Για τη νέα μεγάλη προοδευτική παράταξη

Από το 1961 που δημιουργήθηκε η Ένωση Κέντρου έως το 2012 πάντα υπήρχε στον ενδιάμεσο πολιτικό χώρο μεταξύ της συντηρητικής παράταξης και της αριστεράς, ένα μεγάλο κόμμα εξουσίας που είτε κυβερνούσε είτε είχε τον ρόλο της αξιωματικήςαντιπολίτευσης.

Η μεγάλη εκλογική συρρίκνωση του ΠΑΣΟΚ λόγω του πρώτου Μνημονίου και το γεγονός ότι το Ποτάμι παρά την εντυπωσιακή του αρχική παρουσία, για λόγους που δεν είναι της παρούσης, δεν μπόρεσε να τον καλύψει αποτελεσματικά, σε συνδυασμό με την ακραία πόλωση που επιδίωξαν και επέτυχαν η ΝΔ και ο ΣΥΡΙΖΑ οδήγησαν αυτόν τον ενδιάμεσο χώρο σε πρωτοφανή ιστορικά πολυκερματισμό και αποδυνάμωση.

Σήμερα χάρις στην υπέρβαση της Φώφης Γεννηματά και του Σταύρου Θεοδωράκη υπάρχει μια μεγάλη, μια ιστορική ευκαιρία για την δημιουργία ενός νέου κόμματος αρχών, χωρίς βαρόνους και προνομιακούς κληρονόμους.

Η επιτυχία του εγχειρήματος ξεπερνά τα στενά πλαίσια μιας παράταξης. Λόγω της πρωτοφανούς σε έκταση, ένταση και διάρκεια κρίσης που αντιμετωπίζει η πατρίδα μας και των συσσωρευμένων προβλημάτων που πρέπει να αντιμετωπισθούν, η παρουσία στην πολιτική σκηνή και η πιθανή συμμετοχή στην επόμενη κυβέρνηση ενός γνήσια φιλοευρωπαϊκού, μεταρρυθμιστικού και προοδευτικού κόμματος έχει εθνική σημασία.

Η όντως ασυνήθιστη διαδικασία που έχει προκριθεί αναγορεύει ως πιο κρίσιμο θέμα, τουλάχιστο σ’ αυτή τη φάση, την επιλογή ως επικεφαλής του καταλληλότερου υποψήφιου. Τα βασικά κριτήρια αξιολόγησης πρέπει κατά τη γνώμη μου να είναι:

1. Kεντροαριστερά ή κάτι ευρύτερο;

Ο νέος φορέας πρέπει να απευθύνεται σε όσο το δυνατό περισσότερους πολίτες.

Φιλελεύθερους, Κεντρώους Μεταρρυθμιστές, Σοσιαλδημοκράτες, Σοσιαλιστές, Ανανεωτικούς Αριστερούς, Οικολόγους.

Άλλωστε η σοσιαλδημοκρατία λόγω της παγκοσμιοποίησης και της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης μόνο σε μια ομοσπονδιακή Ευρώπη μπορεί να αναβιώσει.

Το νέο κόμμα πρέπει να εκφράζει πέρα από τους παραδοσιακούς ψηφοφόρους του χώρου, τα δυναμικά κοινωνικά στρώματα του σήμερα και του αύριο.

Στο πλαίσιο αυτό ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η στρατηγική που οδήγησε τον Εμμανουέλ Μακρόν στη Προεδρία της Γαλλικής  Δημοκρατίας

2. Νέος φορέας η αναπαλαίωση κάποιου υπάρχοντος σχήματος;

Οι δυο μεγαλύτεροι πολιτικοί της μεταπολεμικής περιόδου, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής με την ΕΡΕ και τη ΝΔ και ο Ανδρέας Παπανδρέου με το ΠΑΣΟΚ είναι φανερό ότι επέλεξαν την πρώτη λύση.

3. Ποιες πρέπει να είναι οι κύριες επιδιώξεις  του καινούργιου κόμματος;

Α. Ο αμείλικτος πόλεμος κατά του πελατειακού συστήματος.

Β. Η προώθηση με κάθε τρόπο μιας εξωστρεφούς οικονομικής ανάπτυξης.

Γ. Η κοινωνική δικαιοσύνη και αλληλεγγύη.

Δ. Η σταθερή υποστήριξη των ανθρωπίνων δικαιωμάτων όλων όσων βρίσκονται και κατοικούν νόμιμα στη χώρα μας.

Ε. Η αταλάντευτη προσήλωση στην ιδέα της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης.

4. Ποιες πρέπει να είναι οι άμεσες προτεραιότητες της επόμενης μέρας;

Α. Η κυβερνησιμότητα, με βάση μια έντιμη και ξεκάθαρη προγραμματική συμφωνία που θα βασισθεί σε ένα εθνικό σχέδιο ανασυγκρότησης που θα πρέπει να διαμορφωθεί όσο το δυνατό συντομότερα.

Β. Η πολιτική  σταθερότητα

5. Η κοινοβουλευτική ιδιότητα

Εάν ο επικεφαλής δεν είναι βουλευτής, αυτό θα αποτελέσει σοβαρό πρόβλημα.

6. Η επάρκεια από πλευράς διαθεσιμότητας χρόνου

Η προετοιμασία και οργάνωση ενός Ιδρυτικού Συνεδρίου με την κινητοποίηση όχι μόνο των εννέα υποψήφιων αλλά του συνόλου των άξιων στελεχών της παράταξης, το στήσιμο ενός νέου φορέα από το μηδέν, η διαμόρφωση και ομογενοποίηση μιας νέας ηγετικής ομάδας, η προετοιμασία ενός αξιόπιστου και ρεαλιστικού προγράμματος, η επιτυχημένη κοινοβουλευτική παρουσία και ο συντονισμός δυο κοινοβουλευτικών ομάδων, οι περιοδείες σ’ όλη τη χώρα, τα ταξίδια στο εξωτερικό, η διεξαγωγή ενός επιτυχημένου προεκλογικού αγώνα ενδεχομένως και σε λίγους μήνες, απαιτούν μια αληθινή υπερπροσπάθεια. Δεν γίνονται ούτε από τις Βρυξέλλες ούτε από την Πλατεία Κοτζιά.

7. Η απήχηση στη νέα γενιά, τα πιο δυναμικά κοινωνικά στρώματα της ελληνικής κοινωνίας και ειδικά σ’ αυτούς που έφυγαν τα τελευταία χρόνια στο εξωτερικό, όπως επίσης η δυνατότητα κινητοποίησης των αποστασιοποιημένων πολιτών που απέχουν από τις εθνικές εκλογές.

8. Η συνολική μέχρι σήμερα διαδρομή. Ιδιωτική, επαγγελματική, πολιτική

Με βάση τα παραπάνω κριτήρια  και με κύριο γνώμονα το μέλλον  και όχι το παρελθόν, χωρίς προκαταλήψεις ή συναισθηματισμούς, έχω καταλήξει ανεπιφύλακτα στο σενάριο της ριζικής ρήξης με το παρελθόν χωρίς φυσικά να απαξιώνω όσα θετικά έχουν γίνει από το ΠΑΣΟΚ.

Θα ψηφίσω λοιπόν τον Σταύρο Θεοδωράκη.

Θεωρώ ότι διαθέτει τα περισσότερα εχέγγυα για να ηγηθεί της μεγάλης συλλογικής προσπάθειας που απαιτείται για τη δημιουργία της αυθεντικά νέας, ισχυρής, προοδευτικής παράταξης που έχει τόσο ανάγκη ο τόπος.