- CITY GUIDE
- PODCAST
-
12°
Η Σοφία Στροφύλλα, μαθήτρια της Β' Λυκείου, γράφει για την απώλεια.
Γράφει η Σοφία Στροφύλλα*
Ξέρεις τι;
Ανοίγεις τα μάτια σου κι ανθίζουν τα λουλούδια.
Γελάς και βγαίνει ο ήλιος.
Κλαις και οι θάλασσες γίνονται τρικυμία.
Πονάς και η βροχή γίνεται καταιγίδα.
Κι εμείς;
Εμείς πνιγόμαστε στα δάκρυα του ουρανού.
Και κλαίμε γιατί κάθε φορά που φωνάζεις, μια γοργόνα πεθαίνει, ένα ψάρι πνίγεται, γιατί ο κόσμος είναι γκρι χωρίς εσένα.
Τα χρώματα πεθαίνουν και γεννιέται η θλίψη.
Τα πουλιά χωρίς εσένα παύουν να πετούν, τα ψάρια να κολυμπούν κι οι άνθρωποι να πληγώνουν.
Χωρίς εσένα οι εποχές γίνονται τρεις, οι νότες έξι, τα γράμματα της αλφαβήτου είκοσι τρία κι οι αριθμοί δεν έχουν πια αξία. Δεν έχουμε πνοή χωρίς εσένα. Πέφτουμε από τα μπαλκόνια πετώντας μια τελευταία φορά πριν την τελική πτώση.
Τα φώτα σβήνουν και η σιωπή του πλήθους απλώνεται εκκωφαντικά ανάμεσα στη φανφάρα. Το τέλος πλησιάζει, παίρνουμε τον εγωισμό μας σαν όπλο στην πλάτη, σκοτώνουμε τα παιδικά μας ποιήματα και τα προσευχητάρια του έρωτα, πίνουμε πορτοκαλάδα από βύσσινο και λεμονάδα από μήλο και κάπως έτσι προχωράμε προς τα πίσω με μια σβησμένη μνήμη.
Με χρυσή κλωστή κεντάμε τη ζωή μας ανάμεσα σε δάση και κατακόμβες με μια παλιά υπόσχεση. Χείμαρρος οι ευχές μας για την ανθρωπότητα χτυπούν πάνω στα βράχια και τσαλακώνουν τις ψυχές μας. Το μυαλό μας βυθίζεται ανάμεσα στα κύματα της θάλασσας. Αεράκι γλυκό ακουμπά στα μάγουλα στεγνώνοντας τα δάκρυα. Γύρνα πίσω.
Η Σοφία Στροφύλλα είναι μαθήτρια της Β' Λυκείου στην Κύπρο.
ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ
ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΙ ΠΑΝΤΑ
ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Το άλμπουμ των αναμνήσεών τους έκλεινε και οι δρόμοι τους είχαν ήδη χωρίσει, χωρίς επιστροφή...
"Δεν ψάχνω κάτι στιγμιαίο. Ψάχνω κάτι που να μένει."
Η Μαίρη ένιωσε ότι ο Γιάννης μιλούσε λιγότερο αλλά δεν ήξερε τι ακριβώς είχε αλλάξει
«Ένα μεγάλο ευχαριστώ για την ανεκτίμητη συνεργασία μας, την τιμή να βρίσκομαι δίπλα της»
Το αριστούργημα του Μολιέρου παραμένει διαχρονικό
Ποιος ήταν ο άνθρωπος που επέφερε στους Ιταλούς την πρώτη τους ήττα και απώλεια
Αν είναι να γίνονται νέοι αγρότες καταπατώντας, αδικώντας, φοβερίζοντας και αφανίζοντας το περιβάλλον… να λείπει
«Αν και είχαμε χωρίσει, είχα τα κλειδιά του σπιτιού του. Ανέβηκα στη Θεσσαλονίκη με αεροπλάνο για να του αφήσω ένα τριαντάφυλλο»
Γιορτάζουμε τον Άγιο Βαλεντίνο με πρωταγωνιστές εσάς
Μία μέρα του χειμώνα να θυμίζει άνοιξη, φαγητό με τους αγαπημένους μας ανθρώπους, ευχές από αγαπημένους συνοδοιπόρους
Οι άγνωστες μαμάδες και η νέα πατρίδα
«Καμιά φορά, σκέφτομαι, μικρές στιγμές της ζωής αρκούν για να σε γεμίσουν για πάντα»
«Καμιά φορά… ο θάνατος ανοίγει τον δρόμο στη ζωή. Κι αυτό σας το λέει ένα πιάνο που για δεκαπέντε χρόνια πίστευε πως είχε νεκρωθεί…»
«Χωρίς καμία προσδοκία των άλλων για εμένα, χωρίς καμία κοινωνική υποχρέωση, χωρίς καμία ανάγκη να δικαιολογήσω τη ραστώνη ή την αργία μου»
«Δίνουν τον καλύτερο εαυτό τους, κακοπληρωμένοι όντες»
Ακολούθησε την τυπική διαδικασία για την ενοικίαση σπιτιού. Όμως εξαπατήθηκε κι έτσι μια ολόκληρη ζωή 35 ετών μεταφέρθηκε σε αποθήκη και ο ίδιος σε ξενοδοχείο
Μια επεισοδιακή διάσωση με πολλά παρελκόμενα
Η τραγουδίστρια και τραγουδοποιός εξιστορεί μια δυνατή ιστορία επιβίωσης στη σκοτεινή και αγριεμένη θάλασσα
Όλοι έχουμε ζήσει διάφορα. Αναπάντεχα, επικίνδυνα, σοκαριστικά, απίστευτα. Ιστορίες για άγριους που τις συζητάμε στις παρέες. Κάνω την αρχή.
Έχετε δει 20 από 200 άρθρα.