ΣΕ ΕΙΔΑ

Μυρτούδι, δεν έχω ερωτικό, το θέμα μου είναι η δυστυχία που με πιάνει ανοίγοντας κάθε μέρα τα social media. Μαυρίζει η ψυχή μου. Μοναξιά, θάνατοι, καρκίνοι, βία, όλα μαζί σε ένα σκρολάρισμα. Μέχρι να διατρέξω το time line μου έχω κάνει άσχημες σκέψεις τρεις-τέσσερις φορές για εμένα την ίδια, την οικογένειά μου, τους φίλους μου. Φτάνει, παιδιά, ανεβάστε και τίποτα καλό! Αυτό.

Κατά 90% ήσουν εσύ. Πρέπει να ήσουν εσύ. Δεν μπορεί να υπάρχει άλλη κοπέλα με τέτοια ομοιότητα. Η στάση «ύποπτη», τα γαντάκια τα κομμένα, το περπάτημα και το βλέμμα. Κατέβηκες μετά από λίγες στάσεις και άλλαξες λεωφορείο. Σίγουρα δεν θα σου μίλαγα πρώτος. Και που σε κοίταξα, ντρεπόμουν. Άλλωστε το δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού. Έλαμπες. Συγγνώμη εάν σε αναστάτωσα πρωί πρωί, και γενικά συγγνώμη για τη στάση μου προ 3ετιας. Εύχομαι να είσαι καλά στη ζωή σου και να έχεις βρει αυτό που σου αξίζει. Γιατί αξίζεις πολλά. Και πάλι συγγνώμη, Ευαγγελία, εστώ και από εδώ μέσα...

Μελαχρινή με δύο φίλες σου. Σε κοίταγα όλο το βράδυ και δεν ήξερα πώς να έρθω. Ο τύπος με το σκουφί/κουκολα. Ψήσου να πιούμε μια μπίρα.
 

Μωσαϊκό, Γλυφάδα. Με δύο σου φίλες. Ζήτησες γλυκό μωσαϊκό στο Μωσαϊκό. Είχα και εγώ σκουφί, και οι δύο με φούντα στην άκρη. Ήθελα να σε ξαναδώ.
 

Πριν ένα μήνα περίπου, στα Εξάρχεια, στη Σπείρα, ήμουν με τη φίλη μου και στο διπλανό τραπέζι ήσουν εσύ με δύο φίλους σου. Μας ρώτησες κάτι για τον διαλογισμό και μετά μιλήσαμε για λίγο ακόμα! Είσαι από Πειραιά! Αν το δεις, στείλε μου, σε ψάχνω.
 

Κινηματογράφος Έλλη. Σε είδα στην ταινία «Παράσιτα». Σε είδα στη βραδινή παράσταση στις 10.10. Φορούσες μαύρο κολλητό δερμάτινο παντελόνι, εγώ παλτό και καθόμουν λίγο πίσω σου.
 

Ήσουν στα πλοίο "ΑΧΑΙΟΣ" την Τρίτη 27/8 και συγκεκριμένα στο δρομολόγιο των 11:30 με προορισμό την Αίγινα. Ήσουν μόνη σου. Φορούσες πορτοκαλί φόρεμα, είσαι ξανθιά με ανοιχτά μάτια. Με κοιτούσες έντονα.
Καθόσουν στα εξωτερικά καθίσματα του πλοίου. Κατέβηκες κι εσύ στην Αίγινα και συνάντησες μάλλον δύο συγγενείς σου (έναν νεαρό άντρα που αν θυμάμαι καλά είχε και τατουάζ στο χέρι και μία γυναίκα). Αν το δεις θα καταλάβεις.... Θα ήθελα να σε γνωρίσω!

Σε είδα στο μετρό Μοναστηράκι προς Αγία Μαρίνα. Περιμέναμε το μετρό, γύρω στις 13:30, ημέρα Κυριακή. Φορούσες ροζ ανοικτό παλτό, blue jean, μαύρα μποτάκια και είχες μια μπλε τσάντα στη πλάτη adidas. Eγώ κοντοκουρεμένο/ξυρισμένο κεφάλι, με δερμάτινο μπουφάν, μπορντό παντελόνι και vans. Μπήκαμε στο ίδιο βαγόνι. Κατέβηκες Κεραμεικό. Μετάνιωσα φρικτά που δεν σου μίλησα...
 

Σε είδα το Σάββατο στο Σταυρό του Νότου στον πάνω όροφο με την παρέα σου. Είχες γαλάζια μάτια, έπινες ουίσκυ και ήξερες όλα τα τραγούδια του Μίλτου Πασχαλίδη. Είσαι η αδελφή ψυχή μου.
 

Κυριακή βράδυ... οι φίλοι σου σου έσβησαν τούρτα! Ήθελα να έρθω να σου μιλήσω, αλλά ήσουν με μια μελαχρινή με ένα τσιροτάκι στη μύτη. Δεν μπορώ να σταματήσω να σε σκέφτομαι.