ΣΕ ΕΙΔΑ

Σε είδα στο 040 Πειραιά για Σύνταγμα, γύρω στις 18:20. Φορούσες χακί παντελόνι και μπουφάν και κρατούσες ένα κουτί! Κατέβηκες στη Στάση Ευαγγελίστρια, αλλά τα βλέμματά μας πρόλαβαν να συναντηθούν! Αν το δεις, έχεις τα ωραιότερα μάτια!
 

Σε άφησα να περάσεις το δρομάκι πριν βγω στη Συγγρού-Πάντειο. Μελαχρινή με το τσιγαράκι και το όμορφο ζεστό χαμόγελο που μου χάρισες 2 φορές. Αν τύχει και το δεις στείλε μου. Με το polaki (αμάξι) aσημί ήμουν.
 

Μπορεί και να μην είναι κρίμα. Κι αν κάνω κάτι τώρα, που σνόμπαρα, το κάνω για να σου πω πως αύριο την ίδια ώρα θα είμαι εκεί που σε είδα τελευταία, στο μετρό, στη μεριά σου. Σε είδα στο Ηράκλειο μέχρι και την Αττική... Πήγαινα Περιστέρι ;-)

ΥΓ. 
Θα είμαι για μία ώρα εκεί. Ελπίζω να το δεις ή να είσαι από μόνος σου εκεί...
 

Σε Είδα στο μετρό. Μπήκα Μοναστηράκι, βγήκες Μέγαρο Μουσικής και μέχρι τότε μιλάγαμε με τα μάτια. Στεκόμουν απέναντί σου με ένα πορτοκαλί παντελόνι και ένα καφέ μπουφάν. Μετανιώνω πολύ που δε σου μίλησα. Θα 'θελα πολύ να το διαβάσεις αυτό ή αλλιώς να τύχει να σε ξαναδώ.
 

Είσαι καραφλός και κούκλος, χάζευες στο κινητό σου, σε κοιτούσα από την αντανάκλαση του παραθύρου, όταν κατέβηκα, νομίζω κοίταξες... Αν το διαβάζεις, θα ήθελα να σε ξαναδώ.
 

Μεσημέρι στην πλατεία Κάνιγγος, στην Ομόνοια, κοντά στους «κουλουράδες», προχωρούσαμε και οι δύο, μπερδεύτηκαν τα βήματά μας, πηγαίναμε μία δεξιά μία αριστερά, τελικά τι βρήκαμε... Χαμογελάσαμε ο ένας στον άλλον και συνεχίσαμε τη διαδρομή μας. Γύρισα να σε κοιτάξω αλλά είχες εξαφανιστεί. Με έκανες να γελάω μετά μόνη μου σαν χαζή... Ελπίζω να το δεις..
 

Μυρτώ μου... Θέλω με τη νέα χρονιά να ευχηθώ στον καραγκιόζη που μου έφαγε τρία χρόνια από τη ζωή μου να συνεχίσει να υποφέρει από τις αιμορροΐδες του σε σημείο να μην μπορεί να κάτσει ούτε σε πούπουλο και επίσης να βγάλει δερματικά σε όλο του το σώμα και κυρίως στο ηλίθιο μούτρο του που το μοστράρει και για Ράιαν Γκόσλινγκ, μη χέσω! Τέλος θα του ευχηθώ από καρδιάς να μείνει με τη σκύλα τη μάνα του για πάντα, γιατί μάλλον αυτό επιθυμεί κατά βάθος αφού την αφήνει να προσβάλλει την κοπέλα του με τον χειρότερο τρόπο επειδή δεν την εγκρίνει που είναι 2 χρόνια μεγαλύτερη από τον γιόκα της. Αυτά, Μυρτώ μου, τα είπα, ξέσπασα κι ευχαριστήθηκα! Καλή χρονιά σε όλους τους υπόλοιπους. - Angry Anna

Βολοδέρνουμε, Μυρτούδι μου, οι φίλες από δω κι από κει στα μπαρ, στις μουσικές σκηνές, στα καφεδάδικα και στα γκουρμεδάδικα του κέντρου, από το Παγκράτι ως την Πρωτογένους, σαν τις άδικες κατάρες μήπως ξετρυπώσουμε κατιτίς το ενδιαφέρον, κάποιον για τρελό έρωτα ή έστω για καταπληκτική παρέα, όπως ίσχυε τα παλιά τα χρόνια στην πόλη μας (έλεος, παλιά χρόνια το 2008;), αλλά νάδα, Μυρτώ μας, ζίροου, μια τρύπα στο νερό! Πες μας λοιπόν καλή μας Αθηναία νεράιδα εσύ, τι λάθος κάνουμε και κουτουλάμε μόνο σε ανεγκέφαλους με τις προβοσκίδες τους χωμένες στα κινητά; Τι γαμογενιά είν’ αυτή η καινούρια η τριαντάρα που δεν σηκώνει κεφάλι από το Instagram; Πού στο διάτανο πηγαίνουν οι καλοί και κρύβονται, όταν βγαίνουμε έξω εμείς; Μάσα τα φύλλα σου και δώσε χρησμό προτού βυθιστούμε στην κατάθλα. Φιλιά κι από τις τρεις! 

Μυρτώ μου, γιατί τα κάνω όλα σκατά συνέχεια; Γιατί να μην μπορώ να στρώσω μια σχέση της προκοπής; Γιατί να αρχίζουν όλα παράδεισος και να καταλήγουν βόθρος; Γιατί στα 33 μου να θερίζω μπουρίνια και θύελλες αντί για δροσερό τριφύλλι; Πόσες φορές ακόμα θα δώσω την καρδιά μου χωρίς να το σκεφτώ και θα την πάρω πίσω κομμάτια; Πόσες φορές θα εμπιστευτώ σαν μικρό παιδάκι και θα φάω τα μούτρα μου στον τοίχο; Πόσες; Πόσο; #άσταναπανε

Αγαπητή Μυρτώ, ενώ είμαι 16 χρονών σχέση κανονική δεν έχω κάνει ακόμα, δεν ξέρω, μου αρέσει ένα παιδί που γνώρισα από Ιούλιο αλλά δεν έγινε τπτ μεταξύ μας λόγω του ότι δεν ένιωθα άνετα να προχωρήσουμε και το σταμάτησα. Αυτός δεν κατάλαβε πώς αισθανόμουν, δεν το συζητήσαμε, απλά ξενέρωσε πάρα πολύ και απομακρύνθηκε. Από εκείνη τη στιγμή αρχίζω και νιώθω πολλά γι’ αυτόν και ψάχνω τρόπο να τον ξαναπλησιάσω, μέχρι που τον βλέπω με άλλη – αγκαλιές, φιλιά, όλη την ώρα μαζί οι δυο τους και το παίρνω απόφαση να τον ξεχάσω. Τώρα τα Χριστούγεννα μου στέλνει ξαφνικά «τι κάνεις;», απαντάω, μου ξαναστέλνει και αρχίζουμε πάλι να μιλάμε. Το παράξενο είναι πως δεν μου έχει ζητήσει ακόμα να συναντηθούμε και επίσης δεν ξέρω αν είναι με την κοπέλα ή μόνος του ή με κάποια άλλη καινούργια και γενικά δεν καταλαβαίνω τη φάση του. Μια εμφανίζεται και μου στέλνει συνέχεια και μια εξαφανίζεται μέρες. Τι κάνω, Μυρτώ μου; Τι μπορεί να παίζει;