ΣΕ ΕΙΔΑ

Ένιωσα να με κοιτάς και σε κοίταξα. Δεν είχα ξαναδεί τόσο όμορφο και γλυκό χαμόγελο! Χαμογέλαγα όλη τη μέρα εξαιτίας σου! Θα ήθελα να σε ξαναδώ...
 

Αγαπημένη μου Μυρτώ, προσπαθώ να λύσω το αίνιγμα γιατί μας αρέσουν αυτοί που δεν τους αρέσουμε και αρέσουμε σε αυτούς που δεν μας αρέσουν καθόλου. Καθόλου όμως. Προσελκύω άτομα που με κάνουν και σκέφτομαι wtf, από πού κι ως πού, τι έχω να πω μαζί σου; Καμία σχέση όμως με τη φάση τους ούτε τις μουσικές ούτε γενικότερα και αναρωτιέμαι είναι της ηλικίας ή έτσι θα πάει;

Συζούσα τρία χρόνια με τον φίλο μου σε ένα σπίτι που πληρώναμε το ενοίκιο από κοινού και, για να λέμε την αλήθεια, εκείνος ήταν πιο δυνατός οικονομικά. Όπως καταλαβαίνεις, τύχαινε αρκετές φορές να καλύψει τα έξοδα ή ολόκληρο το ενοίκιο αφού η δική μου δουλειά είναι ημιαπασχόλησης και με λίγα λεφτά. Παρόλα αυτά την παλεύαμε και προσπαθούσα πάντα να είμαι εντάξει με τις υποχρεώσεις μου/μας. Δεν ξέρω αν φταίει η μιζέρια που πέφταμε μερικές φορές ή η συνήθεια, πάντως η σχέση τέλειωσε. Χωρίσαμε πριν από δύο εβδομάδες. Το πήραμε απόφαση και οι δύο, το σκεφτήκαμε και το συζητήσαμε ήρεμα να μείνουμε φίλοι όσο γίνεται. Αν και συνεχίζουμε αυτή τη στιγμή στο ίδιο σπίτι, εκείνος ψάχνει ήδη για μικρότερο/φτηνότερο, αλλά εγώ δεν έχω τη δυνατότητα χωρίς σταθερή δουλειά να βρω κάτι έστω και με 300 ευρώ. Σκέφτομαι να γυρίσω στους δικούς μου, άσχετα αν θα το ζήσω σαν μεγάλη ήττα, αφού μια ζωή από τότε που μετακόμισα το έλεγαν ότι θα γυρίσω σε αυτούς. Μυρτώ μου, νιώθω άσχημα αλλά είμαι αναγκασμένη να γυρίσω. Τι λες;

Μυρτώ, είμαι 17 και το αγόρι μου 18, είμαστε ενάμιση χρόνιο μαζί, είμαστε πάρα πολύ ευτυχισμένοι αλλά εμένα αυτή η ευτυχία μού δημιουργεί μεγάλο άγχος μη χωρίσουμε. Δεν έχουμε άλλες εμπειρίες. Είναι ο πρώτος μου και είμαι η πρώτη του. Η μαμά μου, που τα συζητάμε όλα σαν φίλες, λέει ότι η σχέση μου θα κάνει τον κύκλο της και κάποτε θα τελειώσει γιατί έχουμε πολύ δρόμο κι εγώ κι αυτός. Ξέρω ότι έχει δίκιο, είμαστε και οι δύο πάρα πολύ μικροί, αλλά, Μυρτώ, αυτό δεν σημαίνει να μην κάνουμε όνειρα για το μέλλον ούτε και μειώνει αυτά που νιώθουμε ο ένας για τον άλλο και πολλές φορές όταν ακούω τη μαμά μου, που είναι 45, να μιλάει για τις δικές της εμπειρίες απέναντι στις δικές μου νιώθω φοβερό θυμό που δεν μπορώ να τον εξηγήσω. Κάθε φορά με αποστομώνει σε ό,τι και να της πω, λες και δεν ακούει και δεν σκέφτεται κάτι άλλο να πει εκτός από «η γενιά μου αυτό, η γενιά μου εκείνο». Έχω κάπως χαθεί. - Μίνα

Γύρω στις 6μιση-7 πήγες, ρε παπάρα, να στρίψεις δεξιά λες και δεν υπήρχα και μου έφαγες την πόρτα. ΕΙΣΑΙ ΖΩΟ. ΜΑΘΕ ΝΑ ΟΔΗΓΑΣ ΖΩΟ. ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΟΝΟ ΕΣΥ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΖΩΟ. Και μετά εξαφανίστηκες κιόλας. ΖΩΟ
 

Σε ζάλισα με μία εξέταση που έκανα. Μου έκανε εντύπωση που θυμήθηκες το όνομά μου και είπες χαριτολογώντας ότι έρχομαι κάθε μέρα. Τρεις φορές ήρθα, αλλά το δικό σου όνομα δεν το έμαθα.
 

Δευτέρα, 27/1, ώρα 08:20, μαζί στο τρόλεϊ 15 στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας. Κοιταζόμασταν συνέχεια, όμορφη ξανθιά μου. Εγώ κατέβηκα στα Δικαστήρια, εσύ συνέχισες, θέλω να σε ξαναδώ.
 

Δεν σε είδα, αλλά είμαι σίγουρος ότι κάπου υπάρχεις,,, Eίμαι 45 παθητικός και ψάχνω μια όμορφη γνωριμία εδώ και καιρό... Eίπα να δοκιμάσω... Ποτέ δεν ξέρεις!
 

Σε είδα και σου έκανα νόημα να βγεις έξω από το μαγαζί. Ήρθες με τη φίλη σου και μιλήσαμε. Μου έδωσες το τηλέφωνό σου και είπες να σε πάρω σήμερα. Ελπίζω να έκανες απλά λάθος το νούμερο όταν το έγραφες.
 

Θεατρικό του Ώλμπυ εσύ, ρούσικο μυθιστόρημα εγώ. Μιλήσαμε για 2 στάσεις, κατέβηκες Πανόρμου. Μυστήρια τύπισσα με μυτοpiercing και υπέροχο χαμόγελο. Ηθελα απλά να δω τι διαβάζεις και κατέληξα, υποψιάζομαι, ερωτευμένος. Στείλε.