ΣΕ ΕΙΔΑ

Καθόσουν με παρέα. Τέρμα κάτω στο τραπέζι στη γωνία. Οδηγείς μηχανάκι. Φορούσες τζιν και ένα ανοιχτόχρωμο μπλουζάκι. Μελαχρινή. Έφυγες μόνη αρκετά αργά, κάπου 1+.
Κοιταχτήκαμε αρκετές φορές. Ιδέα μου;
 

Σε κοίταξα λίγο και με κοίταζες κι εσύ, Με ρώτησες για το τατουάζ που έχω στο χέρι και μου είπες ότι σου άρεσε το ίδιο και τα μαλλιά μου, αλλά κατέβηκες μετά. Ήμουν κάπως κομμάτια απ' τη δουλειά και δεν σου μίλησα, απλά έβγαλα τη μάσκα και χαμογέλασα.
 

Ήμουν με 2 φίλες μου, εσύ μόνος. γύρω στις 11, περπατούσαμε αντίθετα, κοιταχτήκαμε, χαμογελάσαμε, και γυρίσαμε και οι δύο όταν περάσαμε. Εσύ μελαχρινός, με τζιν και μαύρο t-shirt... στείλε μου...
 

Πάντειο, 2007. Βλέμματα και νεύματα στη σχολή... Και στο καπάκι η τυχαία μας "συνάντηση", η ερώτηση για το πώς έγραψες... μαθηματικά και οι αμοιβαίες σπόντες, οι οποίες έφεραν τα πάνω κάτω στη γνωριμία μας. Χ., (αλλιώς ΜΑΡΙΟΣ ή DINOS), ήσουνα τόσο κοντά, μα και τόσο μακριά μου...

Θέλω να τα πούμε ουσιαστικά, έστω και τόσο ετεροχρονισμένα. Υπό διαφορετικές συνθήκες αυτή τη φορά, και όχι όπως τότε. Και με καμία κακή πρόθεση. Δώσε μας τουλάχιστον μία ακόμα ευκαιρία.

Δύσκολος καιρός για πρίγκιπες τελικά...

NEXT17


Υ.Γ. Αν δεν πάρεις απάντηση, δεν έχω λάβει το μήνυμά σου.

ΗΜΟΥΝ ΣΤΟ ΤΡΕΝΟ ΑΠΟ ΣΤΑΘΜΟ ΕΙΡΗΝΗ ΠΡΟΣ ΟΜΌΝΟΙΑ.. ΜΠΉΚΕΣ ΣΤΟ ΤΡΕΝΟ, ΔΕ ΘΥΜΑΜΑΙ ΣΕ ΠΟΙΑ ΣΤΑΣΗ. ΣΕ ΚΟΙΤΑΖΑ ΔΙΑΚΡΙΤΙΚΑ ΕΝΩ ΜΙΛΟΥΣΕΣ ΣΤΟ ΚΙΝΗΤΟ. ΦΟΡΟΥΣΕΣ ΜΑΣΚΑ.ΛΕΥΚΟ ΜΠΛΟΥΖΑΚΙ, ΠΟΡΤΟΚΑΛΙ ΠΑΝΤΕΛΟΝΙ ΚΑΙ ΚΡΑΤΟΥΣΕΣ ΚΑΙ ΜΙΑ ΛΕΥΚΗ ΖΑΚΕΤΑ. ΚΑΤΈΒΗΚΕΣ ΣΤΟ ΣΤΑΘΜΟ ΑΤΤΙΚΗ. ΕΓΩ ΣΥΝΕΧΙΣΑ ΚΑΙ ΚΑΤΈΒΗΚΑ ΟΜΌΝΟΙΑ ΝΑ ΠΑΡΩ ΤΟ ΜΕΤΡΟ ΠΡΟΣ ΕΛΛΗΝΙΚΌ. ΜΠΗΚΑ ΣΤΟ ΙΔΙΟ ΒΑΓΟΝΙ ΠΟΥ ΉΣΟΥΝ ΚΑΙ ΕΣΥ. ΕΊΧΕΣ ΠΑΡΕΙ ΤΟ ΙΔΙΟ ΤΡΈΝΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΤΤΙΚΗ. ΚΑΤΕΒΗΚΑΜΕ ΣΤΟΝ ΙΔΙΟ ΣΤΑΘΜΟ. ΗΣΟΥΝ ΑΚΡΙΒΩΣ ΠΙΣΩ ΜΟΥ ΣΤΙΣ ΣΚΆΛΕΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΜΠΡΟΣΤΑ ΜΟΥ. ΑΠΙΣΤΕΥΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ!!! ΜΕΤΑΝΙΩΣΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΣΟΥ ΜΙΛΗΣΑ ΚΑΙ ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΕΠΑΝΟΡΘΩΣΩ. ΑΝ ΚΑΤΆΛΑΒΕΣ ΠΟΙΟΣ ΕΙΜΑΙ, ΣΤΕΙΛΕ ΜΟΥ ΝΑ ΓΝΩΡΙΣΤΟΥΜΕ..!
 

Περνούσες το δρόμο να πας στο γωνιακό καφέ, Παγκράτι - Σπύρου Μερκούρη, πέρασες ακριβώς μπροστά απο το αμάξι μου και σε κοιτούσα σαστισμένη. Με κοίταξες αρκετές φορές κι εσύ, και όταν άνοιξε το φανάρι μου έκανες σήμα με το χέρι στο κεφάλι σου από το καφέ. Εχω κοτσιδάκια που ηταν τυλιγμένα πάνω, φορύσες μπλε μπλούζα και βερμούδα, γυαλιά ηλίου, ταττού στα πόδια. Είχα ραντεβού και κακώς δε σταμάτησα. Κακώς.   

Ήσουν δίπλα μου στο φανάρι της Φραντζή και οδηγούσες γκρι παπί. Δεν ξέρω αν κοιτούσες εμένα ή τη μηχανή μου, ήθελα να σου μιλήσω, αλλά κόμπλαρα.
 

Θα ξαναδώ αυτό το έντονο βλέμμα;
 

Καραμανλή και Δεκελείας. 14:30. Κολλημένος σε φανάρι. Φορούσες χρυσούς κρίκους. Πέρασες εσύ με γκρι aclass. Τι χαμόγελο και τι ματάρες είναι αυτές; Θα περιμένω εκεί κάθε μέρα, ίδια ώρα.
 

Μυρτώ μου, συμβαίνει κάτι πολύ παράξενο που δεν μπορώ να εξηγήσω. Θέλω να κάνω σχέση. Έχω όλες τις καλές προθέσεις, ψάχνομαι, βγαίνω, συζητάω, είμαι ανοιχτός. Κατά καιρούς γνωρίζω κάποια που δείχνει ότι είναι αυτό που ψάχνω, ενθουσιάζομαι, το προχωράω, αλλά πάντα κάτι προκύπτει και χαλιέμαι, οπότε εξαφανίζομαι πριν ξεκινήσει σοβαρά κάτι. Το σκέφτηκα πολύ για να την παλέψω να βρω μια άκρη με τον εαυτό μου και δεν βγαίνει νόημα αλλά πραγματικά θέλω να το ξεπεράσω, να πάω παρακάτω γιατί, όχι τίποτε άλλο, τον τελευταίο καιρό με πιάνει και άγχος, όταν το σκέφτομαι. Τώρα εσύ θα μου πεις να πάω σε ψυχολόγο. Δεν είμαι αρνητικός, παίζει να το κάνω κι αυτό.