ΣΕ ΕΙΔΑ

Αγαπητή Μυρτώ, καλησπέρα. Τώρα τελευταία γνώρισα από τσατ ένα αγόρι και μιλάμε. Είμαστε συνομήλικοι, 19 και οι δύο. Έχει αρκετές εμπειρίες (αντίθετα από μένα) αλλά όχι σχέση κανονική, να καταλάβεις ότι η μεγαλύτερη σχέση του ήταν με μια κοπέλα πιο μεγάλη από αυτόν και του κράτησε μόνο τρεις μήνες. Από αυτά όλα βγάζω συμπέρασμα ότι δεν ξέρει τι θέλει ούτε από τη ζωή ούτε και από μένα. Μιλάμε στο τσατ πολύ ευχάριστα αλλά για άσχετα θέματα και έχει φοβερό χιούμορ, αν και η συνεννόηση δεν είναι πάντα εύκολη. Ούτε μου έχει ζητήσει ακόμα να συναντηθούμε. Και καλά, δεν κολλάει πουθενά, αν θέλει κάτι το λέει κτλ κτλ. Για το θέμα μας κουβέντα. Μήπως έχεις να προτείνεις κάτι για να ξεμπλοκάρει το όλο θέμα πριν έρθει και φύγει το καλοκαίρι; Μήπως να αναλάβω δράση εγώ η ίδια;

Τον θέλω και δεν με θέλει. Με θέλει και δεν τον θέλω. Κάπου κάπου οι επιθυμίες μας ταυτίζονται και τότε γινόμαστε ζευγάρι, το πιο τρελά ερωτευμένο, διαγαλαξιακό ζευγάρι που έχεις δει ποτέ σου. Αλλά κρατάει λίγο. Μετά είμαστε πάλι στα απέναντι πεζοδρόμια, ο ένας από δω κι ο άλλος από κει. Με άλλους, οι οποίοι καταναλώνονται γρήγορα όπως ένα τζελάτο φράουλα. Και πάλι απ’ την αρχή. Τέσσερα καλοκαίρια. Τώρα μπαίνει το πέμπτο. Αυτά.

Αγαπημένη Μυρτώ, θέλω να εκφράσω την αγανάκτησή μου σε όλο αυτό το χάος που επικρατεί σε αυτή την πόλη και σε αυτή τη χώρα! Πάθαμε αλλά δεν μάθαμε, όπως πάντα. Στην αρχή χεστήκαμε επάνω μας, κλειστήκαμε σπίτια, καραντινιαστήκαμε, προμηθευτήκαμε κούτες με μάσκες και γάντια για εφτά ζωές, τηρήσαμε ευλαβικά, που λέει και ο Παπαδόπουλος, τα δύο μέτρα και όλες τις σχετικές οδηγίες και όταν βαρεθήκαμε, τώρα δηλαδή, ξεχυθήκαμε όλοι μαζί στις πλατείες, στα μαγαζιά, στα σούπερ μάρκετ, στις παραλίες σα να μην υπάρχει αύριο. Ανοίγω τηλεόραση και φρίττω ! Τι απόσταση και τι μάσκα και τι προσοχή, όλα πήγανε στο διάολο. Πότε θα συνειδητοποιήσουμε επιτέλους τι σκατά οφείλουμε απέναντι στον άλλο; Πότε θα αγαπήσουμε τον εαυτό μας και τον διπλανό μας; Πότε θα μάθουμε να ζούμε; Έτσι είναι ο Έλληνας, θα μου πεις. Ναι, έτσι είναι αλλά εγώ τι φταίω;

Αγρίμι μου, σε είδα για πρώτη φορά δίπλα μου σαν σύντροφο, σαν γυναίκα, σαν έρωτας. Σου ευχήθηκα και έκλεισα τα μάτια να μην τελειώσει ποτέ αυτό. Σε λατρεύω, δεν θέλω να είμαι πουθενά αλλού εκτός από δίπλα σου. Χρόνια σου πολλά.
 

Σε είδα στο Σκλαβενίτη πριν από λίγο! Κοιταχτήκαμε στο ψυγείο με τα τυριά και μου χαμογέλασες :)
 

Σε είδα το μεσημέρι της Δευτέρας στην οδό Κυρίλλου Λουκάρεως (έξω ακριβώς από τα δικαστήρια). Αν κρίνω από τα ρούχα σου είσαι δικηγόρος, φορούσες μαύρο παντελόνι, λευκή μπλούζα με φιόγκο και έχεις κόκκινα μαλλιά. Μιλούσες συνεχώς στο τηλέφωνο και για ώρα περίμενες κάτι και πήγαινες πάνω κάτω. Θέλω να σε γνωρίσω...
 

Δουλεύουμε και οι 2 Πανόρμου και προ κρίσης τουλάχιστον πηγαινοερχόμασταν κάθε μέρα ίδιες ώρες με το μετρό. Εσύ αρκετές φορές τα απογεύματα ήσουν μαζί με ένα συνάδελφό σου και πάντα κοιταζόμασταν, αλλά ποτέ δε βρήκα το θάρρος να σου μιλήσω. Εσύ κατέβαινες Άλιμο, εγώ συνέχιζα... Αν δεις το μήνυμα, θα καταλάβεις και θα ήθελα πολύ επιτέλους να μιλήσουμε!
 

Ήρθες στο ΙΚΑ του Πειραιά, στο ορθοπεδικό, με σπασμένο χέρι. Πιάσαμε κουβέντα, και το μόνο που με ρώτησες και πρόλαβα να σου πω στο τέλος, μέσα στο συνονθύλευμα των φωνών, ήταν το όνομά μου. Δεν έμαθα ούτε πώς σε λένε!
 

Σε είδα γύρω στις 15:20 κοντά στο μετρό της Κατεχάκη. Εεγώ ήμουν στο αυτοκίνητο και έστριβα προς το νοσοκομείο, στο φανάρι.με χαιρέτησες. Δεν είμαι σίγουρος αν γνωριζόμαστε. Στείλε να σε θυμηθώ, ή να σε γνωρίσω.
 

Σε είδα, με είδες πάνω στην πλατεία Συντάγματος και μετά από λίγο σε είδα στο μετρό... Ένιωσα σαν να με περίμενες... Κόλλησε το μηχάνημα και δεν μπορούσα να περάσω, σε ξανακοίταξα και πέρασα... Πέρασες και εσύ! Ντράπηκα πολύ και δεν σου μίλησα. Περπατούσα γρήγορα η χαζή και ντρεπόμουν να γυρίσω... Θέλω πολύ να σε γνωρίσω...