ΣΕ ΕΙΔΑ

Σου γράφω, Μυρτώ, για κάποιον που μου έπαιξε ένα πολύ άσχημο παιχνίδι. Ήμουν τρελά ερωτευμένη αλλά υπήρχαν μερικά αξεπέραστα προβλήματα, όπως το ότι είχε μόλις χωρίσει από τη γυναίκα του με την οποία ήταν παντρεμένος 10 χρόνια και ακόμα δεν ήταν έτοιμος για φουλ σχέση, οπότε μου ζήτησε να το πάμε σιγά-σιγά και δέχτηκα. Προσπαθούσα να μην τον πιέζω, να μη ζητάω παραπάνω απ’ αυτό που μπορούσε να μου δώσει και ήμουν διακριτική ακόμα και στα τηλεφωνήματά μου. Ποτέ δεν παραπονέθηκα όταν τον καλούσα και δεν απαντούσε, ποτέ δεν έκανα σκηνή γιατί δεν με έπαιρνε πίσω (ή έστω ένα μήνυμα ότι θα τα πούμε αύριο), ποτέ δεν έδειξα πόσο πληγωνόμουν που τις Κυριακές πήγαινε πάντα στους γονείς του για φαγητό, ενώ σε μένα δεν χάρισε ούτε μια μεσημεριανή βόλτα, ένα τσιπουράκι, έναν καφέ στον ήλιο. Ε, λοιπόν, Μυρτώ μου, ήταν όλα ψέματα. Όλα όμως. Ποτέ δεν χώρισε με τη γυναίκα του, απλά τη δούλευε όπως κι εμένα! Μόνο που αυτή το έχει ξαναζήσει το δούλεμα μαζί του κι έτσι αποκαλύφθηκαν όλα με ένα δικό της τηλεφώνημα. Δεν τον έχω ξαναδεί, δεν θέλω να τον δω μπροστά μου αλλά έχω καταρρακωθεί. Δεν θέλω απάντηση, απλώς να το βγάλω από μέσα μου ήθελα. Σ’ ευχαριστώ. Ένα πρώην Υπέροχο Πλάσμα της πόλης.

Δεν ξέρω τι να πω, σε είδα στο μετρό, σε κοίταζα και με κοιτάζες από Σύνταγμα μέχρι Νέο Κόσμο όπου και κατέβηκα. Πίστευα πως κατέβηκες κι εσύ κι όμως όταν ανέβηκα σε είδα να έρχεσαι. Εκεί που πήγα να σου μιλήσω, έτρεξες να πάρεις το τραμ. Τρέχοντας πήγα στην επόμενη στάση μήπως και κατέβεις, αλλά εκεί τα είδα όλα μαύρα... Όταν σε κοίταζα και με κοιτάζες, είχα την αίσθηση ότι σε έχω γνωρίσει πιο παλιά, ότι σε έχω ερωτευτεί. Η αλήθεια είναι πως είμαι 28 χρόνων και δεν έχω ξαναπάθει κάτι τέτοιο... απλά απίστευτο.
 

Συναντηθήκαμε στην είσοδο, κοιταχτήκαμε αρκετές φορές, αλλά τελείωσες τα ψώνια γρήγορα και πήγες ταμείο. Η μελαχρινή με την γκρι φόρμα.
 

Σε είδα σήμερα στην ACS στη Νομαρχία. Είσαι ξανθιά και φορούσες μαύρα. Μου χαμογέλασες κι εγώ το ίδιο. Αστειευτήκαμε για λίγο επειδή καθυστέρησαν το δέμα αου. Φεύγοντας με χαιρέτησες. Μόλις τελείωσα, βγήκα να σε προλάβω, αλλά είχες φύγει.
Θέλω να σε ξαναδώ...
 

Είσαι γλυκούλης ξανθούλης. Φορούσες μαύρη μπλούζα Ramones και μια μπεζ βερμούδα. Ήμουν με δυο φίλες στο stand στο δέντρο και εσύ με την παρέα σου ακριβώς δίπλα μας. Σε κοίταζα, με κοιταζες αλλά δεν εκανες ενα τσακ να μου μιλήσεις. Κάνε το τσακ κ στείλε μου :)
 

Στον ορθοδοντικό, αυτός με τις ωραίες κάλτσες...
 

Ηρθα και σου μίλησα στο πάρκινγκ του Υγεία και σου είπα να μου δώσεις το ίνσταγκραμ σου, αλλά ήμουνα λίγο αγκρέσιβ! Είχες μωβ νύχια, τατού ήλιο στην πλάτη και μελαχρινή. Ο μελαχρινός με την κίτρινη μπλούζα και τα γυαλιά είμαι! Θέλω να σε γνωρίσω καλύτερα!
 

Ανάσταση δεύτερη, αλλά δεν προλάβαμε. Είπες πως δουλεύεις νωρίς το πρωί και έπρεπε να φύγεις. Σε ρώτησα μόνο αν θα πας αλλού, μιας και δεν πρόλαβες όπως και εγώ. Δεν τόλμησα να πω κάτι παραπάνω.
 

Απόγευμα Τρίτης στον ήσαπ για Κηφισιά. Τελευταίο βαγόνι. Είχες πατίνι και φορούσες πράσινο ρολόι. Κατέβηκες Ηράκλειο. Ημουν απέναντί σου με κόκκινα μαλλιά και ακουστικά. Θέλω να σε γνωρίσω...
 

Αγαπητή Μυρτώ, γεια σου. Γουστάρω μια κοπέλα, τη βλέπω κάθε μέρα στη Βαρνάβα, χαιρετιόμαστε, χαμογελάμε, κοιταζόμαστε, γενικά νομίζω ότι και από τη δική της πλευρά παίζει κάτι. Μέχρι εδώ όλα οκ. Το θέμα είναι ότι κάθε φορά που τη βλέπω είναι μαζί κι ένας τύπος και την αγκαλιάζει, της πειράζει τα μαλλιά, ξέρω γω, κάνουν πλακίτσα κ.λπ. Δεν ξέρω να σου πω αν είναι γκόμενός της, γιατί αν είναι τι νόημα βγάζει να κοιτάει εμένα, να ρίχνει χαμόγελα και ματιές με τον άλλο μπροστά σε όλη τη φάση; Για πες...

Υ.Γ. Η χημεία μεταξύ μας είναι πολύ έντονη, δεν είναι της φαντασίας μου, είναι.