- ΑΡΧΙΚΗ
-
ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ
-
ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ
-
LIFE
-
LOOK
-
YOUR VOICE
-
επιστροφη
- ΣΕ ΕΙΔΑ
- ΜΙΛΑ ΜΟΥ ΒΡΟΜΙΚΑ
- ΟΙ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΣΑΣ
-
-
VIRAL
-
επιστροφη
- QUIZ
- POLLS
- YOLO
- TRENDING NOW
-
-
ΖΩΔΙΑ
-
επιστροφη
- ΠΡΟΒΛΕΨΕΙΣ
- ΑΣΤΡΟΛΟΓΙΚΟΣ ΧΑΡΤΗΣ
- ΓΛΩΣΣΑΡΙ
-
- PODCAST
- VOICE RADIO
- CITY GUIDE
- ENGLISH GUIDE
Κική Τσιλιγγερίδου: «Το δύσκολο είναι ένας δυνάμει γυναικοκτόνος να έχει γίνει σκιά σου»
Μιλήσαμε με τη συγγραφέα για το νέο της βιβλίο «Stalker», ένα θρίλερ για την εφιαλτική εμπειρία του stalking, μέσα από ένα προσωπικό βίωμα
Η Κική Τσιλιγγερίδου μιλά για το «Stalker», την εκδίκηση, τη γυναικεία δύναμη και τη δική της εμπειρία με το stalking.
Το «Stalker», το δεύτερο βιβλίο της τριλογίας της Κικής Τσιλιγγερίδου, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις BELL, είναι ένα σκληρό, σκοτεινό και βίαιο θρίλερ επιβίωσης, όπου η εκδίκηση, η δικαιοσύνη και η εμμονή συνθέτουν ένα εκρηκτικό σκηνικό. Πίσω από τη σκοτεινή ατμόσφαιρα του βιβλίου κρύβεται και μια προσωπική διάσταση: η ίδια η συγγραφέας έχει βιώσει επί χρόνια την εφιαλτική εμπειρία του stalking. Με αφορμή το βιβλίο, μιλήσαμε μαζί της για τη λεπτή γραμμή ανάμεσα στη δικαιοσύνη και την αυτοδικία, τη γυναικεία δύναμη, τον φόβο και τη δύσκολη πραγματικότητα αυτής της ακραίας εμμονής.
Το «Stalker», το δεύτερο βιβλίο της τριλογίας της Κικής Τσιλιγγερίδου, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις BELL, είναι ένα σκληρό, σκοτεινό και βίαιο θρίλερ επιβίωσης, όπου η εκδίκηση, η δικαιοσύνη και η εμμονή συνθέτουν ένα εκρηκτικό σκηνικό. Πίσω από τη σκοτεινή ατμόσφαιρα του βιβλίου κρύβεται και μια προσωπική διάσταση: η ίδια η συγγραφέας έχει βιώσει επί χρόνια την εφιαλτική εμπειρία του stalking. Με αφορμή το βιβλίο, μιλήσαμε μαζί της για τη λεπτή γραμμή ανάμεσα στη δικαιοσύνη και την αυτοδικία, τη γυναικεία δύναμη, τον φόβο και τη δύσκολη πραγματικότητα αυτής της ακραίας εμμονής.
— Στο «Stalker», ένας από τους δύο βιαστές βρίσκεται νεκρός, ενώ ο δεύτερος οδηγείται στο βουνό της Μοντάνα, σε ένα περιβάλλον όπου η επιβίωση γίνεται εφιάλτης. Υπάρχει μια παράξενη αναγνωστική συνενοχή στα αστυνομικά μυθιστορήματα: θέλουμε να τιμωρηθεί ο ένοχος, ακόμη και με αυτοδικία. Όταν γράφετε μια τέτοια σκηνή, σκέφτεστε ότι δοκιμάζετε τα ηθικά αντανακλαστικά του αναγνώστη;
Θα είμαι απολύτως ειλικρινής: ναι, προφανώς και δοκιμάζονται – αλλά δεν το σκέφτομαι. Νομίζω πως αυτό είναι κάτι που πρέπει να γίνει ή που αναπόφευκτα θα συμβεί. Όλη η δομή της Στέλλας Άνταμς αυτό εξυπηρετεί. Υπάρχει η περιπέτεια, υπάρχει το σασπένς, υπάρχει η τρέλα της Στέλλας Άνταμς, αλλά υπάρχει και αυτό που λέτε. Ο καθένας νομίζω ότι μπορεί να τοποθετηθεί όπως θέλει κάθε φορά. Αυτό που προσπαθώ να κάνω εγώ είναι να παρουσιάζω τα πράγματα όσο πιο δίκαια μπορώ, και όσο πιο ξεκάθαρα. Και η Στέλλα Άνταμς είναι η προσωποποίηση της δικαιοσύνης. Εγώ στη θέση της δεν θα ήμουν.
— Η εκδίκηση είναι πρόβλημα ηθικής και νομικής τάξης. Πού βρίσκεται η γραμμή ανάμεσα στη δικαιοσύνη και την αυτοδικία; Όταν τιμωρούμε οι ίδιοι τον θύτη, δεν υπάρχει κίνδυνος να πάψει η κοινωνία να διακρίνει τη δικαιοσύνη από την εκδίκηση;
Όταν κάποιο άτομο ορίζει και επιβάλλει μόνο του μια ποινή, αποδομεί τα θεμέλια του κράτους δικαίου, για να μην πω ότι κατά κάποιον τρόπο εξομοιώνει ηθικά τον θύτη με το θύμα, κι αυτό δεν είναι κάτι που θέλουμε. Η διακριτική γραμμή χαράχτηκε όταν αποφασίστηκε ότι το κράτος θα έχει το μονοπώλιο της άσκησης νόμιμης βίας. Από κει και πέρα, οι ήρωες στα βιβλία θέτουν και οι ίδιοι με τις πράξεις τους ανάλογα ερωτήματα και δίνουν τις απαντήσεις τους.
— Στα αστυνομικά μυθιστορήματα, η βία κατά των γυναικών συχνά γίνεται αφετηρία μιας ιστορίας. Πώς προσεγγίζετε ένα τόσο ευαίσθητο θέμα, ώστε οι γυναίκες να μην περιορίζονται στον ρόλο του θύματος;
Η Στέλλα Άνταμς φτιάχτηκε ακριβώς γι’ αυτό: μπορεί να ταλαιπωρείται –από άντρες– πάρα πολύ, από βιβλίο σε βιβλίο, αλλά το τελευταίο που κάνει είναι να παριστάνει το θύμα. Είναι το εντελώς αντίθετο απ’ αυτό. Σε ορισμένες περιπτώσεις, μάλιστα, το παρακάνει, περνά κάθε όριο – αν υποθέσουμε πως υπάρχουν κάποια τέτοια όρια. Όμως η Στέλλα Άνταμς είναι αυτό που είναι. Κάτι φωτεινό και σκοτεινό μαζί. Βέβαια, αν περνούσαμε κι εμείς όσα έχει περάσει η ίδια, ίσως να τη βλέπαμε διαφορετικά.
— «Κανείς δεν θα έρθει να σε σώσει»: Συχνά ζητάμε από τις γυναίκες να είναι δυνατές, να επιβιώνουν, να καταγγέλλουν, να αντιστέκονται. Μήπως ακόμη και η εικόνα της «δυνατής γυναίκας» καταλήγει να επιβάλλει ένα νέο καθήκον στα θύματα: να αποδεικνύουν ότι μπορούν να σωθούν μόνες τους;
Ενδεχομένως ναι, κι αυτό θα ήταν ένα ακόμη πρόβλημα. Αλλά το αντίθετο είναι, κατά τη γνώμη μου, πολύ μεγαλύτερο.
— Στο «Stalker», η Στέλλα Άνταμς καταδιώκεται από έναν άντρα που θέλει να βρίσκεται διαρκώς κοντά της και ονειρεύεται να πεθάνει μαζί της. Καθώς έχετε υπάρξει και η ίδια επί χρόνια θύμα stalking, πόσο δύσκολη είναι η μετάβαση από το προσωπικό βίωμα στη μυθοπλασία;
Δεν ήταν καθόλου δύσκολη. Το δύσκολο είναι να έχεις στα βήματά σου κάποιον που έχει εμμονή μ’ εσένα, που σε παραμονεύει πίσω από τις γωνίες, που ξεπροβάλλει μέσα από θάμνους, που περνά με το αυτοκίνητό του, δέκα, είκοσι, τριάντα, εκατό φορές μπροστά από το καφέ όπου κάθεσαι με τους φίλους σου –δεν υπερβάλλω στον αριθμό–, που διαβάζει όλα σου τα στόρι με διαφορετικό ψευδώνυμο κάθε φορά, γιατί τον έχεις μπλοκάρει όλες τις χίλιες προηγούμενες, που ανεβάζει δεκάδες βίντεο κάθε μέρα σχολιάζοντας το πού ήσουν και τι φορούσες, και που ξέρει πού μένεις και πού δουλεύεις και ποιες διαδρομές ακολουθείς για να πας στη δουλειά σου και για να γυρίσεις στο σπίτι σου. Το δύσκολο είναι ένας δυνάμει γυναικοκτόνος να έχει γίνει σκιά σου. Το βιβλίο, ως προς αυτό, ήταν παιχνιδάκι.
— Τι μάθατε μέσα από τη δική σας εμπειρία γι’ αυτή την ακραία μορφή εμμονής που θα θέλατε να γνωρίζει ο κόσμος αλλά σπάνια συζητιέται δημόσια;
Ότι είναι πάρα πολύ δύσκολο να απαλλαγείς έτσι και θέλεις να ακολουθήσεις τον σωστό δρόμο. Είναι πιο εύκολο ν’ αλλάξεις τις συνήθειές σου, ν’ αφήσεις τη δουλειά σου, να κάνεις τα πάντα αλλιώς, παρά να ξυπνήσεις μια μέρα και να βγεις στον δρόμο σίγουρη πως δεν είναι πίσω από εκείνο το αμάξι στη γωνία, να σε παραφυλάει. Έμαθα επίσης πως, αν κάτι δεν πρέπει να επιτρέψεις στον εαυτό σου, είναι να φοβάται. Παίρνεις μέτρα, ναι. Αλλά δεν επιτρέπεται να του κάνεις το χατίρι να τον φοβηθείς.
— Στη μυθοπλασία, αλλά και στην ποπ κουλτούρα, έχουμε συνηθίσει να παρουσιάζουν τον επίμονο άντρα ως ερωτευμένο, τον ζηλιάρη ως παθιασμένο και τον ελεγκτικό ως προστατευτικό. Το stalking συχνά υποτιμάται και παρουσιάζεται ως ερωτική επιμονή ή ως αδυναμία κάποιου να αποδεχτεί την απόρριψη. Πόσο έχει συμβάλει μια τέτοια αφήγηση του έρωτα στο να κανονικοποιηθεί η παραβίαση των ορίων;
Όλα αυτά έχουν παίξει τον ρόλο τους. Αλλά περιπτώσεις όπως ο δικός μου stalker, που είναι καθαρά ψυχοπαθολογικές, δεν ενδιαφέρονται για τέτοια πράγματα, δεν ξέρουν τι συμβαίνει στον κόσμο, ζουν στον δικό τους, σε ένα σκοτεινό, υγρό υπόγειο, όπου υπάρχουν μόνο αυτοί και η εικόνα σου. Μιλώ για καθαρή τρέλα δηλαδή. Κάτι τρομερά επικίνδυνο.
— Στο «Stalker», το βουνό της Μοντάνα γίνεται ένας τόπος που μπορεί να κρύψει, να προστατεύσει και να σκοτώσει. Πώς επιλέγετε το περιβάλλον μιας ιστορίας και πώς το εντάσσετε οργανικά στην πλοκή;
Η αλήθεια είναι πως η συγκεκριμένη ιστορία σχεδιάστηκε και γράφτηκε για την Αλάσκα, γιατί αγαπώ πολύ αυτή την Πολιτεία, μου ταίριαζε και της ταίριαζε πολύ, αλλά και γιατί το χιόνι ήταν απαραίτητο, και οι αυτόχθονες το ίδιο. Όταν όμως ανέβηκε ο τελευταίος κύκλος του «True Detective», το «Night Country», όπου έχουμε επίσης μια γυναικοκτονία, τη φρικτή δολοφονία μιας γυναίκας, που μάλιστα ήταν και αυτή ιθαγενής, και μια αλυσίδα εκδίκησης, αναγκάστηκα να κάνω έναν αγώνα δρόμου για να την αλλάξω. Ήταν απίστευτα πολλές οι συμπτώσεις και οι ομοιότητες. Όμως η Μοντάνα ταιριάζει γάντι τόσο στην ιστορία όσο και στη Στέλλα Άνταμς. Τελικά, ευτυχώς που έγινε έτσι, αν με ρωτάτε.
— Έχετε πει ότι αγαπάτε τη Στέλλα. Τι μπορεί να κάνει εκείνη χωρίς δισταγμό, ενώ εσείς στην πραγματική ζωή θα διστάζατε;
Την αγαπώ πολύ, γιατί είναι αυτή που είναι, και γιατί έχει χαρακτηριστικά από όλες τις γυναίκες που ξέρω, είτε προσωπικά είτε όχι. Η Στέλλα Άνταμς μπορεί να κάνει τα πάντα, από το να πάρει εκδίκηση για όλες μας, μέχρι να θυσιαστεί για την καθεμιά μας. Δεν είναι εύκολη περίπτωση γυναίκας. Και κυρίως: δεν μπλέκεις.