- ΑΡΧΙΚΗ
-
ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ
-
ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ
-
LIFE
-
LOOK
-
YOUR VOICE
-
επιστροφη
- ΣΕ ΕΙΔΑ
- ΜΙΛΑ ΜΟΥ ΒΡΟΜΙΚΑ
- ΟΙ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΣΑΣ
-
-
VIRAL
-
επιστροφη
- QUIZ
- POLLS
- YOLO
- TRENDING NOW
-
-
ΖΩΔΙΑ
-
επιστροφη
- ΠΡΟΒΛΕΨΕΙΣ
- ΑΣΤΡΟΛΟΓΙΚΟΣ ΧΑΡΤΗΣ
- ΓΛΩΣΣΑΡΙ
-
- PODCAST
- VOICE RADIO
- CITY GUIDE
- ENGLISH GUIDE
Σάκης Σερέφας: Η Θεσσαλονίκη των «αναγκαιμένων» ανθρώπων
Deep, down and dirty ή και πώς τα δημόσια αποχωρήτηρια της Θεσσαλονίκης γράφουν ιστορία
Συνέντευξη με τον συγγραφέα Σάκη Σερέφα για το βιβλίο «Τα δημόσια αποχωρητήρια της Θεσσαλονίκης γράφουν ιστορία, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Επίκεντρο
Είτε πιάτο φτιαγμένο από χέρι μισελενάτου σεφ σε ρέστο με θέα τον Θερμαϊκό, είτε ταπεινό τουμπιώτικο πιτόγυρο, είτε μπιρόνι από τα περίπτερα της Αγίου Δημητρίου στην κόντρα με signature νεγκρόνι από τις λαουντζερί του κέντρου, κοινή είναι η μοίρα όλων των τροφών, στερέων και υγρών, από όπου κι αν προέρχονται. Την περιγράφει επακριβώς ένα από τα ποιήματα που ενέταξε στο τελευταίο του βιβλίο ο Σάκης Σερέφας. «Τα Δημόσια Αποχωρητήρια της Θεσσαλονίκης γράφουν ιστορία» είναι ο τίτλος της μελέτης του, και το ανώνυμο γράφημα που αλίευσε μέσα σε βρετανικές τουαλέτες του 18ου αιώνα πάει έτσι: «Σε τι διαφέρει ο δικός μου από του Βασιλιά τον κώλο; Μπορεί ο ένας να είναι στουμπωμένος κι ο άλλος μες στην τσίρλα όλος. Κι όμως, το ίδιο καλό λουκάνικο θα βγει από το γουρούνι που από τα σκατά μας θα τραφεί».
Η μελέτη του Σερέφα για τη δημόσια υγιεινή της Θεσσαλονίκης καλύπτει αιώνες επί αιώνων: Από το 1420, που κάποιος τρυπώνει σφιγμένος, σαν να επείγεται, στα ερείπια ενός βυζαντινού ναΐσκου κοντά στην Παναγία Χαλκέων, ως τον σεισμό του 1978, που η Θεσσαλονίκη γεμίζει με αυτοσχέδιες υπαίθριες τουαλέτες, το βιβλίο αφηγείται δια μέσου τούτων των δημόσιων «ανακουφιστικών αναστεναγμών», κομμάτια από τη μακραίωνη ιστορία της πόλης.
Τον ρωτώ τι τον παρακίνησε να ασχοληθεί τόσο επισταμένα με το θέμα: «Αυτό που με εξιτάρει ιδιαίτερα με τις πόλεις είναι η μικροϊστορία τους, αυτός είναι ο τρόπος μου να τις "διαβάζω" καθώς περπατώ μέσα τους. Όταν περνώ έξω από την αγιαΣοφιά, στη Θεσσαλονίκη, δεν βλέπω τον υπέλαμπρο βυζαντινό ναό, αλλά το κοριτσάκι που παίζοντας σουβλίστηκε στα κάγκελα του αυλόγυρού της στη δεκαετία του εβδομήντα. Όταν μπαίνω μέσα στη μαγική Ροτόντα, το πρώτο που βλέπω δεν είναι τα αριστουργηματικά ψηφιδωτά της, αλλά τον Μέλβιλ να σκύβει και να μαζεύει από κάτω κάποια που έχουν ξεκολλήσει, ενάμιση αιώνα πριν. Όταν περπατώ στο λιμάνι, δεν αποχαζεύω με το δειλινό, αλλά σκέφτομαι τα οστά των Τούρκων ναυτικών που είναι στον βυθό λίγο πιο πέρα, από το ανατιναγμένο Φετχί Μπουλέντ στα 1912. Έτσι λοιπόν, όταν θέλοντας να γράψω ένα σύντομο άρθρο για τα δημόσια αποχωρητήρια της Θεσσαλονίκης άρχισα να ερευνώ το υλικό μου, είδα να ξεπηδούν, σαν από αρτεσιανό φρέαρ, συμβάντα και ιστορίες που "ταπείνωναν" την ιστορία της πόλης μου στο επίπεδο των βόθρων, δηλαδή στο φυσικό μου περιβάλλον, στον βιότοπό μου, κατά πως φαίνεται… Καλές είναι οι πανοραμικές φωτογενείς λήψεις και αφηγήσεις της πόλης από ντρόουν ή αφηγηματικά αερόστατα, όμως από εκεί ψηλά δεν μπορείς να δεις τον γεράκο με τον βλαμμένο προστάτη που ντροπιασμένος ξεκουμπώνεται για να ουρήσει πίσω από έναν θάμνο σ’ ένα πάρκο, γιατί δεν υπάρχουν δημόσιες τουαλέτες κάπου εκεί γύρω. Μέσα, λοιπόν, από αυτήν την πολύχρονη έρευνα και το βιβλίο που προέκυψε, έσκυψα και είδα τη Θεσσαλονίκη των αναγκαιμένων ανθρώπων».