Σε μια προσφυγική γειτονιά της Αθήνας, δυο άνθρωποι συναντιούνται τυχαία στα μέσα της δεκαετίας του 1960. Δυο άνθρωποι άγνωστοι, που ο ένας δε γνωρίζει το παρελθόν του άλλου. Ο κυρ-Παντελής Περιμένης και ο μικρός Αχιλλέας Σεμελής. Πίσω τους, μια προϊστορία· ο δωσίλογος πατέρας Νώντας Περιμένης και ο κομμουνιστής παππούς Αχιλλέας Σεμελής. Από τότε, αρχίζει μια ιστορία σα μυθιστόρημα. Μια ιστορία με την πορεία τους μέσα στον χρόνο. Ένα βαλς δυο διαφορετικών ανθρώπων, δυο διαφορετικών κόσμων, που ο ένας αναζητεί τη δικαίωση στον άλλον. Το βαλς είναι αταίριαστο. Τα βήματά τους ασυγχρόνιστα. Ο ένας πατάει εδώ και ο άλλος εκεί. Μπερδεύονται. Μια παράξενη σχέση οικοδομείται μεταξύ τους. Και στο φινάλε, η τιμωρία. Σαν αρχαία τραγωδία, την ύβρη ακολουθεί η Νέμεση. Η άτυπη σύγκρουσή τους και η πορεία τους στον χρόνο περνούν μέσα από τα ιστορικά γεγονότα μιας πολυτάραχης εποχής· από τους Λαμπράκηδες και την «αποστασία» του 1965 έως και τη σύγχρονη οικονομική καπιταλιστική κρίση.
Μικρές σημαίες Φώντας Λάδης
Μια άγνωστη ποιητική σύνθεση του Φώντα Λάδη, με τον τίτλο «Μικρές Σημαίες», βγαίνει τώρα στο φως σε μια ιδιαίτερα επιμελημένη έκδοση από την Σύγχρονη Εποχή. Τα ποιήματα της σύνθεσης αυτής γράφτηκαν μέσα σε λίγους μήνες από το καλοκαίρι του 1966 μέχρι το Φλεβάρη του 1967 –χρονιά που μύριζε μπαρούτι και καπνό από την επερχόμενη δικτατορία. Το βιβλίο είχε κυκλοφόρησε σε αυτοέκδοση το Δεκέμβριο του 1973, μετά το Πολυτεχνείο και μέσα στη δικτατορία του Ιωαννίδη.
Η σύνθεση αποτελείται από 15 αφηγηματικές ενότητες, όλες στη γραμμή της παράδοσης του ανώνυμου δημιουργού. Με το επίθετο «μικρές» στον τίτλο, ο ποιητής επισημαίνει στον καθένα και την καθεμιά, ότι πρέπει να σηκώσουν τη μικρή σημαία τους στον ανοιχτό χώρο της ανυποχώρητης διεκδίκησης. Δεν επιλέγει τυχαία το ύφος και το ήθος του δημοτικού τραγουδιού, γιατί αυτό είναι η βάση πάνω στην οποία πατάει ο κληρονόμος του λαϊκού πνεύματος για να δώσει εκ νέου νόημα στην εποχή του, και εν τέλει στην εποχή μας. Σ’ αυτά τα ποιήματα, ο Φώντας Λάδης βάζει την υπογραφή του και μας ζητάει να κοιτάξουμε μέσα στο συγκλονιστικό παρελθόν, που κερδίζεται στο σήμερα του διαρκούς αγώνα, για να ξημερώσουν οι μέρες μιας δίκαιης, μελλοντικής κοινωνίας.
Η Σύγχρονη Εποχή προσφέρει αυτό το έργο στους αναγνώστες της με τη σιγουριά, ότι μπορεί να συμβάλλει στην αφύπνιση, την αντοχή και την αποφασιστικότητα για το δίκιο και τη νικηφόρα προοπτική του αγώνα.
ΑΛΚΟΟΛ. Από την κοινωνική χρήση έως την εξάρτηση
Όψεις του ζητήματος και οι θέσεις του ΚΚΕ Τμήμα κατά των ναρκωτικών-εξαρτήσεων της ΚΕ του ΚΚΕ
«Χρήση»; «Κατάχρηση»; «Αλκοολισμός»; «Τυπικός χρήστης» ή «προβληματικός»; Υπάρχουν όρια και πώς καθορίζονται; Γιατί, ενώ το αλκοόλ ανήκει στις ψυχοτρόπες, εξαρτησιογόνες ουσίες, η χρήση του είναι κοινωνικά αποδεκτή; Υπάρχει διαφορά ανάμεσα στη χρήση αλκοόλ και στη χρήση ναρκωτικών;
Οποιαδήποτε προσπάθεια απάντησης των παραπάνω ερωτημάτων στερούμενη της διαλεκτικής-υλιστικής μεθοδολογίας θα οδηγούσε σε αδιέξοδο. H αστική προσέγγιση αντιμετωπίζει το ζήτημα υπερτονίζοντας κάθε φορά συγκεκριμένες πλευρές του πολυπαραγοντικού αυτού κοινωνικού φαινομένου. Έτσι, καταλήγει στην ερμηνεία του πότε με όρους ιατρικού προβλήματος, ατομικής ή κοινωνικής ψυχοπαθολογίας και πότε σε αποστεωμένες ποσοτικοποιήσεις, που είτε μεγεθύνουν είτε υποβαθμίζουν το ζήτημα, προσπερνώντας εν τέλει την ουσιαστική και ολοκληρωμένη προσέγγιση του φαινομένου.
Για το ΚΚΕ, τα αίτια της κοινωνικής χρήσης αλκοόλ και τα αίτια ανάπτυξης προβληματικής σχέσης με αυτό ερμηνεύονται παίρνοντας υπόψη όλους τους ιστορικά διαμορφωμένους κοινωνικούς, πολιτικούς, πολιτιστικούς, βιολογικούς, ψυχολογικούς παράγοντες που συντελούν ταυτόχρονα στην εμφάνισή τους, με καθοριστική τη διαλεκτική τους σχέση με τις σχέσεις ιδιοκτησίας, τις σχέσεις παραγωγής. Ο πυρήνας της ανάλυσής μας ξεκινά από τη θέση που πρέπει να κατέχει ο άνθρωπος ως κοινωνικό ον, ως παραγωγός του κοινωνικού πλούτου, δηλαδή στο επίκεντρο της κοινωνικής ζωής.
Η παρούσα έκδοση μελετά το φαινόμενο της χρήσης και εξάρτησης από το αλκοόλ στην ιστορική και κοινωνική του διάσταση, ενώ παράλληλα παρουσιάζει τη διεθνή και εγχώρια πείρα. Ακόμα, επιχειρείται μια πρώτη κριτική αποτίμηση των προσπαθειών της ΕΣΣΔ να περιορίσει το οξυμένο πρόβλημα που αντιμετώπιζε, συγκριτικά προς άλλες αντίστοιχες ιστορικές προσπάθειες αστικών κρατών, π.χ., ποτοαπαγόρευση στις ΗΠΑ. Τέλος, η έκδοση προβάλει το πλαίσιο αιτημάτων του ΚΚΕ για όλο το φάσμα της πρόληψης, της θεραπείας και της κοινωνικής επανένταξης.
Όταν διαβάζεις το βιβλίο της μαραθωνοδρόμου Μαρίας Πολύζου καταλαβαίνεις ότι έχει δίκιο, ξέρει για τι πράγμα μιλάει: δεν πρέπει να τα παρατάς, ποτέ των ποτών.
17°
