Κατσαρόλες με βιβλία: Γαρίδες με μυστικά από τον κύριο Τζου

Η παράδοση και η επανάσταση σε ένα τραπέζι της αχανούς κινεζικής κουζίνας. Από τη μία ο καλοφαγάς Τζου Τζυγιέν και από την άλλη ο λιτοδίαιτος Γκάο Χιαοτιγκ. Και στο επίκεντρο οι αδικία, «διότι τα καλύτερα λαχανικά πάνε στα πιάτα των πλουσίων και τα υπόλοιπα καταλήγουν στα μπολ των άλλων» όπως διαβάζουμε στο μυθιστόρημα του Λου Ουέν Φου «Βίος και πολιτεία ενός Κινέζου καλοφαγά».

Στο μεταξύ θα σας εκμυστηρευτώ πως γνωρίζω και εγώ ένα Τζου Κρητικό, όχι Κινέζο, ο οποίος είναι δάσκαλος, πραγματικός γνώστης του καλού φαγητού και πολύ μικρός παραγωγός εξαιρετικού αυθεντικού παλαιικού κρασιού, τσικουδιάς και φρούτου βανίλιας με κατακόκκινη σάρκα.

Ο Τζου –της Κίνας– είναι αυτός που αλλάζει την κουζίνα του εστιατορίου και κάνει την επανάσταση, για αυτό και του δίνουν το όνομα «γαστρονόμος», ένας όρος που έρχεται από τη Δύση και περιγράφει τους ανθρώπους εκείνους που γνωρίζουν τη σημασία του φαγητού. Και πώς κερδίζει επάξια τον τίτλο;

Διαβάστε με προσοχή:

Κοτόπουλο στο καρπούζι

«Στο εστιατόριο σου σέρβιραν άλλοτε μια σπεσιαλιτέ που την έλεγαν καρπούζι-έκπληξη ή κοτόπουλο-έκπληξη. Διάλεγαν ένα καρπούζι που ζύγιζε περίπου δύο κιλά, έκοβαν τη μια άκρη του στρογγυλή σαν καπάκι, άδειαζαν σχεδόν όλο το εσωτερικό αφήνοντας μόνο ένα δάχτυλο ψίχα, και διακοσμούσαν με σχέδια το εξωτερικό του. Στη συνέχεια έψηναν στον ατμό ένα τρυφερό κοτόπουλο και το έκλειναν μέσα στο καρπούζι, το σκέπαζαν με το καπάκι του και το έβαζαν για ένα λεπτό στον ατμό. Τη στιγμή του σερβιρίσματος, τοποθετούσαν κάτω από το καρπούζι ένα ολόφρεσκο, καταπράσινο φύλλο νούφαρου που σου άνοιγε ακόμα περισσότερο την όρεξη».

Γαρίδες κρυμμένες στις ντομάτες

Υπάρχουν κι άλλες εκπλήξεις:

«Ντομάτες για ορεκτικό ήταν πρωτάκουστο. Τελικά μήπως έπρεπε να τις θεωρήσουμε γαρνιτούρα ή φρούτα;

Απόλυτα κύριος του εαυτού του, ο Τζου Τζυγιάν σέρβιρε μια ντομάτα σε κάθε πιάτο και μετά, λες και επρόκειτο για κάποιο νούμερο μαγείας, πρόσταξε: “Ανοίξτε!”»

Και μιλώντας άνοιξε την ντομάτα του: ήταν γεμιστή με γαρίδες!

Ο Τζου Τζυγιέν άρχισε τις επεξηγήσεις.

«Οι γαρίδες είναι ένα συνηθισμένο πιάτο που δεν είχε τίποτα το ιδιαίτερο. Για να τις φτιάξουμε πρέπει να προσέξουμε την επιλογή των γαρίδων καθώς και το ψήσιμό τους. Είναι μια συνταγή που δεν έχει αλλάξει εδώ και δεκαετίες. Αλλά πριν από μερικά χρόνια αρχίσαμε να φτιάχνουμε γαρίδες με σάλτα ντομάτα, όμως η δυνατή γεύση θυμίζει δυτική κουζίνα. Αν οι γαρίδες βρίσκονται στο εσωτερικό της ντομάτας, δεν είναι μόνο προς τέρψιν του οφθαλμού, αλλά… Δοκιμάστε μόνοι σας, προσοχή όμως: Εδώ η ντομάτα χρησιμεύει για μπολ, δεν τρώμε το μπολ μας».

Με αυτές τις ιδέες από τις σελίδες του βιβλίου πεινάσαμε και ήρθε η ώρα να βάλουμε τις κατσαρόλες στη φωτιά. Κατεβάζω από τη βιβλιοθήκη τα βιβλία της Μαλβίνας και βάζω στον υπολογιστή την κυρία Doja Cat και το «Paint The Town Red». Ψάχνω για γαρίδες ώστε να τις παντρέψω με κινεζικά μακαρόνια.

Συνταγή για γαρίδες με κινέζικα μακαρόνια

Υλικά

• 2 κουταλιές καλαμποκέλαιο
• 250 γραμ. μανιτάρια
• 2 κρεμμύδια
• 1 χουφτίτσα λάχανο ψιλοκομμένο
• 1 πράσινη και 1 κόκκινη πιπεριά
• 10 μέτριου μεγέθους γαρίδες
• Κινέζικα μακαρόνια ή έστω (στην ανάγκη) ιταλικά βερμιτσέλι

Υλικά για τη σος

• 1 φλιτζάνι λευκό ξύδι
• 1 κουταλάκι κορν φλάουρ
• Λίγο τριμμένο τσίλι
• Αλάτι

Η εκτέλεση

Αλείφουμε το τηγάνι μας με λίγο καλαμποκέλαιο και αρχίζουμε να σοτάρουμε τα μανιτάρια, τα κομμένα σε ροδέλες κρεμμύδια, το λάχανο και τις πιπεριές ψιλοκομμένα. Μόλις αυτά αρχίσουν να ψήνονται ρίχνουμε και τις ξεφλουδισμένες γαρίδες και τραβάμε το τηγάνι από τη φωτιά μετά από ένα λεπτό. Στο μεταξύ έχουμε ζεματίσει τα βερμιτσέλι, ελαφρότατα (αν είναι κινέζικα μακαρόνια δεν χρειάζονται περισσότερα από ½ λεπτό να παραμείνουν σε ζεματιστό νερό) και ρίχνουμε από πάνω όλα τα λαχανικά. Στο τηγάνι ρίχνουμε λευκό ξίδι, αλάτι, το κορν φλάουρ και λίγο τριμμένο τσίλι. Περιχύνουμε με τη σος την τελευταία στιγμή – πρέπει τα βερμιτσέλι να «κολυμπούν» στη σος, δηλαδή το μείγμα να είναι υδαρές.

Τα βιβλία

«Βίος και πολιτεία ενός κινέζου καλοφαγά», του Λου Ουέν Φου, εκδόσεις Ηριδανός (εξαντλημένο)

«Συνταγές για κόρες ακαμάτρες» της Μαλβίνας Κάραλη, εκδόσεις Αστάρτη