Napoli, mon amour: Η ζωή είναι μια κοιλάδα των δακρύων

Αν έγραφα ένα ταξιδιωτικό κείμενο για τη Νάπολη –που έχω επισκεφτεί δύο φορές– θα μιλούσα για τη γειτνίασή της με τα ερείπια της Πομπηίας, για τα αρχοντικά της που ρημάζουν από την εγκατάλειψη, για την μπουγάδα που απλώνεται πάνω από τα κεφάλια των περαστικών. Ίσως να ανέφερα τα μακαρόνια ναπολιτάνα, σίγουρα τον λόφο Παυσίλυπο, που έχει διατηρήσει την ελληνική ονομασία του (όπως και η ίδια η πόλη, άλλωστε), και οπωσδήποτε θα μιλούσα για το Κάπρι το οποίο επισκέπτεται κανείς από το λιμάνι της Νάπολης – ναι, σίγουρα θα αναφερόμουν περισσότερο σε αυτό.

Το Κάπρι έχει το θερινό ανάκτορο του Τιβέριου, φιλοξενεί την κατοικία του Ιταλού συγγραφέα Μαλαπάρτε (την οποία σχεδίασε ο ίδιος), κι έχει μετατρέψει σε μουσείο το σπίτι του Σκανδιναβού συγγραφέα Άξελ Μούντε που έγραψε το περίφημο «Χρονικό του Σαν Μικέλε», ένα βιβλίο που αγαπώ ιδιαίτερα και που αν καταφέρετε να βρείτε στα ελληνικά θα είστε εξόχως τυχεροί.

Όλα αυτά μου τα θύμισε το μυθιστόρημα «Napoli, mon amour» (εκδ. Πόλις), ενός νεαρού Ιταλού συγγραφέα (δεν έχει κλείσει ακόμα τα σαράντα), του Αλέσιο Φορτζόνε, στο οποίο μιλάει για την πόλη της νιότης του, τις γειτονιές που περιπλανήθηκε, τα νησιά εκεί κοντά και, τελικά, για τον έρωτα που συναντάει και γεμίζει τη ζωή του.

Ο ήρωας του Φορτζόνε είναι ένας τριαντάρης που ψάχνει μάταια για δουλειά, που μένει με τους γονείς του οι οποίοι τον περιφρονούν ασυνείδητα για τη νωθρότητά του (λέγε με τεμπελιά), που περιφέρεται αργόσχολα με τους φίλους του πίνοντας μπίρες, που πέφτει σε αυτοκινητικό ατύχημα με το αυτοκίνητο της μάνας του, που πληροφορείται από την τράπεζα ότι ο λογαριασμός του φθίνει επικίνδυνα, που παρακολουθεί εναγώνια την ποδοσφαιρική πορεία της Νάπολη, που θέλει να γίνει συγγραφέας.

Μάλιστα, επιδίδεται στη συγγραφή διηγημάτων ώσπου να μπορέσει να περάσει στο μυθιστόρημα. Καπνίζει και γράφει. Δεν είναι ακριβώς ο Μπουκόφσκι γιατί εξακολουθεί να μένει στο πατρικό του και δεν δουλεύει σε κανένα γαμω-ταχυδρομείο. Ταυτόχρονα μελετάει για να δώσει εξετάσεις στο Δημόσιο.

Κάποια στιγμή συναντάει στον δρόμο εκείνη που δεν θα αργήσει να γίνει η αγαπημένη του. Η μούσα του. Η έμπνευσή του. Κοντολογίς, εκείνη που θα τον πάρει από το χέρι και από αγόρι θα τον κάνει άντρα. Μόνο μια γυναίκα μπορεί να το καταφέρει αυτό. Ο δόκιμος συγγραφέας παραδίδεται στον έρωτα κι η ζωή του αποκτάει ξαφνικά νόημα. Την ίδια στιγμή αποφασίζει να πάει ως τη Ρώμη και να συναντήσει τον συγγραφέα που θαυμάζει. Η αγαπημένη του τον ωθεί σε αυτήν του την απόφαση. Και ο διάσημος συγγραφέας διαβάζει τα διηγήματα του νεαρού και τα επιδοκιμάζει. Τι καλύτερο!

Ωστόσο, η ζωή είναι μια κοιλάδα των δακρύων.

Τι εννοώ με το παραπάνω – εκτός του ότι μετά την Πτώση μάς έχει πάρει ο διάβολος; Εννοώ ότι το βιβλίο του Ιταλού συγγραφέα είναι εξαιρετικά καλογραμμένο και αξίζει να διαβαστεί για να εννοήσετε τι εννοώ με την κοιλάδα των δακρύων.