Διαβάζοντας παντού: Ένα βασιλικό παράδειγμα

Είναι κάτι μέρες τώρα που κοιτώ στα κλεφτά αυτή τη φωτογραφία. Την έχω σώσει στην επιφάνεια του υπολογιστή μου, και ανάμεσα από δυο δουλειές—δουλειές στην καλύτερη περίπτωση, ή χασομέρι στο Facebook στη χειρότερη— της ρίχνω κι από μια ματιά, κοκκινίζοντας πάντα ολόκληρος.

Βλέπω το γήπεδο, τους φιλάθλους, κάνω σκέψεις για τον καιρό —που είναι ζεστός μεν αλλά όχι και τόσο ζεστός, ίσως και κάπως αλλοπρόσαλλος, καθώς άλλος φοράει κοντομάνικο μπλουζάκι και άλλος ελαφρύ μπουφάν—,από το πατημένο χώμα και το δίχτυ υποθέτει εύλογα κανείς πως παρακολουθούν έναν αγώνα μπέισμπολ, από το γεγονός ότι οι φίλαθλοι δεν βλέπουν στο γήπεδο αλλά κάνουν οτιδήποτε άλλο καταλαβαίνουμε πως είναι ένα είδος ημιχρόνου (το διάστημα, τέλος πάντων, ανάμεσα σε δύο περιόδους, ανάμεσα σε δύο inningόπως τα λένε οι άνθρωποι που νιώθουν από το άθλημα), βλέπω στο χρονόμετρο ότι μένει 1 λεπτό και 46 δευτερόλεπτα μέχρι το επόμενο inning, μαθαίνω από τη Wikipedia πως ένας επίσημος αγώνας έχει 9 innings, άρα οχτώ διαλείμματα, διάρκειας 2 λεπτών περίπου το καθένα (ή κάτι ανάμεσα σε 16 με 20 λεπτά συνολικά), και φυσικά καταλήγω να παρατηρώ τον άντρα που διαβάζει.

Κρατάει αυτό το ωραίο, μεγάλο Kindle, έχει μεγαλώσει το μέγεθος των γραμμάτων για να διαβάζει απρόσκοπτα λόγω, πιθανόν, της πρεσβυωπίας του ή, ακόμη πιο πιθανόν, λόγωεκφύλισης της ωχράς κηλίδας σχετιζόμενη με την ηλικία (τα άτομα που πάσχουν από αυτήν έχουν αυξανόμενη δυσκολία στην κοντινή όραση με όλο και περισσότερο ανάγκη για περισσότερο φωτισμό κατά το διάβασμα), και τέλος πάντων απολαμβάνει το βιβλίο του εκμεταλλευόμενος το διάλειμμα από το ματς. Όλα τα διαλείμματα, ενδεχομένως. Καθώς, όπως διαβάζω, το μέσο άτομο διαβάζει ~238 λέξεις το λεπτό (οι ασκημένοι αναγνώστες πολύ περισσότερα, οι δε κριτικοί εικοσαπλάσιες), στα 16-17 λεπτά ανάμεσα από τα innings ο άνθρωπός μας θα διαβάσει 4.000 λέξεις περίπου. Δεδομένου, τώρα, ότι μία σελίδα «κανονικού» βιβλίου χωράει περί τις 250 λέξεις πάνω-κάτω, θα διαβάσει κάπου 16 σελίδες από το μυθιστόρημά του, αν ήτανε χάρτινο. Δεν είναι και πολλές, ομολογουμένως. Από την άλλη, σε αντίθεση με την μπάλα, μια ομάδα του μπέισμπολ δίνει κάπου 80 αγώνες στην κανονική περίοδο στο γήπεδό της, ανάμεσα στον Απρίλιο και τον Οκτώβριο. Διάολε, αν έχεις διαρκείας και πας σε όλα τα εντός, μέσα σ’ αυτό το εξάμηνο θα καταφέρεις να διαβάσεις κάπου 1.300 σελίδες ΜΟΝΟ ΣΤΑ ΔΙΑΛΕΙΜΜΑΤΑ, ή αλλιώς τρία χοντρά βιβλία — τρία τούβλα.

Εν πάση περιπτώσει, όσο και αν το διάβασμα έχει πράγματι να κάνει με αριθμούς, δηλαδή με ποσότητα (δεν υπάρχει «ποιοτικό» διάβασμα, όπως δεν υπάρχει και… ποιητικό, υπάρχουν μόνο άπειροι ΤΟΝΟΙ σελίδων που πρέπει να καταναλώσει κανείς πριν πεθάνει, μα που και πάλι θα είναι ένα μικρό, ένα ασήμαντο ποσοστό των σελίδων που θα έπρεπε να προλάβει να διαβάσει), εν πάση περιπτώσει, λέμε, δεν έχουν αξία αυτοί οι υπολογισμοί. Και δεν έχουν γιατί δεν είναι του κόσμου τούτου, δεν αφορούν εμάς ή κάποιον κοινό θνητό. Κι αυτό γιατί ο κύριος που διαβάζει, όπως θα έχετε καταλάβει, δεν είναι ο καθένας μας, αλλά είναι ο πιο γνωστός οπαδός των Red Sox, είναι ο Βασιλιάς, είναι βέβαια o Στίβεν Κινγκ.