Αναγνώστης με αιτία: Ο Άρης Σφακιανάκης γράφει για το βιβλίο «Ανταρκτική» του Ολιβιέ Μπλες, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κέδρος
Είµαι άνθρωπος των θερµών κλιµάτων. Απεχθάνοµαι το κρύο οριζοντίως και καθέτως. Θα µπορούσα να είχα γεννηθεί –και ανθίσει– στους τροπικούς. Στο σπίτι µου έχω βέβαια εγκαταστήσει κλιµατιστικά µηχανήµατα, αλλά κυρίως για τη µόστρα – γι’ αυτό και έχουν επιφάνεια καθρέφτη (δεν αναφέρω τη µάρκα για ευνόητους λόγους). Στον εργασιακό µου χώρο κυνηγάω τους ψυκτικούς να ανεβάσουν τη θερµοκρασία γιατί διαφορετικά περιφέροµαι µε παλτό. Θεωρώ τον εαυτό µου τυχερό επειδή η µέση θερµοκρασία του πλανήτη αυξάνεται – δεν µπορώ επ’ ουδενί να µε φανταστώ να κυνηγώ πολικές αρκούδες για να επιβιώσω. Κοντολογίς, µου αρέσει το καλοκαίρι, το φλοίσβισµα του κύµατος στην ακρογιαλιά, ο ήχος των τζιτζικιών, η Μύκονος… Όχι, σβήστε το τελευταίο, απεχθάνοµαι τη Μύκονο.
Συµβαίνει, ωστόσο, αυτό το καλοκαίρι να έχω την εντύπωση ότι η ζέστη το έχει ελαφρώς παρακάνει. Τα κλιµατιστικά µου βέβαια παραµένουν κλειστά, απλώς έχω φέρει έναν ανεµιστήρα δαπέδου για να µε νανουρίζει γλυκά τα βράδια. Στον καύσωνα αυτόν, τον φετινό, που ενίοτε καταντά ενοχλητικός, βρήκα δροσερό καταφύγιο στο µυθιστόρηµα του Γάλλου συγγραφέα Ολιβιέ Μπλες (γεν. 1970) µε τίτλο «Ανταρκτική».
Στην Ανταρκτική δεν έχω πάει. Την έχω δει από απόσταση, αχνά, στη θολή γραµµή των οριζόντων (που λέει κι ο ποιητής) ενώ περιδιάβαινα στο Ακρωτήρι της Καλής Ελπίδας, κάπου τρεις ώρες απόσταση από το Κέιπ Τάουν της Νότιας Αφρικής.
Θα πήγαινα ποτέ στην Ανταρκτική – έστω µε κρουαζιερόπλοιο; Ουχί. Ταξίδεψα, ωστόσο, νοερά µε το βιβλίο του πολυβραβευµένου Γάλλου. Ο συγγραφέας µας εγκαθιστά, από την πρώτη κιόλας σκηνή, σε ένα Σοβιετικό σταθµό επιστηµονικής έρευνας στην περιοχή εκείνη που οι γεωγράφοι αποκαλούν «πόλο απροσπελασιµότητας». Οι Σοβιετικές αρχές θέλουν να δηλώσουν την παρουσία τους στον Νότιο Πόλο κι έχουν στείλει µια οµάδα πέντε ανθρώπων να διεξάγουν µελέτες και πειράµατα.
Έχουν περάσει µήνες κι ο σταθµός έχει χάσει την επικοινωνία µε τη βάση του. Έξω το χιόνι βασιλεύει αδυσώπητα. Ριψοκινδυνεύει όποιος αποτολµήσει να βγει ακόµη και για να ξεµουδιάσει. Οι άντρες έχουν βαρεθεί το τοπίο, έχουν σιχαθεί το ίδιο φαγητό, έχουν αηδιάσει µε την παρουσία των υπολοίπων. Αυτό οδηγεί, από την πρώτη κιόλας αράδα του βιβλίου, στον φόνο. Έναν φόνο δι’ ασήµαντον αφορµή – µια λάθος κίνηση σε µια παρτίδα σκάκι. Ο φονιάς συλλαµβάνεται αµέσως από τον αρχηγό της αποστολής και αποµονώνεται σε παρακείµενο παράπηγµα εν µέσω φρικτού ψύχους. Θα επιβιώσει; Και τι θα κάνουν οι υπόλοιποι της συντροφιάς; Θα θελήσουν να τον περάσουν από δίκη; Θα επιδιώξουν να τον ξεκάνουν µε συνοπτικές διαδικασίες; Θα αποφασίσουν να τον παραδώσουν στις Αρχές; Αλλά πώς; Ο ασύρµατος δεν λειτουργεί, το αεροπλάνο ανεφοδιασµού έχει να φανεί καιρό και το όχηµα διαφυγής έχει σκεπαστεί κάτω από ένα τύµβο χιονιού.
Η µετάφραση της Κατερίνας Γουλά βοηθάει να νιώσουµε το κρύο και την αγωνία, οι εκδόσεις Κέδρος συνεχίζουν την παράδοση που έχουν στην καλή λογοτεχνία, κι εγώ, ένας επίµονος αναγνώστης, εξακολουθώ να προτείνω βιβλία που πιστεύω ότι αξίζει να διαβαστούν.
Ο Νικολό Αμανίτι εξετάζει τη δύναμη της δημόσιας εικόνας και τις συνέπειες της έκθεσης, ενώ η Τζούλια Καμινίτο στρέφει το βλέμμα στις αόρατες πληγές που διαμορφώνουν έναν άνθρωπο πολύ πριν αποκτήσει τη δική του φωνή
Η συγγραφέας μιλά για το νέο της ψυχολογικό θρίλερ, τη δημιουργική εμμονή, τη μοναξιά, την επινόηση και το σκοτεινό βλέμμα που μπορεί να αλλάξει τα πάντα
Ο γερμανός συγγραφέας αφηγείται τη στιγμή που αποφάσισε να γίνει ποιητής, μιλά για την τέχνη της αφήγησης, τα πρότυπα για τους χαρακτήρες του, τη ζωγραφική.
Η Μαίρη Σιάνη-Ντέιβις στο βιβλίο «Έντιμος εμπορία» γράφει για μια γενιά που γεννήθηκε πριν από τον πόλεμο αλλά τον πρόλαβε, όπως και τον Εμφύλιο, στην πιο τρυφερή της ηλικία
17°
