Η Κική Τσιλιγγερίδου ήταν σε αυστηρή καραντίνα 14 ημερών

Λοιπόν το δικό μου #μένουμε_σπίτι ήταν κάπως αλλιώτικο από των περισσοτέρων άλλων. Επίσης, ήταν περισσότερο #μένουμε και λιγότερο #σπίτι. Την 1η Απριλίου κατεβήκαμε στην Ελλάδα από την Πράγα, όπου μένουμε τα τελευταία τρία χρόνια και, αφού πρώτα κάναμε τεστ, που βγήκε ευτυχώς αρνητικό, απο τη μια στιγμή στην άλλη βρεθήκαμε –όπως ήταν λογικό και επόμενο, και όπως βέβαια το ξέραμε και το περιμέναμε πριν ξεκινήσουμε το ταξίδι μας– σε αυστηρή καραντίνα δεκατεσσάρων ημερών, σε ένα πολύ μικρό διαμέρισμα κάπου  στη Νέα Σμύρνη. Δύο άνθρωποι, δύο σκυλάκια, και μία γάτα. Περιττό να πω βέβαια πως όλη αυτή η περιπέτεια ξάφνιασε και ταλαιπώρησε κυρίως αυτά τα τρία μικρά που έπρεπε να επιδείξουν μεγάλη υπομονή, όπως και έκαναν. Ενώ με τίποτε δεν πρέπει να λησμονήσω τη μεγάλη βοήθεια που είχαμε από τους φίλους μας, κυρίως σε... παροχή φαγητού! Κάτι που δεν μας έλειψε καθόλου αυτές τις μέρες... 

Παρακολούθησα, όπως όλοι μας, τις αναρτήσεις των φίλων για όλα αυτά τα όμορφα που κάνουν στα σπίτια τους: τα μαγειρέματα, τα ζυμώματα, τα βίντεο, τις γρήγορες, μικρές εξόδους για να πάρουν λίγο αέρα κ.λπ. Πώς πέρασα όμως εγώ αυτές τις δύο εβδομάδες; Πώς γλύκανα –όσο γίνεται– τις άχαρες ώρες της απόλυτης κλεισούρας; Και εν τέλει, τι παράδειγμα έχω να δώσω στους ανθρώπους που μας διαβάζουν; Λοιπόν: κανένα! Το διαμέρισμα εδώ όπως είπα είναι μια σταλιά, είναι ξένο, είναι AirBnB, και δεν σου παρέχει τη δυνατότητα να κάνεις σχεδόν τίποτε. Από την άλλη, εξακολουθώ να εργάζομαι κανονικά – άλλωστε δούλευα ήδη από το σπίτι τις τελευταίες δεκαπέντε ημέρες μας στην Πράγα. Παράλληλα, συνεχίζει κανονικά και το μάστερ που κάνω στο ΑΠΘ, στη σχολή μου – με το  Skype, και με ψάξιμο και διάβασμα στο ίντερνετ. 

Όλα αυτά, αν και δεν ισχυρίζομαι πως τα κάνω σωστά και με επάρκεια, μου τρώνε σχεδόν όλη μου την ημέρα σε αυτό το μικρό δωμάτιο από το οποίο δεν έχω ξεμυτίσει στιγμή. Το υπόλοιπο, τον «ελεύθερο χρόνο» μου, χαζολογάω κυρίως στο Facebook, μιλάω με φίλους στο Messenger και στο Viber και, εννοείται, βλέπω σειρές στο Netflix. Κατάφερα και τελείωσα το «Elite», το «Valhalla Murders» και το «Unorthodox», ενώ άρχισα και το «Freud». Δεν τα κατάφερα όμως να ανοίξω –οφείλω να ομολογήσω– κανένα βιβλίο, αν και έχω στο κομοδίνο μου τρία ή τέσσερα, που κανονικά θα τα τελείωνα όλα μέσα σε μία εβδομάδα το πολύ. Αλλά όχι τώρα, δεν μπορώ. Θα τα πιάσω στο νέο μας σπίτι, στη Θεσσαλονίκη, μόλις τακτοποιηθούμε. 

Γιατί, έτσι κι αλλιώς, τόσο εμείς όσο και όλοι θα συνεχίσουμε να #μένουμε_σπίτι για αρκετό καιρό ακόμη. Είναι το σωστό και είναι ό,τι έχουμε να αντιπαρατάξουμε σε αυτό το μεγάλο κακό που πολεμάμε. 

Αυτά, λοιπόν. Να είστε όλοι καλά, να προσέχετε πολύ, και να διαβάζετε όσο μπορείτε –  περισσότερο από όσο μπόρεσα εγώ αυτές τις δύο δύσκολες εβδομάδες της σκληρής καραντίνας. Αν μάλιστα, ανάμεσα σε όλα τα άλλα, διαβάσετε και τις περιπέτειες της Στέλλας Άνταμς, τον «Βυθισμένο ουρανό» και την «Πύρινη Κόλαση», δεν πρόκειται να κρύψω πως θα το χαρώ πολύ!