Θεόδωρος Γρηγοριάδης: Το τέλος της μυθοπλασίας

Θυμάμαι, παιδί αλλά και έφηβος, να μου λέει η μάνα μου «γιατί δεν βγαίνεις κι εσύ λίγο να παίξεις;». Μου άρεσε να κάθομαι μέσα, δίπλα σε ένα χαμηλό παράθυρο και να διαβάζω. Αργότερα στο λύκειο, ο καθηγητής, που έδινε βαθμούς στον πατέρα μου, του έλεγε: «Μοναχικό παιδί, κάθεται σε μια γωνιά στα διαλείμματα χωρίς παρέα». Κι έτσι πορεύτηκα. Μόνος, μοναχικός αλλά χωρίς το αίσθημα της μοναξιάς. Όποτε χρειαζόταν ήμουν ένα κοινωνικό άτομο, έκανα πολλούς φίλους. Ωστόσο, ποτέ δεν θυσίασα τη μοναχικότητά μου, με ελάχιστες εξαιρέσεις.

Η απομόνωση των ημερών ξεκίνησε στις 7 Μαρτίου, όταν ανέβαλα τη γιορτή μου, των Αγίων Θεοδώρων, λέγοντας στους φίλους μου που θα έρχονταν να το γιορτάσουμε στο σπίτι, «πάμε για τέλος Απριλίου!».
Τώρα βλέπω ότι το πάρτι μπορεί να πάει Δεκαπενταύγουστο ή να αναβληθεί εντελώς και η αντοχή μου να δοκιμάζεται. Γιατί τώρα δεν είναι επιλογή το «ζω μόνος». Τώρα ισχύει το «μένω μέσα», αποκλεισμένος και, ως υπάκουος πολίτης, το εφαρμόζω πειθήνια. Αυτή η ιδιωτική απομόνωση έχει ευτυχώς καλή θέα στο κλειστό πια άλσος, έχει βιβλιοθήκες και άλλα πολιτιστικά αγαθά. Δεν υπάρχει περίπτωση να πλήξω – προς το παρόν. Στο γραφείο δουλεύω μικρά κείμενα, διορθώσεις, ψάχνω παλιό υλικό, ανακαλύπτω πόσα κείμενα παράτησα, τρία τέσσερα ολοκληρωμένα βιβλία που δεν τα έκρινα έτοιμα να εκδοθούν. Βάζω σε χρονολογικά σειρά τα ημερολόγιά μου, που ξεκινάνε από τη δεκαετία του εβδομήντα, και αναρωτιέμαι «τι θ' απογίνουν όλα αυτά;». 
Ωστόσο δεν μπορώ να γράψω δημιουργικά. Αυτά που ζούμε έχουν τέτοια ένταση που ξεπερνάνε τη μυθοπλασία. Μπορεί, αν περάσουν όλα και επιβιώσω, να προκύψει κάτι. Το σίγουρο είναι ότι τελειώνει η «μυθοπλασία μέσα μου» και η επόμενη φάση θα είναι κάτι τελείως διαφορετικό ή μπορεί και καθόλου. Η επόμενη μέρα δεν θα είναι πια ίδια για κανέναν. 
                                                       ****

Ξαναβλέπω παλιές φωτογραφίες, πετάω κάποιες, δεν με νοιάζει αν θα αφήσω κάτι πίσω μου, με νοιάζει τι με περιτριγυρίζει τώρα και με αυτά θέλω να διαπραγματευτώ. Μιλάω καθημερινά με φίλους, ένας μάλιστα που, καιρό τώρα περνάει ένα σοβαρό πρόβλημα υγείας, έχει διπλασιάσει το άγχος μου. Θα ήθελα να είμαι κοντά στη μητέρα μου, ζει μόνη, αλλά ευτυχώς σε ένα χωριό υπάρχει πάντα μια αυλή, μια άπλα, υπάρχει μια καλημέρα με τον απέναντι. Νοιάζομαι για όλους τους ανθρώπους, όταν οι Ιταλοί βγήκαν στα μπαλκόνια έβαλα τα κλάμματα, ακόμη και η Pink, που μας τραγούδησε ζωντανά, με συγκίνησε. Η απομόνωση αυτή με έχει ευαισθητοποιήσει πολύ.
                                                       ****
Κάθε ξημέρωμα πετάγομαι από έναν άσχημο εφιάλτη.
                                                       ****
Διαβάζω περισσότερο. Δεν επέλεξα τα ογκώδη κλασικά, πολλά ήταν διαβασμένα. Βουτάω το χέρι στα αδιάβαστα, που είναι πάρα πολλά. Αφήνομαι να με παρασύρει το βιβλίο αλλιώς, χωρίς ενοχές, πάει στο ράφι όσων θα αποχωριστώ. Δεν αντέχω τα δήθεν, υποκριτικά καλά βιβλία.
Τι διάβασα μέχρι στιγμής; Μωπασάν, ΝτεΛίλλο, Ουελμπέκ, Jean-Bernard Pouy, Ελένη Γιαννακάκη και Μαρία Πάουελ, τη Γλυκερία Μπασδέκη, τα διηγήματα που έγραψε στα αγγλικά ο Βρασίδας Καραλής. Διαβάζω σελίδες από περιοδικά το τελευταίο Εντευκτήριο, το Paris Review. Στο διαδίκτυο μπαίνω σε ελληνικά έγκυρα sites, στο New Yorker και στο LRB έχω συνδρομή. Και ετοιμάζομαι να διαβάσω τη «Συνομωσία εναντίον της Αμερικής», το μόνο αδιάβαστο του Φίλιπ Ροθ, προτού το δω στην τηλεόραση μιας και έγινε μίνι σειρά.
                                                       ****

Αυτό το διάστημα νιώθω να υπάρχω σε έναν αλλόκοτο χωροχρόνο που ξεπερνάει τα όρια του σπιτιού και της εποχής. Όλα, και τα πιο οικεία, ακούγονται ή φαίνονται σαν να μην υπήρξαν ως είχαν.
                                                       ****
Μουσική ακούγεται όλη μέρα, είμαι μόνιμα στο spotify. Ανάλογα με την ώρα και τη διάθεση έχω φτιάξει δεκάδες λίστες. Πρωί ξεκινάω με προκλασική μουσική, ύστερα ambient για χαλάρωση, τα μεσημέρια με ένα τσιπουράκι ελληνικά λαϊκά. Και λίγο ντίσκο για αερόμπικ κίνηση που καταλήγει στο λαχάνιασμα ενός γραφικού πρώην χορευταρά.
                                                       ****
Έχω συνδρομή στο Netflix όμως βαριέμαι τις ομογενοποιημένες σειρές. Βλέπω μουσικά ντοκιμαντέρ και το South Park ανελλιπώς. Έχω όμως ένα μεγάλο απόθεμα σινεφίλ ταινιών, ανακάλυψα ασπρόμαυρα noir στο διαδίκτυο. Πρόσφατα βρέθηκα με τα άπαντα του Nicolas Roeg και σκοπεύω να τα αποστηθίσω.
Μου λείπει πολύ η αίθουσα του σινεμά. Μου λείπουν τα καφέ της πόλης, οι βόλτες με το μετρό και το τραμ, είμαι από αυτούς που κυκλοφορούσαν αγόγγυστα με τα μέσα μαζικής μεταφοράς.
Μου λείπουν οι άνθρωποι, οι ανάσες τους, οι μυρωδιές τους, «λείπεις εσύ» που έλεγε ο Μυτιληναίος, αλλά «μόνος ήσουν πάντα, σαν κρυφή μπαλάντα σαν κρυφή πηγή» που έλεγε κι η Χαρούλα.
                                                        **** 
Να ξέρεις ότι σε σκέφτομαι.
                                                        ****
Μου λείπετε όλοι. Τώρα καταλαβαίνω ότι η δύναμη της ζωής είναι οι άνθρωποι γύρω μας, δίπλα μας, εντός μας, εκτός μας, άνθρωποι και απάνθρωποι ακόμη, κι αυτοί μου λείπουν.
Εύχομαι να επιβιώσουμε και να ξανασμίξουμε, θα είμαστε όλοι διαφορετικοί –σίγουρα– με πολλά συναισθηματικά και κοινωνικά αντισώματα που τώρα αναπτύσσονται μέσα μας, στην ψυχή και στην καρδιά μας. 

Θεόδωρος Γρηγοριάδης
Συγγραφέας
Νέα Σμύρνη 20/03/20