Η ιστορία ξεκινάει τον Φεβρουαρίου του 2000 –μια γυναίκα καταφθάνει σε μια παραθαλάσσια κωμόπολη με αποσκευές μια μικρή βαλίτσα και μια γυάλα με δύο χρυσόψαρα– και κλιμακώνεται τη Μεγάλη εβδομάδα της ίδιας χρονιάς.
Η ηρωίδα ονομάζεται Γυναίκα (με γ κεφαλαίο) και η κωμόπολη Χ. Οι κάτοικοί της είναι αρχετυπικοί και κατονομάζονται με την ιδιότητά τους: ο Δήμαρχος, ο Παπάς, ο Φαρμακοποιός, ο Κουρέας, ο Επιστάτης, το Παιδί, οι Ξένοι (βλ. αλλοδαποί) κ.λπ. Μόνο τα χρυσόψαρα φέρουν το όνομα των αρχαγγέλων Μιχαήλ και Γαβριήλ – σύμφωνα με τη λαϊκή παράδοση ο πρώτος συνδέεται με το θάνατο προσώπου, ενώ ο Γαβριήλ είναι ο κομιστής του μηνύματος της γέννησης του Χριστού. Ενόσω η Γυναίκα ισχυρίζεται ότι περιμένει –με περίσσια υπομονή, όπως της δίδαξε η πίστη της– έναν άγνωστο άντρα, περίεργα γεγονότα λαμβάνουν χώρα: η γη παύει να είναι γόνιμη, η διακοπή ηλεκτρικού ρεύματος είναι συνηθισμένη, τα καιρικά φαινόμενα γίνονται ακραία, ένα παράξενο ζώο γεννιέται, μια κλοπή ασυνήθιστη ταράζει τους κατοίκους.
Το χειρότερο, όμως, είναι ένας συνεχής και υπόκωφος ήχος σε χαμηλή κλίμακα (πρώτη η Γυναίκα τον αντιλαμβάνεται), ο οποίος διχάζει τους κατοίκους. Μερικοί ισχυρίζονται ότι τον ακούνε και άλλοι όχι. Όλα αυτά τα σημάδια θα έπρεπε να οδηγήσουν σε αλλαγές, αλλά εκεί που δείχνει ότι κάτι ότι πάει να αλλάξει, όλα μένουν τα ίδια. Γιατί; Γιατί η κωμόπολη Χ. είναι τοξική, ένας τόπος βαλτώδης μέσα στον οποίο βουλιάζουν οι πάντες. Πρώτα οι γηγενείς, με τη δικιά τους κλίμακα αξιών και προτεραιοτήτων, τις παγιωμένες αντιλήψεις τους, την έννοια του ηθικού στραμπουλιγμένη, και μετά τα παιδιά τους που δεν είναι τίποτα περισσότερο από αντιγραφείς συμπεριφορών ενηλίκων. Τα σαθρά θεμέλια της κωμόπολης Χ. δεν ανέχονται το διαφορετικό – είτε άνθρωπος είτε ζώο, δεν έχει θέση στον τόπο αυτό. Η άφιξη της Γυναίκας λειτουργεί ως θρυαλλίδα, είναι η «αρχή του κακού» που δυναμιτίζει μια ήδη εύθραυστη κατάσταση. Η Μαρία Φακίνου (γ.1976) γράφει για μια δυστοπία με τρόπο ρεαλιστικό, γράφει μεστά διά της αφαίρεσης, γράφει μια νουβέλα για θέματα μεγάλα, για τα σημάδια που πρέπει να μεταφράζονται, τις σωστές ερωτήσεις που πρέπει να θέτονται και τις αλήθειες που ξεβολεύουν. Μπράβο.
Ο Νικολό Αμανίτι εξετάζει τη δύναμη της δημόσιας εικόνας και τις συνέπειες της έκθεσης, ενώ η Τζούλια Καμινίτο στρέφει το βλέμμα στις αόρατες πληγές που διαμορφώνουν έναν άνθρωπο πολύ πριν αποκτήσει τη δική του φωνή
Η συγγραφέας μιλά για το νέο της ψυχολογικό θρίλερ, τη δημιουργική εμμονή, τη μοναξιά, την επινόηση και το σκοτεινό βλέμμα που μπορεί να αλλάξει τα πάντα
Ο γερμανός συγγραφέας αφηγείται τη στιγμή που αποφάσισε να γίνει ποιητής, μιλά για την τέχνη της αφήγησης, τα πρότυπα για τους χαρακτήρες του, τη ζωγραφική.
Η Μαίρη Σιάνη-Ντέιβις στο βιβλίο «Έντιμος εμπορία» γράφει για μια γενιά που γεννήθηκε πριν από τον πόλεμο αλλά τον πρόλαβε, όπως και τον Εμφύλιο, στην πιο τρυφερή της ηλικία
Με αφορμή το νέο του βιβλίο, «Η ανάγκη της εμψύχωσης», ο ομότιμος καθηγητής Πολιτισμού και Επικοινωνίας μιλά για τη σύγχρονη εποχή της ψυχικής κόπωσης και της εσωτερικής παραίτησης.
17°
