ΦΛΟΓΕΣ ΣΤΟ ΡΕΤΙΡΕ Αχιλλέας Σωτηρέλλος, εκδ. Εμπειρία Εκδοτική, σελ. 127
Αμπελόκηποι, Βρυξέλλες, Τόκιο, Άμστερνταμ. Αυτοί είναι οι τόποι όπου γράφτηκαν τα διηγήματα αυτής της συλλογής του Αχιλλέα Σωτηρέλλου. “Everyday Is Like Sunday” και “Let Me Kiss You”. Αυτά είναι τα δύο τραγούδια του Morrissey των οποίων οι στίχοι παρεμβάλλονται ανάμεσά τους. Αυτοβιογραφικά, ταξιδιάρικα, ελαφρώς μελαγχολικά, εμπλουτισμένα με σλάκερ πνεύμα εσωτερικής αναζήτησης, διάστικτα με χιούμορ αλλά και sci-fi αναφορές, βολοδέρνουν ανάμεσα σε ποδοσφαιρικά ελληνικά επαρχιακά γήπεδα, δωμάτια της γειτονιάς Midi στις Βρυξέλλες και σε ένα σπλάτερ μέλλον όπως το τεμαχίζουν ανδροειδή. Ερωτευμένοι προπονητές, serial killers, οικογενειακές φωτογραφίες που κρύβουν τόσο κομψά παιδικούς σπαραγμούς αλλά και το πραγματικό επάγγελμα του τίμιου κατά τα άλλα πάτερ φαμίλια, καθ’ όλα νόμιμου εισαγωγέα ρωσικού πουταναριού. Απόπειρες αυτοκτονίας διά ελεύθερης πτώσης από πανύψηλα κτίρια στην Αθήνα, απέλπιδες προσπάθειες ταξινόμησης του παρελθόντος σε κεφάλαια, χωρίς όμως να υπολογίζουμε ότι το παρελθόν περιμένει πάντα τη στιγμή που θα επιστρέψει ανασυγκροτημένο. Χρονικά χαμένης νεότητας, ειρωνία, εκδρομές με τον ψυχίατρο («Χαζέ! Η αυτοκτονία είναι ανθρώπινο προνόμιο, έχεις δει ποτέ γάτα να φουντάρει από το μπαλκόνι;»), χλωμές Polaroid φωτογραφίες - απομεινάρα Κυριακών με έρωτα και βροχή, γλυκόπικρες ελεγείες παιδιών που αρνούνται να εξοικειωθούν με το τέλος της νιότης.
Οι «Φλόγες στο ρετιρέ» του Αχιλλέα Σωτηρέλλου, για όσους αρέσκονται στο να ταξινομούν τα βιβλία στο ράφι της βιβλιοθήκης με βάση συγγενείς αναφορές, επιβάλλεται να γειτονεύσουν με τα πρώτα βιβλία του Λένου Χρηστίδη. Πίσω από τον κυνισμό τους καραδοκεί ο γνήσιος αστικός ρομαντισμός. Και ίσως λόγω της εμμονής του συγγραφέα με τον Morrissey, ανάμεσα στον Σωτηρέλλο και τον Χρηστίδη, εν είδει βιβλιοστάτη, μπορεί να τοποθετηθεί και ένα 45άρι των Smiths, κατά προτίμηση το “Last Night I Dreamed That Somebody Loved Me”.
ΑΠΟ ΣΤΗΘΟΥΣ - ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΕΛΑΦΡΩΝ ΗΘΩΝ ΚΑΙ ΙΔΕΩΝ Ξενοφών Α. Μπρουντζάκης, εκδ. Καστανιώτη, σελ. 187
Ανάμεσα στα πλούσια στήθη της Λουκρέτσια επωάζονται μεταξοσκώληκες. Τα στήθια της Σελίν εγείρουν πάθη και ίσως είναι το σημαντικότερο προσόν της, όχι απλώς για να επιβιώσει αλλά και να γίνει η βασίλισσα των παρισινών μπορντέλων. Παρότι έσφαξε τους γονείς της, η Έμιλι Μόρτον στα δικά της στήθη δεν κρύβει ούτε πόνο ούτε αναφιλητά. Και παρότι με το πλευρό των φασιστών στον ισπανικό εμφύλιο πόλεμο, ο πατέρας Χοσέ τις νύχτες αμαρτάνει βλέποντας στα όνειρά του πως θωπεύει λάγνα τα στήθια της αναρχοκόκκινης Μαρίας.
Διασχίζοντας το χωροχρόνο, από την ιταλική Αναγέννηση έως τα στρατόπεδα συγκέντρωσης του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, οι γυναίκες πρωταγωνίστριες του Μπρουντζάκη διαθέτουν ελαφρά ήθη αλλά «βαριά» προσόντα: διαθέτουν μπούστο τροφαντό που μαγνητίζει όχι μόνο το μάτι αλλά και το μυαλό. Μπούστα-φετίχ, από αυτά που κολάζουν κάθε άντρα. Μπούστα ορθόστητα, τεράστια, μπούστα καλλιτεχνήματα. Μόνο που οι ιστορίες τους δεν είναι γραμμένες πρόστυχα, φτηνά και pulp, ούτε σκαμπρόζικα και φιλήδονα αποτυπωμένες, όπως στις φωτογραφίες ή τις σελίδες του “Playboy”. Οι γυναίκες του Μπρουντζάκη δεν είναι αμαρτωλές, ακόμα κι αν κάποιες από αυτές πυρπολούν συνειδητά τα χρηστά ήθη της εποχής τους. Τουναντίον, διαθέτουν ενάρετες ιδιότητες: ταπεινοφροσύνη, ιδεαλισμό, ηρωισμό, αξιοπρέπεια. Οι ατομικές τους ιστορίες, τοποθετημένες σε ταραγμένες εποχές, μοιάζουν σαν είδωλα στον παραμορφωτικό καθρέφτη της επίσημης ιστορίας. Μια δηλαδή κυριολεκτικά «από στήθους» εκμάθηση κάποιων άδυτων της ιστορίας, μια ενσυνείδητη πλαστογραφία μεγάλων γεγονότων μέσα από βιογραφίες ανωνύμων γυναικών που υποσχέθηκαν πάθος, έρωτα κι ευτυχία στους άντρες που ανύποπτα έπεσαν στην παγίδα τους και είτε το πλήρωσαν με αίμα είτε απελευθερώθηκαν από τα δεσμά τους.
ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ Jeffrey Siger, εκδ. Αικατερίνη Λαλαούνη, σελ. 425
Το πτώμα ενός γόνου εξέχουσας αθηναϊκής οικογένειας βρίσκεται μέσα σε σκουπιδοτενεκέ στο Γκάζι. Ο Διοικητής Ανδρέας Καλδής, του Τμήματος Ειδικών Εγκλημάτων της διεύθυνσης Εγκληματολογικών Ερευνών, σύντομα αντιλαμβάνεται πως δεν πρόκειται μόνο για ένα έγκλημα που αφορά τους υψηλούς κύκλους της αθηναϊκής κοινωνίας, αλλά για μια υπόθεση σύγκρουσης υψηλών επιχειρηματικών συμφερόντων. Καθώς η υπόθεση προχωρά βήμα βήμα, το κέντρο του ενδιαφέροντος μετατοπίζεται από τα πικάντικα δημοσιεύματα των κουτσομπολίστικων περιοδικών στα γραφεία των πανίσχυρων επιχειρηματιών που ελέγχουν την Ελλάδα.
Ο Τζέφρι Σίγκερ, που εγκατέλειψε τη Νέα Υόρκη και τα τελευταία χρόνια ζει στη Μύκονο, γνωρίζει πως τα σύγχρονα μητροπολιτικά νουάρ δεν διαδραματίζονται μόνο στις κακόφημες περιοχές αλλά και στις γειτονιές του πλούτου και της εξουσίας: από το Γκάζι στις βίλες του Νέου Ψυχικού, από τα φτηνιάρικα διαμερίσματα κοριτσιών που κατοικούν στην οδό Φυλής σε διαμερίσματα εκατοντάδων τετραγωνικών μέτρων στην Ηρώδου Αττικού με θέα το προεδρικό μέγαρο. Ο αστυνόμος Ανδρέας Καλδής βρίσκεται έτσι μπλεγμένος σε μια υπόθεση όπου οι πρωταγωνιστές της κινούνται στις παρυφές των γυάλινων πύργων της Κηφισίας αλλά και σε καφέ όπου συχνάζουν αναρχικοί στα Εξάρχεια. Επιχειρηματίες ολκής συμβιώνουν με εκπαιδευμένους Σέρβους δολοφόνους bodyguards και όπως σε κάθε αστικό νουάρ, πέρα από την ίντριγκα, το αίμα, τον κίνδυνο και τη δολοπλοκία, καραδοκεί το πάθος, έτσι και στην περίπτωση αυτού του πρωταγωνιστή μπάτσου τα μάτια και τα χείλη της femme fatale Λίλας θα γίνουν το καλύτερο αλεξίσφαιρο γιλέκο του.
Στη διαμάχη των οικογενειών Λινάρδου και Κωστόπουλου πιθανότατα ο αναγνώστης να αναγνωρίσει πραγματικά πρόσωπα της εν Ελλάδι διαπλεκόμενης κοινωνίας. Κι αυτό είναι κάτι που πρέπει να το αναγνωρίσουμε στον Τζέφρι Σίγκερ: το ότι δηλαδή στη Μύκονο, όπου κατοικεί πλέον, έχει την ικανότητα, εκτός από το να ζει τα ανέμελα και ξέφρενα καλοκαίρια που μεταδίδει live το Star Channel, να παρατηρεί και να εξάγει συμπεράσματα για την πραγματική ζωή και τις δραστηριότητες κάποιων από αυτούς τους κοσμικούς. Πίσω από τη λαμπερή βιτρίνα και την ιλουστρασιόν ζωή τους κρύβονται ραγισμένες σχέσεις και γκαγκστερικές συναλλαγές. Περί αυτών και ο λόγος και η γραφή του συγγραφέα.
Ο βραβευμένος Σουηδός μεταφραστής γράφει στην Athens Voice για το Φεστιβάλ Λογοτεχνίας του Μπέργκεν της Νορβηγίας αλλά και για τη λογοτεχνία εν καιρώ πολέμου στην πολύπαθη Ουκρανία
Μια συζήτηση με τη Φωτεινή Τσαλίκογλου για το Απόλυτο Κακό, τα ανείπωτα τραύματα του Εμφυλίου και τη λογοτεχνία ως τρόπο να κοιτάξουμε κατάματα όσα δεν αντέχουμε
8°
