- ΑΡΧΙΚΗ
-
ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ
-
ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ
-
LIFE
-
LOOK
-
YOUR VOICE
-
επιστροφη
- ΣΕ ΕΙΔΑ
- ΜΙΛΑ ΜΟΥ ΒΡΟΜΙΚΑ
- ΟΙ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΣΑΣ
-
-
VIRAL
-
επιστροφη
- QUIZ
- POLLS
- YOLO
- TRENDING NOW
-
-
ΖΩΔΙΑ
-
επιστροφη
- ΠΡΟΒΛΕΨΕΙΣ
- ΑΣΤΡΟΛΟΓΙΚΟΣ ΧΑΡΤΗΣ
- ΓΛΩΣΣΑΡΙ
-
- PODCAST
- VOICE RADIO
- CITY GUIDE
- ENGLISH GUIDE
Βαγγέλης Αλεξανδρής - Άννα Κουτσαφτίκη: «Ο Έβρος απέναντι» και τα όρια της ανθρώπινης επιβίωσης
Μιλήσαμε με τους δύο ηθοποιούς που πρωταγωνιστούν στο έργο των Ρέππα-Παπαθανασίου στο θέατρο Άνεσις
Το κοινωνικό δράμα «Ο Έβρος απέναντι» των Θανάση Παπαθανασίου και Μιχάλη Ρέππα, σε σκηνοθεσία Γιωργή Τσουρή, παρουσιάζεται στην Πάνω Σκηνή του Θεάτρου Άνεσις
Γραμμένο το 1998, το βραβευμένο και διαχρονικά αιχμηρό έργο των Θανάση Παπαθανασίου και Μιχάλη Ρέππα, «Ο Έβρος απέναντι», επιστρέφει φέτος στο θέατρο Άνεσις, σε σκηνοθεσία του Γιωργή Τσουρή. Με πρωταγωνιστές τους: Άννα Κουτσαφτίκη, Κώστα Κορωναίο, Βαγγέλη Αλεξανδρή, Μαρία Παρασύρη και Θανάση Ισιδώρου, το έργο αποτελεί μια «στροφή» του συγγραφικού διδύμου από την κωμωδία στον ωμό ρεαλισμό, χωρίς ωστόσο να απουσιάζουν εντελώς το χιούμορ και η ανθρωπιά. Αφηγούμενο την ιστορία τεσσάρων Ελλήνων «νεόπτωχων», που έχοντας μείνει πρόσφατα άνεργοι, ζουν ακόμα στις παρυφές της ευμάρειας, αλλά βλέπουν την καθημερινότητά τους να ανατρέπεται όταν στο περιβάλλον τους εισβάλλει ένας Κούρδος πρόσφυγας, το έργο πραγματεύεται θέματα όπως το υπόγειο ρεύμα του ρατσισμού στην ελληνική κοινωνία, την αποξένωση και τα αδιέξοδα της σύγχρονης ζωής.
Μετά την πρεμιέρα της παράστασης, ο Βαγγέλης Αλεξανδρής, που υποδύεται τον Αλέκο, και η Άννα Κουτσαφτίκη, που υποδύεται τη Γιάννα, μίλησαν στην Athens Voice για την πρώτη τους επαφή με το έργο, τα θέματα που θίγονται και τη «χημεία» των ηθοποιών μεταξύ τους και με τον σκηνοθέτη της παράστασης, Γιωργή Τσουρή, στην έβδομη αυτή σκηνοθετική του δουλειά στο θέατρο.
Ποια ήταν η πρώτη σας επαφή με το έργο «Ο Έβρος απέναντι»; Πώς γνωρίσατε τον χαρακτήρα που ενσαρκώνετε στο έργο;
Βαγγέλης Αλεξανδρής: Όλα ξεκίνησαν από την πρόταση του Γιωργή Τσουρή, που με τίμησε, επιλέγοντάς με για να παίξω σε αυτή την παράσταση. Για να είμαι ειλικρινής, δεν ήξερα από πριν το έργο. Έτσι, όταν άκουσα ότι ήταν των Παπαθανασίου και Ρέππα, φαντάστηκα ότι θα ήταν κάτι πιο ελαφρύ, όπως οι κωμωδίες από τις οποίες τους γνωρίζουμε όλοι. Όταν το διάβασα, τρελάθηκα! Αφενός, λόγω του ωμού ρεαλισμού του, και αφετέρου, λόγω της «φρεσκάδας» του, καθώς διαβάζεται σαν να είναι σημερινό έργο, παρά το γεγονός ότι γράφτηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1990.
Τώρα, όσον αφορά τον χαρακτήρα που υποδύομαι, τον Αλέκο, σίγουρα πρόκειται για «αντιήρωα». Όλοι οι χαρακτήρες του έργου είναι κάπως «λούμπεν»: Ακόμα και ο φουκαράς Κούρδος, που θα λέγαμε πως είναι ο λιγότερο αρνητικός χαρακτήρας του έργου, έχει κάνει και αυτός σκοτεινά πράγματα για να επιβιώσει. Μιλάμε για την εποχή του «κραχ» του Χρηματιστηρίου και την εποχή που μόλις είχαν φτάσει στην Ελλάδα μαζικά μετανάστες από την Αλβανία. Υπήρχε, λοιπόν, όλη αυτή η αναμπουμπούλα, ενώ εμείς ζούσαμε ακόμα το όνειρο της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ευρώ, των Ολυμπιακών Αγώνων κλπ. Θεατρικά μιλώντας, ο Αλέκος είναι ένας πολύ ενδιαφέρων χαρακτήρας. Δεν έχω καμία σχέση με εκείνον, εκτός, ίσως, από το αλέγκρο του χαρακτήρα του. Ο τρόπος, όμως, με τον οποίο λειτουργεί το μυαλό του και οι διέξοδοι που βρίσκει προκειμένου να επιβιώσει, μου είναι εντελώς ξένα. Με δύο λόγια, ο Αλέκος είναι καιροσκόπος, εκμεταλλευτής, ρατσιστής και δολοπλόκος, με μοναδικό σκοπό της ζωής του να περνάει καλά εκείνος.
Ο Θανάσης Παπαθανασίου και ο Μιχάλης Ρέππας έχουν, βέβαια, ασχοληθεί κατά καιρούς με όλα σχεδόν τα κινηματογραφικά και θεατρικά είδη. Στο μυαλό πολλών, ωστόσο, έχουν ταυτιστεί με το είδος της κωμωδίας. Ποια ήταν η πρώτη σας αντίδραση, όταν ήρθατε σε επαφή με το έργο;
Άννα Κουτσαφτίκη: Έχω παρακολουθήσει αρκετά το συγγραφικό αυτό δίδυμο και ξέρω ότι πέρα από το απίστευτο κωμικό ταλέντο που διαθέτουν —γιατί η κωμωδία είναι πολύ δύσκολο είδος και θεωρώ ότι ο Θανάσης και ο Μιχάλης είναι μετρ του είδους, και έχουν αφήσει εποχή στην ελληνική τηλεόραση— είναι πολύπλευρες προσωπικότητες και οι δύο, και έχουν ταλέντο σε πολλά είδη. Το συγκεκριμένο έργο, ωστόσο, δεν το γνώριζα ούτε εγώ. Είχα ακούσει ότι είχε ανέβει, αλλά δεν το είχα δει, ούτε το είχα διαβάσει. Όταν το διάβασα, ειλικρινά ένιωσα σαν να μου έριξε κάποιος μια γροθιά στο στομάχι. Η πολυπλοκότητα της γραφής τους και ο τρόπος με τον οποίο μπορούσαν να σε κάνουν να γελάσεις και ταυτόχρονα να κλαις με λυγμούς, και η ευκολία με την οποία περνούσαν από την ιλαροτραγωδία στον δραματικό ρεαλισμό ήταν κάτι το αδιανόητο. Η συγκεκριμένη παράσταση φυσικά και έχει κωμικό αποτύπωμα, αλλά η κωμωδία προέρχεται από την απελπισία των χαρακτήρων. Το χιούμορ είναι ωμό, σκληρό και σαρκαστικό και διαβάζοντάς το ενθουσιάστηκα από το «πάντρεμα» αυτό των διαφορετικών θεατρικών ειδών σε ένα είδος που φέρει την δική τους σφραγίδα. Μόλις τελείωσα την ανάγνωση, πήρα αμέσως τον Γιωργή τηλέφωνο και του είπα πως θέλω πάρα πολύ να παίξω σε αυτό το έργο.
Έχετε συνεργαστεί στο παρελθόν με τον σκηνοθέτη της παράστασης, Γιωργή Τσουρή; Είναι, κατά τη γνώμη σας, μια «εκρηκτική» ένωση αυτή του έργου των Ρέππα-Παπαθανασίου με την άποψη του σκηνοθέτη;
ΒΑ: Όχι, είναι η πρώτη φορά που συνεργάζομαι με τον Τσουρή και είναι μεγάλη μου τιμή και χαρά. Πρόκειται για μια ιδιαίτερα εποικοδομητική συνεργασία, με πολύ κέφι, και έχω απολαύσει στο έπακρο, τόσο τις πρόβες και τις αναλύσεις που κάναμε για τους χαρακτήρες και την εποχή όπου διαδραματίζεται το έργο, όσο και την «χημεία» μας με τον Γιωργή, την Άννα και τους υπόλοιπους ηθοποιούς της παράστασης. Αυτό, πιστεύω, είναι το σημαντικότερο για μια θεατρική παράσταση πέντε ατόμων.
Έγινε ένα πολύ ωραίο «πάντρεμα» μεταξύ του έργου και του σκηνοθέτη. Ενώ, από τη μία, το έργο διέπεται από έναν ωμό ρεαλισμό, από την άλλη, υπάρχει αυτό το βαθύ σαρκαστικό χιούμορ, που ο Γιωργής φρόντισε να αναδείξει. Έτσι, ενώ το θέμα του είναι βαρύ, υπάρχουν στιγμές που το κοινό «λύνεται» στα γέλια με κάποιες καταστάσεις. Το φινάλε δε, έχει ένα πολύ ωραίο «twist», που ενδέχεται να σοκάρει το κοινό. Ήταν, πιστεύω, το κατάλληλο έργο για τον κατάλληλο σκηνοθέτη.
Από τη μία έχουμε τους τέσσερις Έλληνες «νεόπτωχους», που δυσκολεύονται να συνηθίσουν την νέα τους κατάσταση, και από την άλλη έχουμε τον Κούρδο πρόσφυγα που «εισβάλλει» στη ζωή τους. Ποιο είναι, κατά τη γνώμη σας, το κεντρικό θέμα του έργου;
Α.Κ.: Στο πρώτο του «ανέβασμα», το έργο μιλούσε πολύ για τον κοινωνικό ρατσισμό. Θίγει, βέβαια, θέματα προσφυγικής κρίσης, ρατσισμού, κοινωνικού αυτοματισμού και οικονομικής ανέχειας —μιλάμε για μια περίοδο όπου η Ελλάδα έβγαινε από τη «Χρυσή εποχή» του ΠΑΣΟΚ, που ο Έλληνας βίωνε μια ευμάρεια που δεν είχε ξαναζήσει, και ξαφνικά έσκασε η «φούσκα» και πολλοί βρέθηκαν να χρωστάνε και να μην έχουν ούτε τα προς το ζην. Κατά τη γνώμη μου, όμως, το βασικό θέμα του έργου δεν είναι κανένα από τα παραπάνω. Για εμένα, το κεντρικό θέμα του έργου είναι μέχρι που μπορεί να φτάσει ο άνθρωπος —ο καθένας από εμάς— όταν βρίσκεται στα όρια της οικονομικής και κοινωνικής καταστροφής. Τίθεται, λοιπόν, το ερώτημα κατά πόσο ένας άνθρωπος μπορεί να «σπάσει» κάποιους ηθικούς φραγμούς, που ίσως και ο ίδιος να μην το περίμενε ποτέ από τον εαυτό του, και πόσο μπορεί να γίνει ακόμα και απάνθρωπος, προκειμένου να επιβιώσει. Το έργο μιλάει πολύ για την επιβίωση: Μιλάει για το πώς ο άνθρωπος μπορεί να «περάσει τον Έβρο απέναντι», υπό τέτοιες ακραίες συνθήκες, και να βρεθεί στην άλλη όχθη, όπου υπάρχει μόνο σκληρότητα και απανθρωπιά.
Γιατί είναι επίκαιρο ακόμη σήμερα αυτό το έργο, που γράφτηκε λίγο πριν ξεκινήσει η κρίση στην Ελλάδα; Έχουμε προχωρήσει από τότε ως κοινωνία, ή έχουμε ακόμα αρκετό δρόμο να διανύσουμε για να αποβάλλουμε τον ρατσισμό και άλλες τέτοιες απαρχαιωμένες αντιλήψεις;
Β.Α.: Όταν γράφτηκε το έργο, η όλη ιστορία με το μεταναστευτικό ήταν ακόμα στα «σπάργανα». Επί της ουσίας, δεν είχαμε μάθει ακόμα να δεχόμαστε μετανάστες, αλλά μόνο να «εξάγουμε». Ήταν, λοιπόν, πολύ άγουρο ακόμα όλο αυτό και δεν ξέραμε πως να το διαχειριστούμε ως κοινωνία. Τώρα, μετά από όλα αυτά που έχουν συμβεί —σχεδόν 25 χρόνια αργότερα— το έργο αυτό είναι επίκαιρο όσο ποτέ. Νομίζω πως ήταν η κατάλληλη στιγμή για να ξαναβγεί στην επιφάνεια. Η κοινωνία σήμερα είναι πιο ώριμη, υπό την έννοια ότι έχουμε πάρει πλέον τις «θέσεις» μας. Σίγουρα υπάρχει περιθώριο βελτίωσης, όχι μόνο στο επίπεδο των πολιτών, αλλά κυρίως της εξουσίας. Δεν μιλάω μόνο για το κυβερνών κόμμα, γιατί δεν ευθύνεται αποκλειστικά αυτό για την σημερινή μας κατάσταση, αλλά για όλα τα κόμματα που υπήρξαν κάποτε στην εξουσία. Όλα εκμεταλλεύτηκαν με τον τρόπο τους την μετανάστευση για δικό τους όφελος. Οι άνθρωποι αυτοί που έρχονται απένταροι εδώ, δεν άφησαν το σπίτι τους για να μετακομίσουν στην Ελλάδα, με απώτερο σκοπό να μεταναστεύσουν στην Ευρώπη, επειδή ήθελαν. Έχουμε, άλλωστε, κι εμείς άπειρους «νεο-μετανάστες» Έλληνες, που έχουν αναγκαστεί να φύγουν για την Γερμανία, την Αμερική κτλ. Περιθώριο βελτίωσης, λοιπόν, υπάρχει πρώτα απ’ όλα για τις κυβερνήσεις και ύστερα για την ίδια την κοινωνία μας. Έχουμε αποδεχτεί ότι το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό, οπότε, όσο μικρότεροι γινόμαστε, τείνουμε να ψάχνουμε το πλαγκτόν, για να το παίξουμε κι εμείς μεγάλα ψάρια και να θρέψουμε τον εγωισμό μας. Άλλωστε, δεν πρέπει να ξεχνάμε πως, στη Γερμανία, για παράδειγμα, ακόμα κι αν εμείς οι Έλληνες πηγαίνουμε εκεί με πτυχία και διπλώματα για να βρούμε δουλειά, αντιμετωπιζόμαστε από τους Γερμανούς ρατσιστές ακριβώς με τον ίδιο τρόπο που αντιμετωπίζονται εδώ οι Ινδοί και οι Πακιστανοί.
Ποια είναι η προσέγγισή σας στην χαρακτήρα που υποδύεστε; Πώς την αντιλαμβάνεστε σαν άνθρωπο;
Α.Κ.: Η Γιάννα έχει καλά στοιχεία, όπως και όλοι οι χαρακτήρες του έργου, κατά τη γνώμη μου. Κανείς δεν είναι «τέρας» στην πραγματικότητα, και ακόμα κι όταν μετατρέπονται σε «τέρατα», αναγνωρίζουν ότι εκείνη τη στιγμή ξεπερνάνε κάποια όρια και ότι διαπράττουν «ύβρη», και δεν είναι εντάξει με αυτό. Πρόκειται για ανθρώπους «της διπλανής πόρτας» που δοκιμάζονται όταν βρίσκονται σε τρομαχτικό αδιέξοδο και έρχονται αντιμέτωποι με την επιβίωση. Από εκεί και πέρα, σαφέστατα, ο κάθε χαρακτήρας έχει δραματουργικά το δικό του προσωπικό αποτύπωμα. Η Γιάννα θα έλεγα ότι είναι η πιο δισυπόστατη. Είναι περισσότερο «γρίφος» από τους υπόλοιπους χαρακτήρες: Μιλάει λιγότερο, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν έχει τι να πει, ή ότι δεν ξέρει πως να τοποθετηθεί στα πράγματα, απλώς είναι αυτή που θα κρατήσει ισορροπίες, γιατί είναι αυτή που έχει την μόνιμη δουλειά και είναι και το «πορτοφόλι» της παρέας. Κρύβει, συνεπώς, μια βαθιά και βωβή δυστυχία, μια απελπισία που είναι εσωτερικευμένη και κάποια στιγμή αναπόφευκτα «ξεσπάει». Η Γιάννα έχει επωμιστεί το βάρος όλης της παρέας και είναι τελικά αυτή που αναπτύσσει την πιο τρυφερή σχέση με τον Κούρδο από όλους τους υπόλοιπους.
Τι συναισθήματα σας γεννήθηκαν καθώς βλέπατε την παράσταση σιγά-σιγά να παίρνει σχήμα;
Β.Α.: Οι ηθοποιοί είναι όλοι αξιολάτρευτα παιδιά και πάνω απ’ όλα «άνθρωποι». Ο καθένας έβαλε το λιθαράκι του για να υποστηρίξει τον χαρακτήρα του και εν γένει το έργο. Ίσως να είναι εύκολο να πει κάποιος που ανήκει στην ομάδα ότι υπάρχει «χημεία» ανάμεσά μας, όμως το ενδιαφέρον είναι ότι μας το λένε άνθρωποι που βλέπουν την παράσταση. Είναι φανερό ότι μας αρέσει πραγματικά που είμαστε μέρος αυτής της ομάδας και που συμμετέχουμε σε αυτή την παράσταση. Η αλήθεια είναι πως με το που ξεπεράστηκαν οι πρώτες «δυσκολίες» που είχαμε με τους χαρακτήρες μας, οι πρόβες έγιναν πολύ πιο διασκεδαστικές και αρχίσαμε να βλέπουμε άλλες, πιο ενδιαφέρουσες πτυχές τους και να αναλύουμε τις κωμικοτραγικές «λύσεις» που σκαρφίζονται για να επιβιώσουν. Γενικά, είναι ένα πολύ όμορφο ταξίδι και χαίρομαι τόσο για τη συνεργασία με τον Γιωργή και τους υπόλοιπους συντελεστές της παράστασης, όσο και να δουλεύω στο θέατρο Άνεσις, που είναι ένας πολύ όμορφος χώρος. Μεγάλο μέρος της επιτυχίας της παράστασης, πιστεύω, έγκειται στο όραμα του Γιωργή, που φάνηκε ότι υπήρχε από την πρώτη στιγμή και μας έκανε όλους να θέλουμε να το ακολουθήσουμε.
Ήταν σημαντικό κομμάτι της προετοιμασίας η «χημεία» σας με τους υπόλοιπους ηθοποιούς της παράστασης, αλλά και τον σκηνοθέτη, Γιωργή Τσουρή;
Α.Κ.: Είναι και για εμένα η πρώτη φορά που συνεργάζομαι με τον Γιωργή. Είναι αρκετά μικρότερός μου σε ηλικία, αλλά είναι «master» στο είδος του δραματικού ρεαλισμού. Είναι πολύ ευφυής, εύστοχος και με μεγάλη ωριμότητα για την ηλικία του. «Συστηθήκαμε», ουσιαστικά, μέσα από αυτή τη συνεργασία και αποφάσισα να τον εμπιστευτώ σχετικά γρήγορα, όσον αφορά την καθοδήγησή του και το όραμα που είχε, όπως ανέφερε και ο Βαγγέλης. Θεωρώ πραγματικά ότι έκανε σπουδαία δουλειά.
Ένας άλλος παράγοντας που με έκανε να αφεθώ —πράγμα το οποίο μου αρέσει να συμβαίνει, όταν υπάρχουν οι κατάλληλες συνθήκες— είναι ότι όλοι οι ηθοποιοί είναι εξαιρετικοί στη δουλειά τους και εξαιρετικά πλάσματα. Έτσι, υπήρχε μια συνεργασία πολύ ομαλή και είμασταν όλοι πολύ υποστηρικτικοί ο ένας με τον άλλο. Για όλους αυτούς τους λόγους που προανέφερα, ήταν μια επιτυχής συνάντηση και είμαι πολύ χαρούμενη για το αποτέλεσμα.
Τι θα πρέπει να περιμένει ένας θεατής πηγαίνοντας να δει το έργο;
Β.Α.: Σίγουρα είναι ένα έργο που δεν μιλάει μόνο για τον ρατσισμό, αλλά και για τις σχέσεις μεταξύ φίλων, εραστών, οικογένειας κλπ. Υπάρχουν προδοσίες από παντού και βλέπουμε μέχρι που μπορεί να φτάσει ο άνθρωπος όταν προσπαθεί να επιβιώσει. Όταν εγκλωβιστεί, μπορεί να γίνει ένα άγριο θηρίο προκειμένου να σώσει το «τομάρι» του. Είναι ένα έργο που διαρκεί μιάμιση ώρα, με πολύ ρυθμό, ανατροπές, εξέλιξη, που δεν το βαριέσαι. Σαν θεατής, θα περάσεις καλά, τουλάχιστον ως ένα σημείο, και θα προβληματιστείς στο τέλος. Μου έκανε μεγάλη εντύπωση πως κάποιοι φίλοι που είχαν έρθει να δουν την παράσταση, όταν βγήκαμε μετά για ένα κρασί, άρχισαν να συζητάνε τι θα έκαναν αν βρισκόντουσαν οι ίδιοι στην κατάσταση των χαρακτήρων. Είχα πολύ καιρό να ακούσω κάτι τέτοιο, όμως η παράσταση σε κάνει να προσπαθείς να μπεις στη θέση των πρωταγωνιστών και να αναλογιστείς πως θα φερόσουν εσύ, διαχωρίζοντας τη θέση σου από τη δική τους ή καταλαβαίνοντας τις αντιδράσεις τους, δεδομένης της γενικότερης κατάστασης.
Είναι καλύτερα, κατά τη γνώμη σας, να γνωρίζει κανείς την πλοκή του έργου ή όχι, πριν έρθει να δει την παράσταση;
Α.Κ.: Σίγουρα, αν δεν γνωρίζει κανείς κάτι για την παράσταση, η ανατροπή στο φινάλε θα είναι μεγαλύτερη. Θεωρώ πως ο θεατής δεν θα πρέπει να γνωρίζει την πλοκή του έργου, γιατί η ανατροπή αυτή χτίζεται μεθοδικά και ευφυώς από την αρχή, οπότε αν κάποιος ακούσει απότομα τι συμβαίνει στο τέλος, ίσως αντιδράσει αρνητικά. Μπορώ, μάλιστα, να καταλάβω πότε κάποιος θεατής γνωρίζει περίπου τι θα συμβεί στο τέλος, είτε γιατί έχει διαβάσει κάτι, είτε γιατί το έχει ακούσει από κάποιον που έχει δει την παράσταση, και ενώ ενδέχεται να σοκαριστεί ούτως ή άλλως όταν το δει να συμβαίνει, έχει σίγουρα πολύ διαφορετική αντιμετώπιση από κάποιον που δεν έχει ιδέα και φαντάζεται πως θα υπάρχει ένα πιο έντονα κωμικό πρόσημο στην παράσταση, ή ότι θα είναι πιο «ανάλαφρη».
Παρά το γεγονός ότι τόσο οι συγγραφείς, όσο και ο σκηνοθέτης έχουν γίνει γνωστοί με διαφορετικού είδους έργα από το «Ο Έβρος απέναντι», έχω να πω ότι το κοινό μας έχει αγκαλιάσει και έχουμε πολύ θετική ανταπόκριση. Αυτό, βέβαια, μας δίνει τεράστια χαρά, γιατί καταλαβαίνουμε ότι το έργο είναι πιο επίκαιρο από ποτέ. Αυτό που μας ενδιαφέρει είναι, φεύγοντας από την παράσταση, ο θεατής να έχει «μετακινηθεί», να έχει αλλάξει κάτι μέσα του και να σκεφτεί πέντε πράγματα.
INFO
- ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Γιωργής Τσουρής- Καλλιτεχνική Επιμέλεια – Κίνηση: Βάλια Παπακωνσταντίνου
- ΗΘΟΠΟΙΟΙ: Βαγγέλης Αλεξανδρής, Θανάσης Ισιδώρου, Κώστας Κορωναίος, Άννα Κουτσαφτίκη, Μαρία Παρασύρη
- ΘΕΑΤΡΟ: Άνεσις