Χωρίς ιδιαίτερο ιδεολογικό βάθος, το Heisenberg είναι ένα συμπαθητικό romantic comedy που ενδιαφέρεται να μας μυήσει στο αυτονόητο, και δηλαδή στην κατ’ αρχήν μεταβλητότητα και απροσδιοριστία των ανθρώπινων σχέσεων.
Μέσα στη γλυκιά ελαφρότητά του, το έργο περιγράφει τις συναισθηματικές διακυμάνσεις της σχέσης δύο ανθρώπων που συναντιούνται για πρώτη φορά σε έναν σιδηροδρομικό σταθμό και στη συνέχεια ερωτεύονται είτε από ανάγκη, είτε από συμφέρον, είτε κάτω από τη δυναμική επίδραση ενός momentum, μιας τυχαίας δηλαδή στιγμής μέσα στο χρόνο που τους βρήκε εκκρεμείς και διαθέσιμους.
Η Τζόρτζι Μπερνς, μια πληθωρικότατη σαρανταδυάχρονη Αμερικανίδα, και ο μειλίχιος Άλεξ Πριστ, ένας εβδομηνταπεντάχρονος ιρλανδός χασάπης, γνωρίζονται τυχαία στο σταθμό του Σέιντ Πάνκρας του Λονδίνου κι ύστερα από πέντε μέρες η Τζόρτζι τον γκουγκλάρει και πηγαίνει να τον βρει στο κρεοπωλείο του. Ο Άλεξ, συγκινημένος από την ιστορία της (ο γιος της την έχει απορρίψει και ζει στη Νέα Υόρκη) και μέσα στη σχεδόν ισόβια μοναξιά του, την ερωτεύεται. Αν και από τον συγγραφέα υπονοείται ότι η Τζόρτζι προσπαθεί ίσως να εκμεταλλευτεί οικονομικά τον Άλεξ, αυτό είναι απλώς μια ακόμη μεταβλητή της απροσδιοριστίας στη σχέση τους. Στο πρόγραμμα της παράστασης διαβάζουμε πως πρόκειται για ένα «έργο συγκινητικό, αισιόδοξο, με χιούμορ, που είναι ταγμένο στο θαύμα της ζωής, ακόμα και όταν στο βάθος βλέπει τον άγγελο του θανάτου. Ιδίως τότε». Και φυσικά, εν όψει αυτού κυρίως του (φυσικού ή συμβολικού) θανάτου, οι ηθικές αντιστάσεις χαλαρώνουν χάρη σε ένα κοινό ανθρώπινο «συμφέρον» απάλυνσης της αναμονής.
Ο Β. Θεοδωρόπουλος κατασκεύασε με γοητευτική ακρίβεια έξι σκηνικές ατμόσφαιρες που αναδείκνυαν πιστά το κλίμα της κάθε σκηνής, με συμπαραστάτη τη συγκλονιστικής ευθυβολίας μουσική του Ε. Γασπαράτου, η οποία συγκρατούσε τη συναισθηματική «ουσιοκρατία» της παράστασης (και αποτελεί αυτόνομο έργο τέχνης, όπως για παράδειγμα και μια σουίτα από το Breakfast at Tiffany's).
Η αξιοπρεπής μετάφραση του έργου από τον Μ. Καραντζά είχε να αντιπαλέψει το σοβαρό πρόβλημα της «μεταγλώττισης» της αγγλικής καθομιλουμένης στα ελληνικά, ανεβάζοντας την ένταση του έργου κάπου αλλού (τα τουλάχιστον είκοσι «fucking» που μέτρησα στο πρωτότυπο, δεν μπορεί να έχουν αντίστοιχο βάρος βρισιάς στα ελληνικά).
Η σκηνογραφία (Μ. Αυγερινού) με τα πολυμορφικά ξύλινα τελάρα, αν και με τον αφαιρετικό αντιρρεαλισμό της δεν επιβάρυνε νοηματικά την παράσταση και βοηθούσε την προβολή της συναισθηματικότητας, είχε μια ανακόλουθη προς τη σκηνοθεσία σκληρότητα, αν όχι αισθητική αγριότητα, ακόμη κι αν επρόκειτο για αντίστιξη. Επιπλέον, τα «κοστούμια» που σίγουρα ήθελαν να υποδηλώσουν τα απλά ρούχα μιας μικροαστικής καθημερινότητας, έπρεπε ίσως να είχαν μια πιο διακριτή αισθητική «φόρμα» και να μην αναδίδουν την αίσθηση του «αυτό-βρήκα-αυτό-φόρεσα».
Η τόσο αξιόλογη Κ. Καρβούνη μπήκε στην παράσταση με έναν περίεργο θεατρινισμό (με στιλιζαρισμένους επιτονισμούς και διστακτικότητες), που εξελίχτηκε προοδευτικά σε μια λεπτής εξιχνίασης συναισθηματική ακρίβεια (ίσως για να μην παγιωθεί στην αρχή μια οριστική απόφανση για το ήθος του προσώπου). Και πραγματικά, η σκηνική απεικόνιση της Τζόρτζι κινήθηκε προς την κατεύθυνση μιας αμφιθυμίας, η οποία απαιτούσε ακροβατική αμφιταλάντευση μεταξύ καταδήλωσης και υποδήλωσης (τι λέγεται από τις «άνετες» κανονικές στάσεις και τι υπονοείται).
Ο σπουδαίος Π. Μουστάκης μέσα στο διαμορφωμένο προσωπικό του ύφος έδωσε έναν γλυκόπικρα ερωτευμένο άνδρα που σπαρασσόταν από την επίγνωση της προχωρημένης για έρωτες ηλικίας του και από ένα λυσιμελές πάθος που τον κινητοποιούσε, αλλά και τον συν-έθλιβε. Μια γοητευτικά ήσυχη ερμηνεία ευγενικής απλότητας και δυναμικής αμφιλογίας.
Είμαι πεπεισμένος πλέον ότι ο Θεοδωρόπουλος πρέπει να επιστρέψει στη σκηνοθεσία κλασικών έργων που του έδιναν παλιότερα τη δυνατότητα να συγκρούεται με τις σκηνοθετικές «κανονικότητες», προκαλώντας αναταραχές και συζητήσεις. Το «κανονικό» θέατρο του Heisenberg εξασφαλίζει σίγουρα μια ποιοτική εμπορικότητα, καθηλώνει όμως έναν σκηνοθέτη στα ασφαλή κεκτημένα του.
Δείτε πληροφορίες για την παράσταση στο Guide της Athens Voice
ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ
ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΙ ΠΑΝΤΑ
ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Μιλήσαμε με τη σκηνοθέτρια για το έργο του Στίβεν Κινγκ που παίζεται στο θέατρο Άνεσις
Ο Αστέριος Πελτέκης διασκευάζει το ομώνυμο βιβλίο του Θάνου Αλεξανδρή για τη χρυσή εποχή των σκυλάδικων
Η ηθοποιός υποδύεται μαζί με τους υπόλοιπους πρωταγωνιστές της παράστασης τη ζωή και το έργο της Ανί Ερνό στην παράσταση «Τα Χρόνια»
Είδαμε την παράσταση σε σκηνοθεσία Κώστα Σπυρόπουλου και φτιάξαμε… συκώτι
Η γνωστή ηθοποιός παίζει στην παράσταση «Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ» στο θέατρο Ζίνα
Τελευταίες παραστάσεις στην Εθνική Λυρική Σκηνή
Σκηνοθετεί και πρωταγωνιστεί στην παράσταση «Το σπίτι στην Εθνική- Ένα ήσυχο μέρος» στο θέατρο Άλφα- Ληναίος Φωτίου
Ο γνωστός ηθοποιός υποδύεται τον Χουάν στο «Τεστ», σε σκηνοθεσία Χρήστου Σούγαρη
Η γνωστή ηθοποιός μας μιλά για τον ρόλο της στην παράσταση της Χαράς Ρόμβη στο Από Μηχανής Θέατρο
Δυνατά κείμενα, μεγάλοι σκηνοθέτες, σπουδαίες ερμηνείες
Μιλήσαμε με τον πρωταγωνιστή του «Festen» στο θέατρο Άλμα
Μιλήσαμε με τον σκηνοθέτη με αφορμή τον «Αρχιμάστορα Σόλνες» του Ερρίκου Ίψεν
Ο Δημήτρης Τάρλοου μεταφέρει την επιδαυρική παραγωγή σε εσωτερικό περιβάλλον, μεταφέροντάς μας «πιο μέσα» στο παλάτι, στους χώρους υποδοχής του.
Μιλήσαμε με τον γνωστό ηθοποιό και σκηνοθέτη με αφορμή το «Intra muros» στο Θέατρο του Νέου Κόσμου
Κωμωδίες, ρομαντικές και ανθρώπινες ιστορίες, κλασικά έργα, μουσικές και παιδικές παραστάσεις στα θέατρα της Αθήνας
Μια σόλο τελετουργία της Χριστίνας Κυριαζίδη στο σταυροδρόμι του χορού, του θεάτρου και της ποίησης.
Η ηθοποιός πρωταγωνιστεί στην «Ήμερη» του Φιόντορ Ντοστογιέφσκι, σε σκηνοθεσία Γιάννη Νταλιάνη
Με την παράσταση αυτή ολοκληρώνεται η τριλογία «Μια Σπουδή Πάνω στην Γυναικότητα» της Χριστίνας Κυριαζίδη
Είδαμε το νέο έργο της Συντεχνίας Γέλιου και μιλήσαμε με τον σκηνοθέτη Βασίλη Κουκαλάνι
Μιλήσαμε με τον γνωστό ηθοποιό με αφορμή την παράσταση «Καλά εσύ σκοτώθηκες νωρίς» του Χρόνη Μίσσιου
Έχετε δει 20 από 200 άρθρα.