Μάριος Πολίτης: «Δεν είχα ποτέ σκοπό να φτιάξω μπάντα, αλλά οικογένεια»

Έξι χρόνια μετά το ντεμπούτο του, «This Is My Story», ο ταλαντούχος τραγουδοποιός Μάριος Πολίτης επιστρέφει με τη δεύτερη ολοκληρωμένη δουλειά του, «Dance of the Leaves». Μέσα από το σχήμα του Marios Politis & The Storytellers, ο κιθαρίστας και συνθέτης πηγαίνει τον alternative/indie ήχο του ένα βήμα παραπέρα, σε μια περίοδο έντονη και εν πολλοίς αγχωτική, μακριά δηλαδή από την πανδημία του κορωνοϊού, όταν έκανε γνωστό το όνομά του στη σφαίρα της δισκογραφίας. Μπολιάζοντας με ιδιαίτερο τρόπο τις ποικίλες επιρροές του, ο Μάριος Πολίτης δημιούργησε ένα πολύ καλό πακέτο τραγουδιών με πεντακάθαρη παραγωγή, κάνοντας το απαραίτητο και εξαιρετικά σημαντικό δεύτερο βήμα.

Ξεκίνησε να παίζει κιθάρα σε ηλικία 14 ετών και κατέληξε να ασχολείται με τη σύνθεση και την ερμηνεία μουσικής για περισσότερα από 20 χρόνια. Ακούγοντας τα τραγούδια του, γίνονται αμέσως εμφανείς οι αναφορές στα 90s και το alternative υπόβαθρο του μουσικού. Ωστόσο, μπορεί κανείς να συναντήσει στοιχεία τόσο από το σύγχρονο blues όσο και από την ψυχεδέλεια, ενώ σίγουρα υπάρχει μια κινηματογραφική αύρα στη μουσική, που θα μπορούσε κάλλιστα να «κουμπώσει» με κάποιο φιλμ του εναλλακτικού ευρωπαϊκού κινηματογράφου. Για τον ίδιο τον Μάριο Πολίτη, άλλωστε, το ζητούμενο παραμένει η ουσιαστική σύνδεση με τον ακροατή — εκείνη η στιγμή που μια προσωπική ιστορία γίνεται κοινή.

Μιλώντας στην ATHENS VOICE, ο Μάριος Πολίτης μιλά για τη δημιουργική διαδρομή που οδήγησε στο υλικό του «Dance of the Leaves», καθώς και για το εύρος των επιρροών που διαμόρφωσαν τον ήχο και τη μουσική προσωπικότητά του.

- Το ντεμπούτο σου ονομάζεται This Is My Story. Πώς επιλέχθηκε ο τίτλος και τι ήταν ακριβώς αυτό που ήθελες να διηγηθείς παρουσιάζοντας τον εαυτό σου με το άλμπουμ;

Το πρώτο μου άλμπουμ ήταν κάτι που σκεφτόμουν από την πρώτη μέρα που έπιασα την κιθάρα. Είχα σκεφτεί τα πάντα και ήμουν σίγουρος για το αποτέλεσμα. Στην πορεία, αφού διαπίστωσα πως τα πράγματα δεν πάνε πάντα όπως τα θες, αποφάσισα να κάνω μια διαλογή κομματιών από όλη μου την πορεία και όχι απαραίτητα γραμμένων για τον δίσκο! Στο τέλος κατέληξα στον τίτλο This Is My Story, γιατί δεν ήμουν βέβαιος αν θα προσπαθούσα για 2ο δίσκο, οπότε σκέφτηκα το μέλλον και είπα: αν κάποιος με γκουγκλάρει… This Is My Story.

Όλα τα τραγούδια είναι προσωπικές στιγμές και, ηχητικά, με εκφράζει απόλυτα, διότι δεν είμαι ένας άνθρωπος ταγμένος σε ένα είδος μουσικής.

- Αισίως στον δεύτερο δίσκο, έξι χρόνια μετά. Τι μεσολάβησε και τι καινούργιο έχεις να παρουσιάσεις με τη νέα σου δουλειά; Πώς εκμεταλλεύτηκες αυτό το διάστημα των έξι ετών;

Πρώτα απ’ όλα, μεσολάβησε η καραντίνα, που για εμάς τους μουσικούς ήταν μια σπάνια ευκαιρία για μελέτη. Χρόνος ο οποίος δεν υπήρχε πριν και δεν νομίζω να ξαναϋπάρξει.

Το πιο σημαντικό για έναν μουσικό είναι να μαθαίνει όσα μπορεί, για να μπορέσει να αφαιρέσει τα περισσότερα, δίνοντας ένα κατανοητό και εύηχο αποτέλεσμα.

Δεν θα έλεγα πως υπάρχει κάτι καινούργιο να παρουσιάσω, αλλά μια ακόμη πλευρά του εαυτού μου. Ίσως πιο θυμωμένη, ίσως ρομαντική, με πολλούς προβληματισμούς, αλλά σίγουρα με περισσότερο θάρρος απ’ τον πρώτο δίσκο.

- Με τον πλούτο των ηχητικών αποχρώσεων του δίσκου, οι επιρροές σου ως κιθαρίστας και συνθέτης γίνονται λίγο δυσδιάκριτες, παρά το σαφές 90s υπόβαθρο. Μίλησέ μας για αυτές.

Μου αρέσουν πολλά και διαφορετικά πράγματα. Ακόμη και να μη μου αρέσει κάτι, αν αρέσει σε όλους τους άλλους, θα κάνω μια προσπάθεια να το καταλάβω.

Αν πρέπει να αναφέρω ονόματα, θα πω πως οι Metallica με έχουν στιγματίσει, όπως και ο Παύλος Σιδηρόπουλος. Είναι δύο καλλιτεχνικές σχολές που με εντυπωσιάζουν ακόμα και σήμερα.

Μου αρέσει πολύ να ακούω μουσικές που νιώθω πως έχουν αλήθεια μέσα τους. Μικρός ήμουν παιδί του μέταλ, μεγαλώνοντας ερωτεύτηκα την μπλουζ μουσική σε όλα της τα επίπεδα. Κατά τη γνώμη μου, σπάνια ακούς μια μεγάλη επιτυχία που να μην είναι κύκλος μπλουζ.

Για μένα η απόλυτη μπάντα όλων των εποχών είναι οι Pink Floyd, αλλά, ενδεικτικά, για το τι συμβαίνει στο κεφάλι μου, θα αναφέρω κάποια ονόματα που λατρεύω.

John Mayer, Beatles, Chris Isaak, Tracy Chapman, Michael Jackson, Ed Sheeran, Queen, Αλκίνοος Ιωαννίδης και πολλοί άλλοι… Χάος!

- Στιχουργικά με τι καταπιάνεσαι; Πόσο ένα τραγούδι είναι αυτοβιογραφικό και πότε γίνεται κάτι που αφορά και τον ακροατή;

Σχεδόν πάντα γράφω για ιστορίες που έχω ζήσει, είτε σαν πρωταγωνιστής είτε σαν θεατής.

Στον τελευταίο δίσκο υπάρχει ένα τραγούδι με τίτλο Mother Earth, το οποίο μιλάει λίγο πολύ για το κακό που κάνουμε στη Γη, χωρίς να μας ενδιαφέρει και χωρίς να κοιτάμε κάτι παραπάνω απ’ τον εαυτό μας! Αυτό το τραγούδι, ενώ μπορεί να ακούγεται γενικό, έχει ξεκινήσει από προσωπική εμπειρία και κατέληξε να έχει τους καλύτερους στίχους που έχω γράψει ποτέ.

Πολλές φορές οι ιστορίες μοιάζουν και ο ακροατής τις κάνει δικές του, με τους δικούς του πρωταγωνιστές. Εγώ, για παράδειγμα, είχα φτάσει στο σημείο να νιώθω πως οι Metallica μένουν σε κάποιο κρυφό μέρος στο σπίτι μου και μιλάνε για τη ζωή μου. Μπορεί στο τέλος της ημέρας να τους γνώριζα και να απέχαμε παρασάγγας σαν άνθρωποι. Γι’ αυτό πάντα το άγνωστο θα έχει τη γοητεία του και τα τραγούδια θα παίρνουν πάντα όποια μορφή θέλει ο ακροατής.

- Marios Politis & The Storytellers. Μίλησέ μας για τη μπάντα σου αλλά και για τους μουσικούς με τους οποίους συνεργάζεσαι. Με ποια κριτήρια έχουν επιλεγεί;

Πάλι, η επιλογή και το πρώτο κριτήριο για εμένα είναι το συναίσθημα. Προφανώς και είναι πολύ καλοί ο καθένας στο όργανό του, αλλά πάνω απ’ όλα είναι φίλοι που μοιραζόμαστε τις ίδιες ανησυχίες και έχουμε τα ίδια άγχη.

Ο Κώστας Παππαδάκης στα τύμπανα και ο Ιάσονας Βούλγαρης είναι φίλοι που δημιουργήθηκαν μέσα απ’ τη μουσική, ναι μεν, αλλά θα είναι αδέρφια μου για πάντα. Ο Θοδωρής Αντζουλάτος στο μπάσο είναι ο μεγάλος αδερφός που όλοι θα ήθελαν να έχουν και, τέλος, υπάρχουν και δύο τιμητικά και όχι μόνο μέλη, ο Laurence Zervas Bergstrom και ο Χρήστος Κιουρτίδης, που πάντα βοηθάνε με τα πάντα και πάντα θα είναι στον κύκλο της οικογένειας. Για να το κλείσω, δεν είχα ποτέ σκοπό να φτιάξω μπάντα, αλλά οικογένεια.

- Το τραγούδι Window αφιερώνεται στον Αλέξανδρο και τη Sheena, που σε άφησαν να αφηγηθείς μια ιστορία στο παράθυρό τους. Φαίνεται ενδιαφέρουσα η ιστορία.

Με εντυπωσιάζει που έψαξες τόσο βαθιά. Η αλήθεια πίσω από αυτό το τραγούδι είναι η εξής: Σε μια αρκετά κακή στιγμή της ζωής μου, ήθελα να φύγω απ’ τον στενό κύκλο της Ελλάδας, να ηρεμήσουν λίγο οι φωνές στο κεφάλι μου.

Τα παιδιά προσφέρθηκαν να με φιλοξενήσουν στο σπίτι τους στο Λονδίνο.

Πήγα για αρκετές μέρες σε ένα μέρος που νιώθω σαν δικό μου και νιώθω απόλυτα ασφαλής, με ανθρώπους που ξέρουν ακριβώς τι μου συμβαίνει, που δεν είναι κουτσομπόληδες και που ξέρουν πως με μουσική και κουβέντα φτιάχνουν όλα. Καθώς η Sheena εργάζεται στη μουσική βιομηχανία και ο Αλέξανδρος, αν ήθελε να είναι rock star, θα μπορούσε εύκολα να γίνει, απλά επέλεξε άλλο αντικείμενο. Τα παιδιά δούλευαν αρκετά κι εγώ έπαιρνα μια κιθάρα που είχαν και καθόμουν στο δωμάτιό τους, στο περβάζι ενός αδιανόητα όμορφου παραθύρου. Εκείνη την εποχή άκουγα πάρα πολύ Ed Sheeran. Ήθελα να καταλάβω γιατί αυτό που σε μένα ακουγόταν τόσο αδιάφορο είχε τόσο μεγάλη απήχηση. Ξεκίνησα να διαβάζω τους στίχους και συνειδητοποίησα πως ίσως είναι ο πρώτος καλλιτέχνης μετά τους Beatles που γράφει τόσες προσωπικές αλήθειες και αποφάσισα να κάνω το ίδιο, να γράψω την αλήθεια για εκείνη τη στιγμή που ζούσα. Τελικά πέτυχε και το Window έγινε ένα απ’ τα αγαπημένα κομμάτια του κοινού. Το βίντεο έχει γυριστεί στο σπίτι ενός πολύ αγαπημένου προσώπου, με πολύ αγάπη, εν μέσω καραντίνας, απ’ τον αδερφό μου Φώτη Ζυγούρη, που χωρίς αυτόν δεν θα είχατε δει ποτέ βίντεο και φωτογραφίες από εμένα. Ένα ακόμα μέλος της οικογένειας που έχω διαλέξει.

- Ποιες είναι οι διαφορές ενός συνθέτη με αυτές πριν από 10 χρόνια; Είναι μόνο τα εργαλεία που χρησιμοποιεί ή είναι και μια διαφορετική προσέγγιση;

Οι διαφορές βρίσκονται κυρίως στον ίδιο σου τον εαυτό. Δεν βλέπεις τα πράγματα με τον ίδιο τρόπο 10 χρόνια αργότερα. Η στιγμή είναι αυτή που κάνει τη διαφορά. Το να γράφεις μουσική δεν είναι κάτι τόσο δύσκολο όσο το να διαχειριστείς τον εαυτό σου, τα θέλω σου, τα όχι σου και τα ναι σου. Το ιδανικό είναι να είσαι 25 χρονών με μυαλό 50ρη, αλλά, επειδή αυτό δεν θα γίνει ποτέ, κάθε φορά είναι μοναδική και κάθε προσπάθεια είναι απ’ το μηδέν. Όσα και να έμαθες στο πέρασμα των χρόνων, κάθε φορά ξεκινάς απ’ το μηδέν.

- Αν κάποιος δεν έχει ακούσει νότα από εσένα, με ποια τρία τραγούδια θα τον έκανες μια εισαγωγή στον ήχο σου και γιατί;

Πάρα πολύ δύσκολη ερώτηση. Θα διάλεγα το Dance of the Leaves, γιατί είναι μια στιγμή που μέσα στον πανικό του κορωνοϊού ένιωσα πως ακινητοποίησα τον χρόνο και είδα τι πραγματικά μετράει στη ζωή, το Mother Earth, γιατί είναι οι καλύτεροι στίχοι που έχω γράψει ποτέ μου και ένα κομμάτι που το δούλεψα με το πρότυπο και αδερφό μου Γιώργο Προκοπίου, για μένα μια από τις καλύτερες φωνές στον κόσμο και ένας από τους πιο έξυπνους και καλούς ανθρώπους που έχω γνωρίσει.

Και τέλος, το Who Else, γιατί είναι ένα πραγματικά όμορφο τραγούδι που το νόημα των στίχων δεν είναι το προφανές και θα ήθελα να δω ποιος θα καταλάβει για τι όντως μιλάει. Η ενορχήστρωση επίσης είναι μαγική απ’ τον επίσης αδερφό και παραγωγό μου Έκτορα Τσολάκη.

Χρησιμοποιώ συχνά τη λέξη «αδερφός», αλλά ειλικρινά δεν είναι για όλους. Είναι η οικογένειά μου και χωρίς αυτούς δεν θα είχα κυκλοφορήσει τίποτα.

- Τι γίνεται με τις live εμφανίσεις; Υπάρχουν άμεσα ή απώτερα σχέδια; Η μουσική τελικά αποδίδεται καλύτερα στο συναυλιακό σανίδι;

Αυτή τη στιγμή δουλεύουμε στο στούντιο τον νέο μας δίσκο και κάποιες ιδέες για διασκευές.

Είναι και οι διασκευές ένα κομμάτι που μας βοηθάει να διασκεδάζουμε κάπως παραπάνω και δεν βλέπω να το αφήνουμε στο σύντομο μέλλον. Όταν νιώσουμε πως είναι η σωστή στιγμή, θα κάνουμε μια παρουσίαση δίσκου και μετέπειτα σκοπός μας είναι να μπούμε στα μεγάλα φεστιβάλ και να μετρήσουμε τις δυνάμεις μας στα μεγάλα stages. Σίγουρα η αίσθηση της επικοινωνίας με το κοινό δεν συγκρίνεται με τίποτα. Από την άλλη, για να αποδώσεις πλήρως αυτό που έχεις στο κεφάλι σου, χρειάζεται να στήσεις μια μεγάλη και δαπανηρή παραγωγή. Αυτό πολλές φορές είναι αρκετά δύσκολο, γιατί δεν υπάρχει το ανάλογο μπάτζετ από τους χώρους όπου παίζουμε και συνήθως το βάρος πέφτει στην ίδια την μπάντα.

- Πώς ορίζεις την επιτυχία; Είναι ένα σαφές σημείο ή μια διαρκής αναζήτηση;

Είναι πολλές οι σκέψεις μου γύρω από αυτή την ερώτηση. Είναι επιτυχία να έχεις sold out εμφανίσεις, άπειρα χρήματα, αναγνωρισιμότητα και να μην έχεις κανέναν ουσιαστικό άνθρωπο να τα μοιραστείς; Είναι επιτυχία να ταξιδεύεις σε όλο τον κόσμο, να σε λατρεύουν παντού, αλλά να μην έχεις σπίτι; Δεν ξέρω…

Οι μουσικοί θέλουμε τα έργα μας να ταξιδέψουν, να τραγουδηθούν και να νιώσουμε πως κάποιοι συνδέονται με αυτά, όπως συνδεόμαστε κι εμείς. Όλα όσα έρχονται μετά δεν είναι ο λόγος που πρωτοερωτευτήκαμε τη μουσική. Επίσης, στις τέχνες δεν υπάρχει επιτυχία και αποτυχία, δεν είναι διαγωνισμός. Όλα είναι υποκειμενικά, δεν υπάρχει πρώτος και δεύτερος. Το μόνο που θα όριζα σαν επιτυχία, αλλά και αυτό οριακά, είναι να καταφέρεις να βιοπορίζεσαι απ’ την τέχνη σου.

Σας ευχαριστώ μέσα απ’ την καρδιά μου για το βήμα που μου δώσατε. Ελπίζω να συνδεθείτε με το The Dance of the Leaves σε βαθμό που να γίνει φιλαράκι σας και να σας δούμε και να σας γνωρίσουμε όλους στις επόμενες εμφανίσεις μας.