Goat: «Αν αυτό που κάνουμε δεν είναι του γούστου σου, απλώς μην το ακούς»

Οι Goat εμφανίστηκαν στη δισκογραφία το 2012 με το «World Music», ανακατεύοντας ψυχεδέλεια, afrobeat, funk, kraut και rock’n’roll, τραβώντας την προσοχή του παγκόσμιου μουσικού Τύπου. Η σημασία τους βρίσκεται στον τρόπο που κάνουν αυτές τις διαφορετικές μουσικές γλώσσες να μοιράζονται το ίδιο σώμα. Στα χέρια τους, ο ρυθμός γίνεται κοινό έδαφος, μια πρόσκληση να χάσεις για λίγο τη βολική σου θέση στον κόσμο και να δοκιμάσεις κάποια άλλη.

Πίσω από τις μάσκες υπάρχει μια συγκεκριμένη στάση απέναντι στη δημιουργία: το εγώ περισσεύει. «Δεν έχουμε ανάγκη από προσωπική αναγνώριση», λένε στη συζήτησή μας. Περιγράφουν το συγκρότημα σαν αυτόνομη ψυχή, διεκδικούν την ελευθερία να αντλούν έμπνευση από παντού και αναγνωρίζουν τις πεζές δυσκολίες αυτής της περιπέτειας: περιοδείες, αντοχές, ευθύνες. Ακόμη και η έκσταση χρειάζεται ανθρώπους που μπορούν να τα βγάλουν πέρα την επόμενη μέρα.

Την Παρασκευή 30 και το Σάββατο 31 Οκτωβρίου 2026, αυτή η παρέα επιστρέφει στο Gazarte Ground Stage της Αθήνας. Την πρώτη βραδιά ανοίγουν οι Kooba Tercu, τη δεύτερη οι Holy Monitor. Τα υπόλοιπα θα κριθούν ανάμεσα στη σκηνή και στην πλατεία, εκεί όπου το κοινό αναλαμβάνει το δικό του μερίδιο.

Goat: Συνέντευξη πριν από τις δύο συναυλίες στην Αθήνα

Την Παρασκευή 30 και το Σάββατο 31 Οκτωβρίου 2026, αυτή η παρέα επιστρέφει στο Gazarte Ground Stage της Αθήνας. Την πρώτη βραδιά ανοίγουν οι Kooba Tercu, τη δεύτερη οι Holy Monitor. Τα υπόλοιπα θα κριθούν ανάμεσα στη σκηνή και στην πλατεία, εκεί όπου το κοινό αναλαμβάνει το δικό του μερίδιο.

–Στο «The Human Language “Goat” Tape» (2025), δώσατε στον Human Language την ελευθερία να δουλέψει ξανά ολόκληρο το ομώνυμο άλμπουμ σας. Τι διαφορετικό ακούσατε στη δική σας μουσική όταν πέρασε μέσα από τη φαντασία κάποιου άλλου;

Πολλά πράγματα. Ο Human Language είναι πολύ δημιουργικός άνθρωπος. Είναι από τις ΗΠΑ, οπότε έχει έναν διαφορετικό ρυθμό. Πιο αργό. Έτσι, για παράδειγμα, ο ήχος γίνεται πιο βαρύς.

–Η συνεργασία σας με την MC Yallah στο «Nimerudi», που κυκλοφόρησε ψηφιακά το 2025, έφερε τη μουσική σας σε άμεσο διάλογο με τη φωνή και τη ρυθμική της γλώσσα. Τι σας δίδαξε αυτή η συνάντηση για τον χώρο που χρειάζεται να αφήνετε σε έναν συνεργάτη, ώστε να σας οδηγήσει κάπου που δεν περιμένατε;

Όταν συνεργαζόμαστε με άλλους ανθρώπους, κάποιες φορές χρειάζεται, φυσικά, να αφήνουμε πολύ χώρο. Να τους δίνουμε αρκετή ελευθερία ώστε να κάνουν το δικό τους. Τα τραγούδια δεν χρειάζεται να είναι ήδη ολοκληρωμένα. Μπορούμε μετά να χτίσουμε τα υπόλοιπα γύρω από τη δική τους συμβολή.

–Αν μπορούσατε να μας γυρίσετε πίσω σε μία συγκεκριμένη στιγμή πριν από την κυκλοφορία του «World Music», ποια θα επιλέγατε για να καταλάβουμε τι σας έφερε κοντά και γιατί αρχίσατε να παίζετε μουσική μαζί;

Ίσως εκείνη την πρώτη γιορτή με τύμπανα που θυμάμαι, εκεί πάνω στο χωριό. Πρέπει να ήμασταν γύρω στα τέσσερα τότε.

–Κοιτάζοντας σήμερα πίσω στο 2012, ποια από τις πεποιθήσεις σας για τη μουσική ή για το τι σημαίνει να είσαι σε ένα συγκρότημα έχει αλλάξει περισσότερο μέσα από την εμπειρία;

Αυτό δεν έχει τέλος. Αν έχεις πραγματικά γεννηθεί με τη μουσική μέσα σου, δεν υπάρχει σταματημός. Υπάρχουν μόνο διαφορετικές μορφές της. Είναι η προσφορά της ψυχής σου στη ζωή πάνω σε αυτόν τον πλανήτη, για να γίνουν τα πράγματα καλύτερα. Δεν είναι επιλογή και δεν έχει να κάνει με εσένα τον ίδιο.

–Έχοντας επιλέξει να εμφανίζεστε χωρίς να αποκαλύπτετε τα πρόσωπά σας, τι έχετε μάθει για τη δική σας ανάγκη για αναγνώριση και για τη θέση της προσωπικής φιλοδοξίας μέσα σε μια συλλογικότητα;

Ότι όλα αυτά δεν έχουν καμία σημασία και καμία θέση σε μια πραγματική συνεργασία. Το ξέραμε από την αρχή, αλλά πλέον το έχουμε αποδείξει κιόλας. Δεν έχουμε ανάγκη από προσωπική αναγνώριση. Θέλουμε απλώς να προσφέρουμε κάτι.

–Γύρω από τους Goat έχει αναπτυχθεί μια ισχυρή μυθολογία και μια αναγνωρίσιμη αισθητική. Πώς προστατεύετε την ελευθερία σας να αλλάζετε, όταν το κοινό έχει ήδη συγκεκριμένες προσδοκίες για το ποιοι είστε και πώς πρέπει να ακούγεστε;

Οι Goat, όπως κάθε δημιουργική έκφραση, κάθε δημιούργημα, είναι μια ψυχή με δική της υπόσταση. Το μόνο που χρειάζεται να κάνουμε είναι να ακολουθούμε τη θέληση αυτής της ψυχής. Πηγαίνει όπου θέλει να πάει. Έτσι, αλλάζουμε κι εμείς μαζί της, αλλά δεν καθοδηγούμε εμείς την αλλαγή. Απλώς ακολουθούμε τη θέληση των Goat.

–Έχετε περιγράψει τη δημιουργική σας διαδικασία ως ενστικτώδη, χωρίς προκαθορισμένο σχέδιο. Τι συμβαίνει στην πράξη όταν τα ένστικτα δύο μελών οδηγούν σε εντελώς διαφορετικές κατευθύνσεις;

Αυτό δεν συμβαίνει σχεδόν ποτέ. Γιατί, όπως είπα και στην προηγούμενη ερώτηση, είμαστε απλώς δίαυλοι μέσα από τους οποίους εκφράζονται οι Goat. Πρέπει να το δεις από την αντίστροφη πλευρά. Οι Goat δεν υπάρχουν για να εκφραζόμαστε εμείς· εμείς υπάρχουμε για να εκφράζουμε και να προστατεύουμε τους Goat. Αν το κάνουμε καλά, οι Goat θα φέρουν χαρά και ευτυχία και σε εμάς.

–Ποια δυσκολία, που παραμένει αθέατη σε όσους ακούν τους δίσκους σας ή βλέπουν τις συναυλίες σας, σας έχει αλλάξει περισσότερο ως συγκρότημα;

Το να βρούμε τη σωστή ισορροπία ως προς το πόσο θα περιοδεύουμε και πού θα πηγαίνουμε. Όλοι θέλουμε να πάμε παντού. Αλλά μπορεί να είναι δύσκολο να εξισορροπήσουμε αυτή τη θέληση των Goat με άλλες ευθύνες, που είναι εξίσου σημαντικές.

–Η καλλιτεχνική ελευθερία εξαρτάται και από πρακτικά πράγματα: χρόνο, χρήματα και αντοχές. Ποιο είναι σήμερα το μεγαλύτερο εμπόδιο για να συνεχίζουν οι Goat με τους δικούς σας όρους και πού έχετε μάθει να βάζετε όρια;

Αυτό ισχύει και συνδέεται με την προηγούμενη ερώτηση και την απάντησή μου σε αυτή. Χρειάζεται να το συζητάμε διαρκώς, καθώς οι συνθήκες αλλάζουν, όπως αλλάζουν και οι ευθύνες των μελών των Goat. Το συζητάμε, λοιπόν, και προσπαθούμε να έχουμε κατά νου το καλό όλων, ακόμη και των ίδιων των Goat. Αλλά κανείς δεν πρέπει να νιώθει ότι κάνει κάτι με το ζόρι.

–Έχετε υποστηρίξει ότι η μουσική προέρχεται από ολόκληρο τον κόσμο και ανήκει σε όλους. Πώς συνδυάζετε αυτή την ανοιχτή στάση με μια αίσθηση ευθύνης απέναντι στην ιστορία και στους ανθρώπους πίσω από τις μουσικές παραδόσεις που σας εμπνέουν;

Αυτό μπορεί να ακούγεται ριζοσπαστικό, αλλά δεν αισθανόμαστε κάποια ουσιαστική ευθύνη. Βλέπουμε την ανθρωπότητα ως μέρος μίας συλλογικής ψυχής. Επομένως, όλοι έχουν δικαίωμα να απολαμβάνουν τις πολιτισμικές εκφράσεις και να εμπνέονται από αυτές. Κανείς δεν μπορεί να τις κατέχει και να ισχυρίζεται ότι ανήκουν μόνο σε εκείνον. Δεν πιστεύουμε στα σύνορα ούτε σε οποιονδήποτε τέτοιο διαχωρισμό. Και τίποτα καινούργιο, διασκεδαστικό και γεμάτο καλή ενέργεια δεν προκύπτει όταν αντιμετωπίζεις τις πηγές έμπνευσής σου με ακαμψία ή υπερβολικό σεβασμό. Απλώς αφέσου και ακολούθησε την κοινή λογική σου. Δεν περιμένουμε να αρέσει η μουσική μας σε όλους. Αν αυτό που κάνουμε δεν είναι του γούστου σου, απλώς μην το ακούς.

–Ποιο έργο τέχνης εκτός μουσικής —ένα βιβλίο, μια ταινία, ένας πίνακας ή μια περφόρμανς— έχει αλλάξει ριζικά τον τρόπο που ακούτε ή δημιουργείτε;

Για μένα προσωπικά, τα κόμικς.

–Τι πιστεύετε ότι έχουμε περισσότερο ανάγκη να μας προσφέρει η τέχνη σήμερα; Στη δική σας διαδρομή, πού έχετε δει τη δύναμή της να αλλάζει τις ζωές των ανθρώπων και πού έχετε συναντήσει τα όριά της;

Η τέχνη είναι πάντα και ένα απλό, διασκεδαστικό παιχνίδι και κάτι βαθιά σοβαρό. Δεν τη βλέπουμε ως κάτι τόσο διαφορετικό από τον αθλητισμό. Η τέχνη εκφράζει μια εσωτερική επιθυμία να μοιραστείς τον εαυτό σου και, μέσα από αυτό, να προσφέρεις. Όμως, όταν η ζυγαριά του κόσμου μοιάζει κάποιες φορές να γέρνει πολύ προς τη σκοτεινή πλευρά, όλη αυτή η διασκέδαση και το παιχνίδι πρέπει να δυναμώνουν, να καταλαμβάνουν πολύ χώρο. Γιατί αυτά είναι που προσθέτουν βάρος στη φωτεινή πλευρά.

–Έχετε μιλήσει για τη σημασία της συνοχής ενός άλμπουμ και της ακρόασής του ως ολοκληρωμένης εμπειρίας. Ποια θέση βλέπετε να έχει ένα τέτοιο έργο στην καθημερινότητα, όταν η μουσική συχνά φτάνει στους ακροατές μέσα από playlists και σύντομα αποσπάσματα;

Η σημασία του έχει μειωθεί, αυτό είναι προφανές. Ταυτόχρονα, όμως, το άλμπουμ ως μορφή εξακολουθεί να υπάρχει. Και νομίζω πως αυτό συμβαίνει επειδή είναι έργο τέχνης. Και ένα τραγούδι είναι έργο τέχνης. Αλλά πολλά τραγούδια και ήχοι μαζί, που απλώνονται σε μεγαλύτερη διάρκεια, συνθέτουν ένα μεγαλύτερο έργο τέχνης. Είναι όπως ένα ποίημα. Είναι έργο τέχνης, αλλά μια συλλογή ποιημάτων τούς δίνει μεγαλύτερη πληρότητα, και καταλαβαίνεις καλύτερα τον δημιουργό διαβάζοντάς τα όλα.

–Ποια πτυχή της δημιουργικότητας παραμένει για εσάς ανεξερεύνητο έδαφος, στο οποίο θα θέλατε να μπείτε, ακόμη κι αν αυτό σήμαινε ότι θα νιώθατε ξανά αρχάριοι;

Ο κινηματογράφος.

–Στις 30 και 31 Οκτωβρίου επιστρέφετε στην Αθήνα για δύο διαδοχικές βραδιές στο Gazarte. Με ποιους τρόπους μπορεί το κοινό να αλλάξει την πορεία μιας συναυλίας σας και ποια στιγμή από τις προηγούμενες επισκέψεις σας στην Ελλάδα σάς έχει μείνει ως παράδειγμα αυτής της αλληλεπίδρασης;

Όλες οι συναυλίες εξαρτώνται από την ανταλλαγή ενέργειας ανάμεσα σε όσους βρίσκονται στη σκηνή και στο κοινό. Όλοι το ξέρουν αυτό. Γι’ αυτό έχει σημασία το κοινό να συμμετέχει ενεργά σε μια συναυλία. Έτσι η συναυλία γίνεται καλύτερη και για σένα, και όλοι κερδίζουν. Μια φορά, πριν από μερικά χρόνια, ήταν να παίξουμε σε ένα φεστιβάλ στην Αθήνα, αλλά λόγω των περιορισμών για την COVID όλοι έπρεπε να παραμένουν καθιστοί. Το βράδυ πριν από τη δική μας εμφάνιση, ο κόσμος είχε σηκωθεί και είχε χορέψει. Έτσι, οι αρχές ακύρωσαν όλες τις συναυλίες της επόμενης ημέρας. Οπότε τελικά δεν παίξαμε. Ένα παράξενο παράδειγμα του πώς η ενεργή συμμετοχή του κοινού σε μια συναυλία άλλαξε εντελώς την πορεία μιας άλλης. Αλλά όχι προς το καλό.