Η Αριάννα Κ καταγράφει στο «Σινεμά Βεριτέ» τη ζωή χωρίς σκηνοθεσία

Λένε ότι μεγαλώνοντας γίνεσαι πιο συντηρητικός. Και ως πιο συντηρητικός, χάνεις τους κώδικες με αποτέλεσμα να μην μπορείς να επικοινωνήσεις με τους νεότερους ανθρώπους. Δεν είμαι από αυτούς που «θα καθίσουν με τη νεολαία». Η φράση από μόνη της νιώθω ότι έχει λίγη από επίδειξη στους συνομήλικους και λίγο από φόβο μήπως το γήρας έχει επικίνδυνα πλησιάσει. Πολύ φοβάμαι όμως ότι είμαι από εκείνους που η Αριάννα σ’ αυτήν εδώ τη συζήτηση αναφέρει ως «πιο ανώριμους για την ηλικία τους». Σκέφτομαι ότι αυτό είναι ένα effect που δημιουργεί η μουσική, είτε το θέλεις είτε όχι. Ειδικά όταν η μουσική που ακούς πλησιάζει το rock n’ roll, όποιο κι αν είναι το περιεχόμενο που δίνεις στον όρο.

Μπορεί την παραγωγή του δίσκου να υπογράφει ο Γιώργος Καρανικόλας των Last Drive - και πατέρας της Αριάννας - μπορεί σε αρκετά σημεία να παίζει μπάσο ο Alex K -επίσης των Last Drive- αλλά η ουσία του «Σινεμά Βεριτέ» δεν βρίσκεται εκεί. Βρίσκεται στις τέσσερις λέξεις που χρησιμοποιεί η Αριάννα για να περιγράψει τη δομή αυτού του άλμπουμ: «Αυθορμητισμός, Ελευθερία, Αμεσότητα, Ζωντάνια». Μπορείς να τα ακούσεις; Αν ναι, δεν χρειάζεται την επόμενη φορά να μας δηλώσεις ότι «θα καθίσεις με τη νεολαία»…

Στον πρώτο σου δίσκο τραγουδούσες στα αγγλικά. Γιατί αποφασίζεις στον δεύτερο να τραγουδήσεις στα ελληνικά;
Ο πρώτος μου δίσκος ήταν στα 16 μου και έγραφα με τα δεδομένα της εφηβείας μου εκείνη τη στιγμή. Η ελληνική γλώσσα είχε την αμεσότητα που χρειαζόμουν τώρα. Ήρθε αβίαστα. Άφησα τη φαντασία μου χωρίς να κρίνω και να λογοκρίνω αυτά που γράφω. Τελικά στη μητρική γλώσσα ήταν πιο εύκολο να μπουν αυτά που είχα στο κεφάλι μου στο χαρτί αλλά και να επικοινωνηθούν στον άλλον.

Εκτός από τη γλώσσα, αλλάζει και η θεματολογία των τραγουδιών σου;
Σίγουρα έχει αλλάξει η θεματολογία, αλλά και η σημασία που δίνω στον στίχο. Πριν λειτουργούσε επικουρικά και δεν μπορώ να πω ότι είχα νιώσει ακόμα την ελευθερία να εκφράσω ορισμένα πράγματα κι ας υπήρχαν μέσα μου. Οι στίχοι στο «Σινεμά Βεριτέ» είναι ιστορίες και εικόνες, είναι φύση και χρώμα, ο τρόπος που εγώ αντιλαμβάνομαι τα πράγματα μέσα μου και στο σώμα μου. Είναι πολύ υποκειμενικοί. Είναι μυστικά. Ίσως παίζει ρόλο και το ότι σταμάτησα να νιώθω την ανάγκη να έχω το οποιοδήποτε reference.

Πώς είναι δομημένο το «Σινεμά Βεριτέ»;
Έβαλα ακατέργαστα τα συναισθήματα και τις σκέψεις μου, παρακολουθώντας τη ζωή μέσα μου και έξω μου όπως είναι. Αυθορμητισμός, ελευθερία, αμεσότητα, ζωντάνια. Δεν υπάρχει σκηνοθεσία αλλά καταγραφή της εμπειρίας όπως ξετυλίγεται. Δεν προσπάθησα να εξηγήσω τα πράγματα, αλλά να τα παρουσιάσω με τις ασυνέχειες και τις εντάσεις τους.

Ποιες είναι οι πρώτες σου αναμνήσεις από τη μουσική; Πότε θυμάσαι να ασχολείσαι για πρώτη φορά και με ποιον τρόπο;
Έχω ανάμεικτες αναμνήσεις. Να ξυπνάω με τη Λιλιπούπολη, να κοιμάμαι με Mahler, ένα τρίο από φλογέρες σε προσχολική ηλικία με τις δύο κολλητές μου φίλες, λίγο αργότερα να παίζω το “Smoke on the Water” με την Fender του μπαμπά μου και να γράφω νότες σε πεντάγραμμο χωρίς αξίες και μη χωρισμένες σε μέτρα (μελωδίες που μου ακούγονταν ωραίες στο πιάνο). Πολλά απογεύματα μια «φασαρία», άτομα να μπαινοβγαίνουν στο σπίτι και να παίζουν μια μουσική που ακόμα δεν είχα ανακαλύψει ή καταλάβει, και φυσικά τον πατέρα μου πάντα με μία κιθάρα στο χέρι.

Με ποιον τρόπο μπήκες στη μουσική; Μουσικές σπουδές ή καλό αυτί;
Η μουσική υπήρχε πάντα γύρω μου και μέσα στο σπίτι μου και από μικρή ξεκίνησα κλασικές σπουδές στο πιάνο και να συμμετέχω σε χορωδίες. Ωστόσο ένιωσα ότι το μικρόβιο μπήκε όταν πλέον άκουγα μουσική κάθε στιγμή που δεν χρειαζόταν να μιλάω ή να ακούω κάποιον.

Πώς γράφεις τα τραγούδια σου; Πρώτα έρχονται οι στίχοι ή η μουσική;
Απρόβλεπτα. Μουσική και στίχοι ίσον αντικατοπτρισμός, αλλά συνήθως η μουσική έρχεται πρώτα, και υπόγεια κατευθύνει τα συναισθήματα να γίνουν γλώσσα. Γράφω και σημειώνω ημερολογιακά φράσεις και σκέψεις που κάποια στιγμή δένονται και βρίσκουν τη θέση τους στα τραγούδια μου.

Υπάρχουν διαφορετικά στοιχεία από τραγούδι σε τραγούδι. Ποιος θα έλεγες ότι είναι ο κοινός τόπος, η κοινή βάση όλων των τραγουδιών σου;
Κοινό στοιχείο είναι ο κομβικός ρόλος των στίχων που υποστηρίζονται από μία ισχυρή ρυθμική βάση. Εκεί οι αναφορές μου ακουμπάνε πολύ στη μαύρη μουσική. Κοινό στοιχείο είναι και η ελευθερία στις ενορχηστρώσεις που οδήγησε σε ακόμα περισσότερη και ευρύτερη ελευθερία και έτσι μπορέσαμε να αποφύγουμε κλισέ και μια μουσική που είναι απλά άσκηση ύφους. Θα μπορούσε κάποιος να πει ότι παντού υπάρχει αμεσότητα, ότι αυτός είναι ένας ποπ δίσκος, όσο ποπ θα λέγαμε ότι είναι το «White Album» των Beatles και η «Μπανάνα» των Velvet Underground.

Θα ήθελες να μου μιλήσεις για την μπάντα σου, το «Κομμάτι Που Λείπει»; Πώς συναντηθήκατε;
Τα μέλη της μπάντας είναι ο Θαλής Κεσίσογλου στα ντραμς, ο Αντρέι Ναστάσα στο βιολί, ο Τζίμης Ρέππας στο μπάσο, ο Κωνσταντίνος Μεντζελόπουλος στην κιθάρα, ο Μιχάλης Μάγνης στα πλήκτρα και η Ιφιγένεια Βιντζηλαίος στα φωνητικά. Κάποιους τους γνώριζα από τα μαθητικά μου χρόνια, κάποιους από τη γειτονιά, άλλους τους γνώρισα τυχαία και δέσαμε, όπως την Ιφιγένεια, που βρεθήκαμε σε ένα ταξίδι στη Θεσσαλονίκη και τώρα είμαστε πια όλοι μαζί μια ωραία παρέα.

Τι θετικά έχει να έχεις μεγαλώσει σε σπίτι με έναν μουσικό όπως ο Γιώργος Καρανικόλας; Έχει άραγε και αρνητικά;
Είναι δύσκολο να καταλάβω τι είναι θετικό και τι αρνητικό, είναι απλά η πραγματικότητά μου. Ο πατέρας μου μου έδειχνε πέντε πράγματα και εγώ μετά έκανα δέκα. Το μόνο αρνητικό ίσως είναι η ψευδαίσθηση που πήρα ότι ο κόσμος περιστρέφεται γύρω από τη μουσική της αγάπης.

Πώς ήταν η συνεργασία σας στον δίσκο, εσύ ως βασική συνθέτις κι εκείνος ως παραγωγός;
Κατανόηση, bonding, αλληλεπίδραση. Μπήκαμε πολύ έτοιμοι στο στούντιο όντας στην ίδια σελίδα για το πώς θέλουμε να βγουν τα κομμάτια. Εγώ πιο ώριμη για την ηλικία μου και ο μπαμπάς μου πιο ανώριμος για τη δική του. Και κάπου στη μέση ο ηχολήπτης που μας γείωνε με τεχνικής φύσης ζητήματα.

Ήταν παράξενο για σένα που στον δίσκο παίζει μπάσο ο Αλέξης Καλοφωλιάς; Πόσο εύκολο ήταν για σένα να του πεις τι πρέπει να παίξει για να βγουν τα τραγούδια όπως τα είχες φανταστεί;
Καθόλου παράξενο. Grateful. Και ο Αλέξης και όλοι οι άλλοι μπήκαν απευθείας στην κατάσταση, ένιωσαν τα κομμάτια. Δεν χρειάστηκε να επιβάλει κανείς τίποτα. Ήμασταν όλοι εκεί για τα τραγούδια. Ιδιαίτερη στιγμή ήταν στο «Στάση Λωτός» που ο Αλέξης και ο Τόγιας γκάζωσαν, με αποτέλεσμα ένας-ένας να παίρνουμε φόρα, με κλείσιμο εμένα και την Ιφιγένεια να ουρλιάζουμε λες και έχουμε δει κατσαρίδα.

Μπαίνοντας στη μουσική και τη δισκογραφία, ποιο είναι το πιο μεγάλο σου όνειρο;
Αισθάνομαι ότι έχω βρει την ταυτότητα μου και θέλω να συνεχίσω με αυτόν τον τρόπο. Και εγώ η ίδια αναρωτιέμαι και ανυπομονώ να μάθω πού θα με πάει αυτό. Σίγουρα θέλω να κάνω πολλές συναυλίες σε πολλούς και διαφορετικούς χώρους και να χαθώ ακόμα περισσότερο στην αισθητική του πράγματος.

Τι ακούς; Ποιες μπάντες ή καλλιτέχνες έχουν να πουν κάτι που σε αφορά;
Αγαπημένοι είναι οι Sonic Youth, Beach Boys, Joy Division, Talking Heads, Death Grips, Kae Tempest, Cindy Lee, Fontaines DC, Air. Με ενδιαφέρει αρκετά και η Motown σκηνή. Με τραβάει ο ιδιαίτερος στίχος και η ειλικρίνεια και πάντα θα έχω μια ποπ πλευρά που αγαπάει τις πιασάρικες μελωδίες. Σε συναυλίες μια μπάντα αρχίζει να με αφορά, όταν με κάνει να παύω να ασχολούμαι με το σου-σου ή με κάνει να χορεύω.

Με τι άλλα πράγματα σου αρέσει να ασχολείσαι;
Είμαι μαθηματικός, συγκεκριμένα καθηγήτρια μαθηματικών, μία κατάσταση που ρουφάει αρκετό χρόνο. Walking, dancing, sleeping, chilling, χρόνο με τους ανθρώπους που αγαπώ, με τη φύση, με τα ζώα και συναυλίες.

Θα βγεις live με τα τραγούδια του δίσκου;
Παίξαμε ήδη στο Gazarte και ήταν σούπερ. Μόλις βγει ο δίσκος θα ακολουθήσουν κι άλλα live, ίσως και κάποια λίγο πιο αντισυμβατικά.

Τι να περιμένουμε στο αμέσως επόμενο διάστημα;
Βιντεοκλίπ και συναυλίες. Μουσική, περισσότερη μουσική και σύντομα νέα κομμάτια. Δουλεύω και κάποια ambient cinematic tunes και ελπίζω να κάτσει όπως το έχω σκεφτεί…