Γιώργος Περρής: «Η μουσική μου έδωσε την ελευθερία του να είμαι ο εαυτός μου»

Ένας λαμπρός εκπρόσωπος της ελληνικής μουσικής και μία από τις πιο αναγνωρίσιμες εγχώριες φωνές διεθνώς. Στα 43 του χρόνια πλέον, ο Γιώργος Περρής απολαμβάνει τους καρπούς μιας προσπάθειας 25 και πλέον ετών, με τη χαρακτηριστική ικανότητά του να ερμηνεύει ιδανικά ελληνικά και ξένα τραγούδια (αγγλικά, γαλλικά αλλά και ισπανικά) να τον έχει οδηγήσει σε διεθνούς φήμης σκηνές, αλλά και σε σπουδαίες συνεργασίες. Λίγους μήνες μετά τη συναυλία-γιορτή στο Θέατρο Παλλάς, ο Γιώργος Περρής ετοιμάζεται να επιστρέψει στον Κήπο του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών στις 9 Ιουλίου, όπου μεταξύ άλλων θα αποδώσει τραγούδια από τον εξαιρετικό τελευταίο δίσκο του «Μαζί ή Κανείς», από τον οποίο δανείζεται το όνομά της και η επικείμενη συναυλία.

Αυτές τις μέρες ωστόσο κυκλοφορεί το EP έξι τραγουδιών "In Concert", με το υλικό να έχει ηχογραφηθεί κατά τη συναυλία του Οκτωβρίου στο Παλλάς. Το ΕΡ περιλαμβάνει δυο τραγούδια από τον δίσκο του Περρή με την Ευανθία Ρεμπούτσικα και την Λίνα Νικολακοπούλου («Σταθερά στα όνειρα» και «Όλα ένα»), μια διασκευή - έκπληξη στο «Μην Ορκίζεσαι» (Comme Mona Lisa), τη μεγάλη επιτυχία της Ελευθερίας Αρβανιτάκη, μια προσωπική εκδοχή στο αγαπημένο «Voila» της Barbara Pravi, καθώς και μια καινούρια προσέγγιση στο πασίγνωστο “Windmills of your mind” του Μισέλ Λεγκράν. Τέλος, περιλαμβάνει μια συμπόρευση με τις υπέροχες Μαρίζα Ρίζου και Παυλίνα Βουλγαράκη στο τραγούδι «Παλίρροια», σε στίχου του ίδιου του Γιώργου Περρή και μουσική του Αλέξανδρου Λιβιτσάνου.

Οι συνεργασίες του Γιώργου Περρή θα μπορούσαν από μόνες τους να μιλήσουν για το καλλιτεχνικό του αποτύπωμα, καθώς έχει μοιραστεί τη σκηνή με κάποια από τα σημαντικότερα ονόματα του διεθνούς, αλλά και του ελληνικού πενταγράμμου. Όπως τότε που εμφανίστηκε στις τελευταίες συναυλίες της παγκόσμιας περιοδείας της Lara Fabian, μιας εξίσου αγαπημένης φωνής του ελληνικού κοινού. Αλλά και στη σειρά συναυλιών «Mario & Friends» του Μάριου Φραγκούλη στην Αθήνα, όπου μεταξύ άλλων τραγούδησε μαζί με τον αείμνηστο Lucio Dalla. Για τον ίδιο τον Περρή αλλά ίσως και για το σύνολο της πορείας του, σημείο αναφοράς αποτελεί η συνεργασία με τον παιδικό του ήρωα, Μισέλ Λεγκράν, με τη ερμηνεία στο Windmills of your Mind από την ταινία «Υπόθεση Τόμας Κράουν» να καθηλώνει μέχρι σήμερα τους ακροατές. Εκτός από τον Μάριο Φραγκούλη, ο Γιώργος Περρής έχει συνεργαστεί με ονόματα όπως η Άλκηστις Πρωτοψάλτη, ο Γιώργος Νταλάρας, η Ελένη Βιτάλη, ο Γιάννης Σπανός και η Ευανθία Ρεμπούτσικα. Όπως τέλος είναι σύνηθες σε καλλιτέχνες του μεγέθους του, έχει αναπτύξει έντονη κοινωνική και ανθρωπιστική δράση, έχοντας οριστεί πριν από μερικά χρόνια Πρεσβευτής Καλής Θελήσεως της UNICEF για την Ελλάδα, με έμφαση στην προστασία των παιδιών από τη βία και τον κοινωνικό αποκλεισμό.

Λίγο πριν από τη μεγάλη συναυλία του Μεγάρου Μουσικής, ο Γιώργος Περρής μίλησε στην ATHENS VOICE για τη διαμόρφωση της καλλιτεχνικής ταυτότητάς του, το πώς αντιλαμβάνεται τη μουσική ως έννοια και αρχιτεκτονική, ενώ θα θυμηθεί και μια χαρακτηριστική ατάκα του παιδικού του ήρωα για το κυνήγι της τελειότητας.

- Έχετε σπουδάσει ελληνική λογοτεχνία, αρχαία ελληνικά και λατινικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Πώς επηρεάζουν αυτές οι σπουδές τον τρόπο που προσεγγίζετε ένα τραγούδι και τη μουσική γενικότερα;

Παρά το ότι δεν ολοκλήρωσα τις σπουδές μου στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, γιατί με κέρδισε το τραγούδι, η αγάπη μου για την ποίηση και τη λογοτεχνία έχουν καθορίσει τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζω το τραγούδι γενικότερα. Για μένα ο στίχος έχει προβάδισμα στην τριάδα μουσική-στίχος-τραγούδι. Μεταφέρει το μήνυμα, το αίσθημα και την αρχιτεκτονική της μουσικής. Στην τελική, ο στίχος είναι που σε συνδέει με τον κόσμο. Πιστεύω επίσης πως η επαφή μου με τον λόγο ίσως να με έχει κάνει και πιο απαιτητικό σε σχέση και με το υλικό που επιλέγω.

- Αντίστοιχα, το γεγονός ότι μιλάτε πολλές γλώσσες είναι απλά ένα έξτρα εργαλείο σας ως τραγουδιστή ή βοηθάει σε μια γενικότερη προσέγγισή σας στην τέχνη;

Η έκφραση σε πολλές γλώσσες είναι απλά ένα μέρος της ταυτότητάς μου. Από μικρός ήμουν δίγλωσσος, καθώς η μητέρα μου είναι Γαλλίδα και ο πατέρας μου Έλληνας, αλλά πολύ γρήγορα αγάπησα και τα αγγλικά και τα ισπανικά και αργότερα πειραματίστηκα και με τα γερμανικά. Μου αρέσει η ελευθερία του να εκφράζομαι με διαφορετικά ιδιώματα. Κάθε γλώσσα έχει τα δικά της μυστικά μονοπάτια, τα δικά της περάσματα και τους δικούς της ήχους. Αυτό με γοητεύει πάρα πολύ, αλλά και μου υπενθυμίζει ότι η μουσική δεν έχει όρια, παρά μόνο αλήθεια στο συναίσθημα.

- Πώς γεννήθηκε η ιδέα για τη διασκευή του «Μην Ορκίζεσαι» (Comme Mona Lisa);

Κατ’ αρχάς από την αγάπη μου για την Ελευθερία Αρβανιτάκη και φυσικά το ρεπερτόριό της. Η Ελευθερία ήταν ανέκαθεν μία από τις πιο αγαπημένες μου τραγουδίστριες. Η φωνή της με μαγεύει και η δισκογραφία της είναι παράδειγμα για όλους τους τραγουδιστές. Όταν συνεργάστηκα μαζί της, από το παράδειγμά της έμαθα τι θα πει αξιοπρέπεια, σεβασμός απέναντι στο κοινό και γενναιοδωρία. Το «Μην Ορκίζεσαι» μου το πρότεινε η Λήδα Ρουμάνη και αμέσως σκέφτηκα ότι μπορούσα να συνδεθώ με το κομμάτι αυτό και να δώσω τη δική μου οπτική.

- Από τις συνεργασίες σας ξεχωρίζει αυτή με τον Μισέλ Λεγκράν, όπως και η ερμηνεία σας στο ιστορικό Windmills of Your Mind από την ταινία «Υπόθεση Τόμας Κράουν». Ποια είναι τα μαθήματα από τη σύμπραξη με τον σπουδαίο αυτό δημιουργό;

Ο Μισέλ Λεγκράν ήταν ένας από τους παιδικούς μου ήρωες. Είχα δει όλες τις ταινίες για τις οποίες είχε γράψει μουσική και ήξερα απ’ έξω όλα τα τραγούδια του. Δεν πίστευα ποτέ ότι θα συνεργαζόμασταν και θα κάναμε συναυλίες μαζί. Ήταν ένα από τα μεγάλα δώρα της ζωής που ήρθε χάρη στη διασκευή που έκανα στο «I Will Wait for You» στον πρώτο μου αγγλικό δίσκο. Δεν θα ξεχάσω ποτέ τη φράση που μου είπε στις πρόβες: «Την τελειότητα δεν θα την αγγίξουμε ποτέ, αλλά αλίμονό μας αν πάψουμε να την κυνηγάμε». Η φράση αυτή κατοικεί μέσα μου έκτοτε σαν πυξίδα. Δεν μπορώ να σας περιγράψω τη συγκίνηση και την περηφάνια που ένιωσα στο Φεστιβάλ των Καννών όταν, στην προβολή του ντοκιμαντέρ για τη ζωή του, είδα τον εαυτό μου ανάμεσα στους γίγαντες των παιδικών μου χρόνων. Ήταν μία εντελώς σουρεαλιστική στιγμή.

- Και οι υπόλοιπες συνεργασίες; Ποιες θα ξεχωρίζατε και τι κρατάτε από αυτές;

Από όλες τις συνεργασίες μου έμαθα. Προσπαθούσα από μικρός να ρουφάω σαν σφουγγάρι την εμπειρία του άλλου, τον «τρόπο» του και να διαλέγω τα στοιχεία που μου ταίριαζαν. Το έκανα με μανία επιστημονική, σαν να ήθελα να αποκωδικοποιήσω τον άλλο και να τον εξηγήσω. Η συνεργασία μου με τον Μάριο Φραγκούλη ήταν καθοριστική. Ο Μάριος μού άνοιξε πολλές πόρτες και κυρίως μου έδειξε ότι η πίστη στον εαυτό σου και στο ρεπερτόριό σου είναι πολύ σημαντική. Από τη Lara Fabian κρατάω το πάθος, τη χαρά για τη μουσική και την απλόχερη γενναιοδωρία.

- Γαλλικό chanson, ελληνικό έντεχνο, καθώς και ποπ μουσική. Πώς θα περιγράφατε το μουσικό σας αποτύπωμα;

Ξέρετε, η μουσική είναι ένας ατελείωτος ωκεανός κι εγώ το μόνο που ήθελα και θέλω από αυτή τη ζωή είναι να κολυμπήσω στα νερά της. Με περιορίζει και με πνίγει η υποχρέωση του να ανήκω σε μία κατηγορία. Το μόνο που με ενδιαφέρει είναι η μουσική μου να έχει σεβασμό απέναντι στη μεγάλη αυτή τέχνη και ποιότητα, χωρίς να είναι ποτέ ελιτίστικη. Ξέρω ότι είμαι ένας τραγουδιστής που τραγουδάει τη φύση του ανθρώπου και την ύπαρξή του, με ό,τι περιλαμβάνει αυτό.

- Οι στίχοι του τραγουδιού «Παλίρροια» φέρουν την υπογραφή σας και ακούγονται σαν μια σαρωτική αφήγηση. Μοιάζουν προσωπικοί, αλλά πολλοί ακροατές θα μπορούσαν προφανώς να ταυτιστούν. Δώστε μας πολύτιμες πληροφορίες για το τραγούδι και τη συγγραφή των στίχων.

Η «Παλίρροια» είναι αυτό ακριβώς που αναφέρετε, μία σαρωτική αφήγηση. Σε μία πολύ δύσκολη προσωπική περίοδο, είδα τους ανθρώπους μου να αναδύονται και να με αναλαμβάνουν σχεδόν σαν μικρό παιδάκι. Ίσως για πρώτη φορά στη ζωή μου κατάλαβα πραγματικά ότι περιτριγυρίζομαι από αγάπη, μόλις βέβαια κι εγώ κατέβασα τα τείχη και αφέθηκα. Το τραγούδι αυτό είναι η αποτύπωση αυτού του αισθήματος. Της ανασφάλειας που μπορεί να σαρώσει τα πάντα στο πέρασμά της, αλλά και της αγάπης που απλώνεται και σε αγκαλιάζει με τον πιο μαλακό τρόπο.

- Τραγουδάτε στο «Παλίρροια» μαζί με τις Μαρίζα Ρίζου και Παυλίνα Βουλγαράκη. Πέρα από τις εξαιρετικές διφωνίες, τι προσθέτουν στο τραγούδι οι δύο φωνές;

Στη συναυλία μου στο Παλλάς, από όπου είναι και η ζωντανή ηχογράφηση στην οποία αναφέρεστε, ήρθαν γκεστ μου οι δύο πολύ αγαπημένες μου φίλες να με τιμήσουν και τους ζήτησα να το πούμε μαζί, γιατί πολύ απλά ένιωθα ότι δεν είχα τη δύναμη να το πω μόνος μου το κομμάτι αυτό. Η Μαρίζα, η οποία είναι κολλητή μου φίλη εδώ και χρόνια, ήταν ο πρώτος άνθρωπος στον οποίο έδειξα την «Παλίρροια» όταν την έγραψα, ακριβώς γιατί ένιωθα ασφάλεια στην «οικογενειακή» μας σχέση. Η Παυλίνα, από την άλλη, είναι σαν μικρή μου αδερφή και μας συνδέει αγάπη και φιλία επίσης εδώ και καιρό. Και οι δύο τους κουβαλάνε έναν συγκλονιστικό ψυχισμό, η καθεμία με δικό της τρόπο και με δικό της σύμπαν, που εμένα όμως με καθηλώνει. Πιστεύω ότι εκείνο το βράδυ, τραγουδώντας το και οι τρεις μαζί, μεταφέραμε ο καθένας τη δόνησή του και το βίωμά του στον κόσμο με ό,τι είχαμε μέσα μας.

- Εξ όσων γνωρίζω θεωρείτε μέντορά σας την κα Νάνα Μούσχουρη. Πώς έχει διαμορφώσει την όλη καριέρα σας;

Η Νάνα Μούσχουρη ήταν πάντα το πρότυπό μου. Ως παιδί, με μάγευε αυτή η συγκλονιστική φωνή που μέσα από την πειθαρχία και τη δωρικότητά της έβγαζε μία απίστευτη τρυφερότητα. Επίσης, συνδεόμουν με το ότι τραγουδούσε σε πολλές γλώσσες, καθώς κι εγώ έκανα το ίδιο στο σπίτι. Αργότερα, ψάχνοντας την καριέρα της και τα κατορθώματά της, κατάλαβα πόσο μοναδικό φαινόμενο ήταν, πόσο δύσκολο ήταν να παραμείνει πιστή στα θέλω της, στο ρεπερτόριο που υπηρέτησε με τόση προσήλωση και αφοσίωση αλλά και με αυστηρότητα. Δεν πίστευα ποτέ ότι θα τη γνώριζα, πόσω μάλλον ότι θα συνδεόμασταν. Κάθε μας τηλεφώνημα ή συνάντηση είναι μάθημα σοφίας και γενναιοδωρίας και σας το λέω με πλήρη επίγνωση. Το παιδάκι μέσα μου νιώθει δικαίωση που το ίνδαλμά του αποδείχθηκε σπουδαίος άνθρωπος. Η Νάνα και οι συμβουλές της υπάρχουν σε πολλές από τις αποφάσεις που πήρα για τη ζωή μου, την καριέρα μου και το τραγούδι.

- Έχετε ενταχθεί στην ομάδα των πρεσβευτών καλής θελήσεως της UNICEF. Πόσο σας έχει αλλάξει αυτή η επαφή με τα παιδιά και πώς βλέπετε ένα τόσο θλιβερό και σκληρό φαινόμενο, τη βία κατά των παιδιών;

Η εργασία μου με την UNICEF ως Πρεσβευτής Καλής Θελήσεως είναι ίσως το πιο σημαντικό μου παράσημο. Είναι προνόμιό μου να εργάζομαι για τα δικαιώματα των παιδιών και να κάνω ό,τι περνάει από τα χέρια μου ώστε να είναι προστατευμένα. Δεν μπορώ να διανοηθώ ότι έχουμε αφήσει έστω και ένα παιδί απροστάτευτο. Είναι κάτι που απλά δεν αντέχω. Η επαφή με τα παιδιά με γεμίζει με ελπίδα. Τα παιδιά έχουν μία καθαρότητα, ακόμα και μέσα στις μεγαλύτερες δυσκολίες, που δεν βρίσκεις πουθενά αλλού παρά μόνο στη φύση. Έχω απόλυτη εμπιστοσύνη στα παιδιά, ξέρουν πολύ καλύτερα από εμάς. Όσον αφορά τη βία κατά των παιδιών, δυστυχώς αυτή είναι η χειρότερη αλλά και πιο κρυφή μάστιγα. Είναι δύσκολο να τη διακρίνεις, δεν μιλάμε γι’ αυτή ή αδιαφορούμε. Η UNICEF όμως, τόσο θεσμικά όσο και πρακτικά, τα τελευταία χρόνια έχει μετατοπίσει πάρα πολύ την κατάσταση προς το καλύτερο.

- Ποια είναι τα στοιχεία της προσωπικής και επαγγελματικής σας ζωής στα οποία νιώθετε περισσότερο Έλληνας παρά Γάλλος; Και ποια για το αντίστροφο;

Ξέρετε, οι Έλληνες και οι Γάλλοι μοιάζουμε αρκετά σαν λαοί. Ξέρουμε να απολαμβάνουμε τη ζωή και την ομορφιά της και ταυτόχρονα μας αρέσει να γκρινιάζουμε και να μην είμαστε ευχαριστημένοι με τίποτα! Στην επαγγελματική μου ζωή, μού αρέσει η πειθαρχία των Γάλλων και η προετοιμασία για τα πάντα σε έναν ορίζοντα τουλάχιστον ενός με δύο ετών πριν από την υλοποίηση. Στην προσωπική μου ζωή όμως είμαι και λίγο «Ελληνάρας», θέλω να αγκαλιάζω τη ζωή και τους φίλους μου διάπλατα, κάτι που μόνο εμείς οι Έλληνες ξέρουμε να κάνουμε. Στην πραγματικότητα όμως δεν αισθάνομαι ποτέ μισός Έλληνας και μισός Γάλλος. Αισθάνομαι 100% και τα δύο. Συνυπάρχουν οι δύο κόσμοι μέσα μου και με έκαναν αυτό που είμαι σήμερα.

- Πώς θα περιγράφατε την παρούσα φάση της καριέρας σας; Σε σχέση με το ξεκίνημα αλλά και τα μελλοντικά σας σχέδια;

Αισθάνομαι ότι βρίσκομαι ίσως στην πιο ουσιαστική φάση της ζωής μου και κατ’ επέκταση της καριέρας μου. Ίσως γιατί απελευθερώνομαι από δικά μου δεσμά και στερεότυπα, από φόβους και αγωνίες. Σήμερα ξέρω καλύτερα ποιος είμαι και τι θέλω να πω. Με ενδιαφέρει συνειδητά η σχέση μου με τον κόσμο να είναι ουσιαστική και συνεπής. Και για όλα αυτά νιώθω τεράστια ευγνωμοσύνη απέναντι στη μουσική. Με έμαθε να μην επιρρίπτω τις ευθύνες μου αλλού, να πατάω γερά στα πόδια μου και μού έδωσε την ελευθερία του να είμαι ο εαυτός μου. Νιώθω πραγματικά πως τα πιο όμορφα πράγματα είναι μπροστά μου.

- Νιώθετε επιτυχημένος; Ποιος είναι ο δικός σας ορισμός της καλλιτεχνικής (και όχι μόνο) επιτυχίας;

Δύσκολη ερώτηση αυτή, πολύ. Για πολλά χρόνια ένιωθα αποτυχημένος και δεν μπορούσα να βάλω στην πραγματική τους διάσταση όσα είχα πετύχει. Σαν να μην ήθελα να τα δω. Τώρα αντιλαμβάνομαι ότι πέρα από τα νούμερα και την αναγνώριση, η πραγματική επιτυχία είναι η διάρκεια στον χρόνο, ο σεβασμός απέναντι στο κοινό αλλά και στα δικά μου πιστεύω. Με αυτή την έννοια, ναι, νιώθω ότι έχω πετύχει στο να παραμείνω πιστός και συνεπής απέναντι στον 4χρονο Γιώργο που ήθελε οπωσδήποτε να τραγουδήσει.

- Τι υποδηλώνει ο τίτλος «Μαζί ή κανείς» της επερχόμενης συναυλίας σας στον Κήπο του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών;

Τη βαθιά μου πίστη ότι μόνο ενωμένοι μπορούμε να υπάρξουμε. Έχουμε απεγνωσμένα ανάγκη ο ένας τον άλλο, δεν μπορούμε να πάμε πουθενά μόνοι. Η ζωή σαν μονάδα δεν έχει κάνει νόημα. Μικραίνει η ύπαρξή μας όταν δεν είμαστε «μαζί» σε κάθε έκφανση της ζωής.