Helloween: «Αυτό που ζούμε στη σκηνή δεν ψηφιοποιείται»

Οι μνήμες από τη συναυλία της Πλατείας Νερού - τον Ιούνιο του 2023 και στο πλαίσιο του Release Athens - είναι κάτι παραπάνω από νωπές. Tο ιστορικό live των Γερμανών Helloween δεν ήταν απλά ένα από τα πιο πολυπόθητα reunions που είδαμε ζωντανά. Ούτε μονάχα ένα πλούσιο greatest hits όπου ουσιαστικά δεν έλειψε κάποιο αγαπημένο τραγούδι. Για την πλειοψηφία του κόσμου ήταν η συνάντηση με τον νεανικό τους εαυτό, οι θύμησες από μια εποχή ιδεαλιστική και ρομαντική, όπου η αισιόδοξη και υμνική μουσική των Helloween ήταν το soundtrack με το οποίο έβγαιναν να αντιμετωπίσουν και να γνωρίσουν ουσιαστικά τον κόσμο. Τα χρόνια πέρασαν, εκείνη η γενιά μεγάλωσε και έζησε στο πετσί της όλες τις κοινωνικές και οικονομικές μεταβολές της χώρας τις τελευταίες δεκαετίες. Έζησε ουσιαστικά την κατάρρευση των βεβαιοτήτων της και την ανάδειξη ενός όχι και τόσο «θαυμαστού» νέου κόσμου, παραφράζοντας τον Άλντους Χάξλεϋ. Για αυτούς τους ανθρώπους, η συναυλία της Πλατείας Νερού ήταν η απόλυτη χρονομηχανή, που δεν ήξεραν πόσο τη χρειάζονταν. Μέχρι τις πρώτες νότες του «Eagle Fly Free».

Τρία χρόνια αργότερα, οι Helloween έρχονται ξανά στη χώρα που τους αγάπησε τόσο πολύ, στη χώρα που τους ταιριάζει απόλυτα με τα χωρωδιακά ρεφρέν τους να ταιριάζουν ιδιαίτερα στο μεσογειακό ταμπεραμέντο μας. Με τα άλμπουμ της επανένωσης να τη δικαιολογούν πλήρως και να αποβάλλουν κάθε υποψία περί «αρπαχτής», το συγκρότημα ετοιμάζεται για ένα ακόμα ιστορικό live στην Πλατεία Νερού, στις 10 Ιουλίου. Ο μπασίστας Marcus Groskopf μίλησε στην ATHENS VOICE εν αναμονή της συναυλίας, με τη γνώμη του να έχει μια διαφορετική βαρύτητα. Είναι στους Helloween από την αρχή, από ένα διαφορετικό Αμβούργο στις αρχές της δεκαετίας του 1980. Σε μια πορεία την οποία δείχνει να απολαμβάνει εξίσου μέχρι σήμερα, όπως και τότε.

«Δώσαμε κάποιες συναυλίες στην Ευρώπη και μετά από ένα μικρό διάλειμμα, ετοιμαζόμαστε για το αμερικανικό σκέλος της περιοδείας. Βρισκόμαστε στην Καρλσρούη για πρόβες, ετοιμασίες και γενικά ένα «φρεσκάρισμα». Στη συνέχεια Αμερική, Καναδάς και Ιαπωνία. Κι αυτό είναι μόνο η αρχή! Η ανταπόκριση για το νέο άλμπουμ «Giants & Monsters» είναι πολύ καλή μέχρι στιγμής, κάτι που φαίνεται από τα τραγούδια του δίσκου που αποδίδουμε ζωντανά. Ο κόσμος φαίνεται να γουστάρει πολύ. Αλλά εδώ που τα λέμε ο δίσκος «πάλιωσε», πλέον μιλάμε για τον επόμενο! (γέλια)»

- Πώς κρίνετε το ότι έχετε ένα αφοσιωμένο κοινό στην Αμερική; Δεδομένου ότι είστε και κυρίως ακούγεστε ως ένα τελείως «ευρωπαϊκό» γκρουπ.

Έχουμε όντως φανατικούς οπαδούς εκεί, παρά το γεγονός πως δεν είναι τόσο πολυάριθμοι όπως στην Ευρώπη, στην Ιαπωνία ή στη Νότια Αμερική. Στις συναυλίες μας συγκεντρώνουμε περίπου 3 με 4 χιλιάδες κόσμου κάθε φορά. Ο παραδοσιακός old school ήχος που υπηρετούμε δεν φαίνεται να είναι ιδιαίτερα δημοφιλής στις ΗΠΑ, ωστόσο κάθε φορά καταφέρνουμε και βρισκόμαστε εκεί! Και δείχνουμε ότι το είδος του metal που παίζουμε είναι ακόμα ζωντανό. Περνάμε ωραία κάθε φορά και ευχαριστιόμαστε απλά πράγματα, να τρώμε ένα burger, να πίνουμε ένα Jack Daniels και να δίνουμε μια σειρά από συναυλίες σε ωραια μπαρ και σε κάθε House of Blues (σ.σ. αμερικανική αλυσίδα συναυλιακών χώρων) που θα μας φιλοξενήσει.

- Το καλοκαίρι επιστρέφετε στην Ελλάδα. Το τελευταίο live σας στην Πλατεία Νερού ήταν ένα ορόσημο στη συναυλιακή ιστορία της χώρας, με την αφορμή του reunion και όχι μόνο. Ποιες είναι οι αναμνήσεις σας από τις συναυλίες σας στην Ελλάδα και γενικά από τις επισκέψεις σας εδώ.

Είστε ένα εκπληκτικό κοινό που σίγουρα ξέρει να «παρτάρει». Οι συναυλίες μας εκεί είναι πάντα πολύ συναισθηματικές. Κι είστε ένας εξαιρετικά φιλόξενος λαός, προφανώς σε ένα από τα πιο όμορφα μέρη στον κόσμο. Αγαπώ τα νησιά σας, τις παραλίες, το ψάρι και τη σαλάτα, καθώς και το κρασί και την μπύρα σας. Ο κόσμος εκεί φαίνεται πολύ ήρεμος και χαλαρός. Έχω πάει μεταξύ άλλων στη Ρόδο που μου άρεσε πολύ. Δεν ξέρω φυσικά αν θα έμενα μόνιμα στην Ελλάδα. Είναι ένα πανέμορφο μέρος αλλά έχω ρίξει «άγκυρα» εδώ στο Αμβούργο και δεν νομίζω να έφευγα. Μοιράζω τον χρόνο μου ανάμεσα στην πόλη και ένα μέρος στη Βαλτική θάλασσα. Από την άλλη είμαι μουσικός και χρειάζομαι το αεροδρόμιο του Αμβούργου για να ταξιδεύω.

- 42 χρόνια στη μουσική βιομηχανία, πιστεύετε πως το μοντέλο άλμπουμ-περιοδεία είναι ακόμα βιώσιμο; Ή μήπως η μουσική βιομηχανία πηγαίνει σε κάτι διαφορετικό;

Η αγορά άλλαξε πολύ. Όταν ξεκινήσαμε είχαμε στο μυαλό μας το βινύλιο, ενώ έπρεπε οπωσδήποτε να συνεργαστούμε με περιοδικά και ραδιοφωνικούς σταθμούς. Και τώρα έχεις τη βιομηχανία του internet, του streaming κλπ. Μέχρι και το να κυκλοφορείς ένα CD δεν μοιάζει τόσο δημοφιλές πλέον. Ωστόσο πολλοί ροκ οπαδοί το προτιμούν ακόμα, καθώς περιέχει πληροφορίες και στο κάτω κάτω είναι το φυσικό format που θες να κρατάς στα χέρια σου. Κατά τη δεκαετία του 1980 έβγαζες χρήματα από την πώληση δίσκων, ενώ σήμερα το κάνεις από τις περιοδείες και την πώληση shirts και merchandise. Περιοδεύσαμε πολύ εκείνη την εποχή, ειδικά με τα δύο Keepers, όπως και τα χρόνια που ακολούθησαν. Αλλά έτσι βγάζουμε τα προς το ζην. Μόνο το CD δεν κρατάει ζωντανό ένα γκρουπ. Μέχρι και ο τρόπος με τον οποίο μιλάμε αυτή τη στιγμή δεν υπήρχε παλιότερα. Αυτό που δεν αλλάζει όμως είναι η σκηνή, το να βλέπεις τον κόσμο στα μάτια και να παίζεις για αυτούς. Είναι κάτι το οποίο δεν «ψηφιοποιείται» με μηχανές ή τεχνητή νοημοσύνη. Και παραμένει εξίσου όμορφο όπως τότε.

- Μιας και πιάσαμε την τεχνητή νοημοσύνη, κυκλοφόρησε πρόσφατα ένα video με τον τραγουδιστή Michael Kiske για το θέμα. Ποια είναι η άποψή σας για το AI και πείτε μας αν υπάρχει περίπτωση να τη χρησιμοποιήσετε σε κάποια Helloween κυκλοφορία.

Όχι. Σε καμία περίπτωση. Όχι στη μουσική, την οποία θέλουμε να προέρχεται από το μυαλό και την καρδιά μας, να έχει «δουλευτεί» εκεί πρώτα. Χάνεται αφενός η ψυχή της δημιουργίας όταν κάτι προέρχεται από μια μηχανή. Μπορείς φυσικά να πεις στο ΑΙ «φτιάξε ένα τραγούδι που θυμίζει Helloween» και να ακούγεται cool, αλλά δεν έχει ούτε καρδιά ούτε ψυχή. Και δεν πρόκειται να το χρησιμοποιήσουμε για μουσικούς λόγους. Λείπει ο ανθρώπινος παράγοντας. Από την άλλη π.χ. έχω φίλους γιατρούς που λένε ότι τη χρησιμοποιούν για πληροφορίες σχετικά με κάποιες μορφές καρκίνου, ειδικά όταν χρειάζονται γρήγορες απαντήσεις. Αλλά το θέμα είναι να κάνεις τις σωστές ερωτήσεις. Για κάποια πράγματα μπορεί να είναι χρήσιμο. Αν πχ θέλω να αγοράσω ηλεκτρικό εξοπλισμό, μπορώ να πληροφορηθώ ανάλογα. Ή αντίστοιχα για νέες τεχνικές και εξοπλισμό για το studio. Σου δίνει απαντήσεις από πρακτικές πληροφορίες με τις οποίες έχει τροφοδοτηθεί. Είναι όπως όλα τα πράγματα καθώς θέλει προσοχή στη χρήση του και να μη γίνεται σε υπερβολικό βαθμό. Πρέπει να χρησιμοποιείς εσύ το ΑΙ και όχι αυτό εσένα.

- Οι fans γνωρίζουν οι γερμανικές μπάντες - ανάμεσά τους φυσικά και οι Helloween - είναι επηρεασμένες από την κλασική μουσική. Αλλά πάντα πίστευα πως αυτό ακούγεται κάπως ασαφές. Πώς έρχεστε σε επαφή με την κλασική μουσική και πώς γίνεται κατ' ουσίαν η ενσωμάτωση των στοιχείων της, στη μουσική ενός γκρουπ όπως οι Helloween; Αν και εξ όσων γνωρίζω εσείς προσωπικά έχεις άλλη αφετηρία.

Στη Γερμανία όπως ξέρετε έχουμε παράδοση στην κλασική μουσική και στους συνθέτες, όπως ο Ρίχαρντ Βάγκνερ. Αλλά γενικότερα όταν ακούς από μικρός μεγάλες ορχήστρες με πολλά όργανα, επηρεάζεσαι ποικιλοτρόπως. Έχει την ίδια ένταση και δύναμη με τη metal μουσική, καθώς και το ίδιο συναίσθημα και βάθος. Παρεμπιπτόντως όπως λέτε δεν είναι αυτή η αφετηρία μου, εγώ ως πανκ ρόκερ ξεκίνησα. Ως πανκς σε νεαρή ηλικία ήμασταν πιο κοντά στους τεντυμπόηδες και τους ροκαμπίληδες. Αγαπούσα και το rock n roll πολύ, κάτι που έβλεπα να μετατρέπεται στο πανκ, σε αγαπημένες μου μπάντες όπως οι Ramones και οι Sex Pistols. Αγαπούσα και αγαπώ τον Τσακ Μπέρι πάρα πολύ, τον Jerry Lee Lewis, τον Έλβις και άλλους αντίστοιχους. Είναι λοιπόν θέμα τύχης που κατέληξα να παίζω power metal. Έχει να κάνει με το ταξίδι της μουσικής γενικότερα και που σε πάει αυτό. Ξεκινάς και θαυμάζεις πχ τους Sabbath και τους Maiden αλλά ο ήχος σου εξελίσσεται μέσα στις δεκαετίες. Έχουμε γενικά πολύ δυνατή σκηνή στη Γερμανία όπως γνωρίζετε. Πολύ «δυνατή» περιοχή είναι αυτή του Ruhrpott στη Βόρεια Ρηνανία-Βεστφαλία. Οι Sodom και οι Destruction προέρχονται από εκεί μεταξύ άλλων. Αντίστοιχα, το Αμβούργο είχε ανέκαθεν δυνατή σκηνή με γκρουπ όπως οι Running Wild και οι Helloween.

- Είστε από την αρχή στο γκρουπ, σε κάθε φάση της ιστορίας των Helloween. Ποιος είναι ο Marcus Groskopf πίσω από τη σκηνή; Μπασίστας, συνθέτης, μήπως επιχειρηματίας και σύμβουλος;

Είμαι απλά ένας τύπος που αράζει στη θάλασσα με ψαράκι και μπύρα! Αγαπώ τη δουλειά και τη μουσική μου. Ο Marcus που βλέπετε είναι ο αληθινός, αυτός που παίρνετε. Οι αποφάσεις παίρνονται από κοινού και το business κομμάτι φυσικά δεν είναι κάτι που έχει να κάνει μόνο με εμάς, υπάρχει και το management. Κατά μία έννοια, εμείς παίρνουμε αποφάσεις και άλλοι τις υλοποιούνε. Είμαστε εξαιρετικοί στο να παίρνουμε αποφάσεις (γέλια)! Τώρα είναι λίγο πιο δύσκολο καθώς υπάρχουν δύο έξτρα μέλη, αλλά δεν πειράζει.

- Ποια είναι η μουσική κληρονομιά των Helloween; Πώς θέλετε να σας θυμάται ο κόσμος όταν αποσυρθείτε;

Καταρχάς θέλω προσωπικά να με θυμούνται ως ένα καριόλη και αστείο μπασίστα! Όσον αφορά τους Helloween, ένα σκληρά εργαζόμενο metal συγκρότημα που έδωσε στη σκηνή κάτι σπέσιαλ, κάτι μοναδικό. Σας περιμένουμε λοιπόν το καλοκαίρι στην Πλατεία Νερού με τις καλύτερες προθέσεις. Μην τυχόν και λείψει κανείς, θα σας κυνηγήσω έναν έναν...