Τραγουδιστής αλλά και δάσκαλος μουσικής, ο Αδάμ Τσαρούχης ανήκει σε εκείνη την κατηγορία καλλιτεχνών που υπηρετούν το τραγούδι με γνώση, πάθος και απόλυτη αυθεντικότητα. Με επιρροές από τη jazz, τη soul, την R&B και την pop, και με μια αισθητική που γεφυρώνει το retro με το σύγχρονο, έχει καταφέρει να δημιουργήσει το δικό του ξεχωριστό μουσικό αποτύπωμα. Σε αυτό το podcast, μιλά στον Voice 102,5 και στη Χαρά Αλεξανδροπούλου για τα πρώτα του βήματα σε μια μουσική οικογένεια, τη στιγμή που αποφάσισε πως το τραγούδι δεν θα είναι απλώς ένα όνειρο αλλά επαγγελματικός δρόμος, τις συνεργασίες που τον διαμόρφωσαν και για τον μυστικό κόσμο της φωνής. Πόσες φωνές έχει ο καθένας από εμάς και μήπως η φωνή είναι, τελικά, ψυχολογία;
Αδάμ, πότε ένιωσες ότι ήταν η πρώτη φορά που είπες θέλω να ασχοληθώ επαγγελματικά με το τραγούδι; Πολύ νωρίς. Προέρχομαι από μουσική οικογένεια, ο μπαμπάς μου είναι τραγουδιστής. Οπότε, ξέρεις, το μικρόβιο υπήρχε σπίτι, οι πρόβες, η αγωνία για τη δουλειά, μουσική πάρα πολύ. Οπότε, γύρω στα δέκα - έντεκα, ξεκίνησα μαθήματα. Θυμάμαι, ήμασταν χαρακτηριστικά σε μια πιτσαρία και τους είπα πρώτη φορά ότι θα ασχοληθώ με το τραγούδι. Και αυτοί μου είπαν “Μα δεν σε έχουν ακούσει ποτέ να τραγουδάς”. Λογικό, αφού πάντα ντρεπόμουν να τραγουδήσω μπροστά στον μπαμπά μου επειδή ήταν επαγγελματίας. Οπότε τραγουδούσα όταν έφευγαν αυτοί από το σπίτι. Με προετοίμασε να πάω στο ωδείο και να σπουδάσω μουσική και τραγούδι. Ήταν σαν κάτι να το έλεγε μέσα σου.
Τι σε συγκινεί περισσότερο, το να ερμηνεύεις εσύ ένα τραγούδι σου ή το να βλέπεις το κοινό να το ερμηνεύει; Ωραία ερώτηση. Και τα δύο είναι πολύ ωραία συναισθήματα. Νομίζω ότι κάνεις αυτή τη δουλειά για να μοιραστείς αυτό που έχεις να πεις, τους στίχους και τη μουσική. Οπότε και τα δύο με αρέσουν. Αλλά βέβαια η αίσθηση να τραγουδάει το κοινό το τραγούδι σου, είναι τρομερό. Γιατί σημαίνει ότι το έχει αγαπήσει και το έχει αφομοιώσει. Οπότε, θα επιλέξω το δεύτερο.
Πότε ξεκίνησες τα live σου; Θυμάσαι το πρώτο σου live; Βέβαια. Στην αρχή ξεκίνησα διάφορες συνεργασίες με πολύ σπουδαίους δημιουργούς και ερμηνευτές, όπως ήταν η Φωτεινή Δάρρα, ο Δημήτρης Παπαδημητρίου, ο Αλκίνοος Ιωαννίδης, η Μαρινέλα, που δίπλα τους έμαθα πολλά και ήταν πολύ μεγάλο σχολείο για μένα. Αλλά το πρώτο προσωπικό μου live ήταν το 2012 σε ένα jazz bar στο Παγκράτι, που έχει κλείσει τώρα, και λεγόταν the Jazz Point. Είχα πάρα πολύ αγωνία για το τι θα παίξω, ξέρεις. Αλλά είχε πάει πολύ καλά.
Υπάρχει κάποιο τραγούδι που λες αυτό είναι το αγαπημένο μου όταν το ερμηνεύω και κάποιο που σε έχει κουράσει αλλά το αγαπάει ο κόσμος; Τώρα χτυπάς κόκκινο. Ναι, υπάρχουν και οι δύο περιπτώσεις. Υπάρχουν τραγούδια που αγαπά ο κόσμος και θες να τους ευχαριστήσεις, αλλά τα βαριέσαι λίγο. Επειδή, όμως, γενικά μου αρέσει πάρα πολύ να τραγουδάω πάντα βρίσκω εκείνη την ώρα τη διάθεση, επειδή βλέπω τον κόσμο και περνάει ωραία. Θες να σου πω και ποιο είναι... (γέλια). Κοίτα να δεις, θα σου πω πρώτα ποιο μου αρέσουν. Εγώ μεγάλωσα με ξένη μουσική, αγαπώ πάρα πολύ την αγγλόφωνη μουσική σκηνή. Οπότε ένα από τα πολύ αγαπημένα μου είναι το Feeling Good. Οπότε κάθε φορά που το λέω και έχει και challenge φωνητικό και μ' αρέσει. Είναι ένα κομμάτι που με κάνει να αισθάνομαι ελευθερία και αρέσει και στον κόσμο. Τώρα, ένα κομμάτι το οποίο δεν ευχαριστιέμαι τόσο πολύ αλλά ξέρω ότι θα το πω και ο κόσμος θα χορέψει σίγουρα, είναι το “Αυτό το μάμπο το Μπραζιλέιρο” το οποίο δεν μου αρέσει πάρα πολύ να το λέω, αλλά το ζητάει το κοινό. Δηλαδή ξέρεις ότι είναι ο άσσος στο μανίκι που θα το παίξεις και θα χορέψουν. Οπότε λεω ας χορέψουν!
Το κοινό σε αγαπάει πολύ. Σε στηρίζει όλον αυτόν τον καιρό που ακολουθείς την καριέρα σου. Ήταν και η οικογένειά σου τόσο υποστηρικτική; Κοίτα, στην αρχή η οικογένειά μου ήταν λίγο αρνητική, παρ’ όλο που ο μπαμπάς μου είναι τραγουδιστής. Ήταν αρνητικός στο ότι γνωρίζοντας τις δυσκολίες που έχει αυτή η δουλειά, δεν ήθελε να μπλέξω με τις δυσκολίες αυτές. Μετά βέβαια ήταν πολύ υποστηρικτικοί. Τώρα, για το κοινό είμαι πάρα πολύ ευγνώμων που ο κόσμος με έχει αγκαλιάσει σε αυτό που κάνω. Γιατί στην αρχή δεν θα σου κρύψω ότι πάρα πολύς κόσμος, ειδικά από τη δισκογραφία, μου έλεγε ότι που ήθελα να κάνω και προσπαθούσαν να με βάλουν σε ένα καλούπι που ήδη υπήρχε. Το οποίο εμένα δεν μου άρεσε. Γιατί και πάντα αυτό που λέω και στα νεότερα παιδιά ή σε μαθητές μου (γιατί έχω τη χαρά να διδάσκω τραγούδι) είναι πάντα να κάνεις αυτό που λέει η καρδιά σου και θα βρεις αποδέκτες που θα το αγαπήσουν ή που θα νιώσουν την αλήθεια σου.
Ποιο είναι το είδος μουσικής στο οποίο είσαι πιο κοντά ως Αδάμ; Κοίτα δεις εγώ αγαπάω πάρα πολλά είδη μουσικής. Λατρεύω, σίγουρα, την jazz, την soul, την R&B και την pop. Δηλαδή είναι τα είδη που εγώ μεγάλωσα και οι καλλιτέχνες που αποτέλεσαν την μεγαλύτερη μου επιρροή. Οπότε όταν καλέστηκα να κάνω το πρώτο μου τραγούδι που θα ήταν original, θα ήταν δικό μου, πήρα στοιχεία από αυτά τα είδη και τα έκανα ένα μίξ. Δηλαδή ήθελα να έχει μέσα και επιρροές από την jazz, το swing, το retro, το vintage. Ταυτόχρονα ήθελα να είναι και στο σήμερα, να είναι πιο pop γιατί υπήρχαν και καλλιτέχνες από την pop σκηνή που θαύμαζα και αγαπούσα. Υπήρχαν και κλασικοί Έλληνες δημιουργοί όπως ήταν ο Πλέσσας και ο Χατζιδάκις ως επιρροές μου, οπότε πιστεύω τα έκανα όλα (γέλια).
Καταφέρνεις και κάνεις ένα πολύ καλό combo του retro και του πιο σύγχρονου τραγουδιού. Θα ήθελες να ζεις σε κάποια άλλη δεκαετία και να υπηρετείς περισσότερο αυτό το κομμάτι του retro; Ναι, θα μου άρεσε. Αγαπώ πάρα πολύ τα 60's και τα 50's. Μου αρέσει πάρα πολύ η αισθητική που έχουν αυτές οι εποχές και μάλιστα, τότε βγήκαν πολλοί σπουδαίοι δημιουργοί, καλλιτέχνες και σκηνοθέτες. Ήταν μια εποχή άνθησης για τη μουσική. Υπήρχε μια φινέτσα, μια ευγένεια.
Οι μουσικές σου επιρροές είναι περισσότερο από εκείνη την εποχή; Κοίτα να δεις, έχω μια πολύ μεγάλη γκάμα ανθρώπων που αγαπώ. Μου αρέσει πάρα πολύ ας πούμε ο Μάικλ Μπουμπλέ που είναι νεότερος. Μου αρέσει πολύ ο Φρανκ Σινάτρα όμως, η Γουίτνεϊ Χιούστον που είναι μετά, στα 80s. Και αγαπώ πολύ και την μαύρη σκηνή, την Αρίθα Φράγκλινγκ, τον Στίβι Γουόντερ, τον Ντόννυ Χάθαγουεϊ, την Ανίτα Μπέικερ. Οπότε έχω μια μεγάλη γκάμα καλλιτεχνών και από το παρελθόν και από το σήμερα και νεότερος, την Αλίσια Κιζ ας πούμε. Μου αρέσουν μουσικά, τους παρακολουθώ και μερικές φορές να μπορώ να φύγω και από την Ελλάδα για να τους ακούσω. Αλλά υπάρχουν και Έλληνες δημιουργοί και καλλιτέχνες που θαυμάζω και μου αρέσει πολύ η δουλειά τους. Με κάποιους είχα και τη χαρά να δουλέψω. Και νεότερης γενιάς ανθρώπους. Μου αρέσει να ακούω πράγματα και από το παρελθόν και από το σήμερα, γιατί νομίζω έτσι φτιάχνεις καλύτερα τον πυρήνα σου και αυτό που είσαι.
Ποια συνεργασία σου ξεχωρίζεις μέχρι στιγμής; Δεν μπορώ να πω μόνο μία, αλλά για μία είμαι πάρα πολύ χαρούμενος και νιώθω πολύ μεγάλη τιμή που συνεργάστηκα και έκανα ντουέτο με τον Τομ Γκάμπελ που τον θαύμαζα πολύ. Ήταν δηλαδή από τους καλλιτέχνες που εγώ παρακολουθούσα, ο οποίος κάνει και πολλά αφιερωμένα στον Φρανκ Σινάτρα και είναι και μια διεθνής συνεργασία η οποία έγινε μέσα από το Instagram. Δηλαδή, έστειλα εγώ το ποιος είμαι και το τι κάνω, έτσι με θάρρος. Και μίλησα με τον μάνατζέρ του, μου είπε ναι, με πολύ ευχαρίστηση και κάναμε ένα δικό μου κομμάτι ντουέτο, για το οποίο είμαι πολύ χαρούμενος. Βέβαια, υπάρχουν και Έλληνες καλλιτέχνες με τους οποίους έχω δουλέψει και δισκογραφικά όπως είναι η Πέννυ Μπαλτατζή, η Μιρέλα Πάχου, φίλες μου και οι δύο, πρόσφατα ο Μεσιέ Μινιμάλ που ήταν πολύ μεγάλη μου χαρά να συνεργαστώ. Μου αρέσει γενικά να συνεργάζομαι με ανθρώπους οι οποίοι έχουν τον δικό τους προσωπικό ήχο που τον ακούς και λες, ναι, είναι αυτός. Μετά είναι διάφοροι δημιουργοί ή στιχουργοί με τους οποίους έχω δουλέψει όπως είναι ο Νίκος Μωραΐτης, ο Σταύρος Σταύρου, τον Γιώργο τον Κατσαρό, τον Αλκίνοο Ιωαννίδη και νεότερα παιδιά με τα οποία έχω δουλέψει δισκογραφικά. Στο επίπεδο των live, σίγουρα το να δουλεύεις δίπλα με την Μαρινέλα είναι τρομερό σχολείο. Πολύ σπουδαία συνεργασία για μένα.
12°
