Cacao Rocks, Ιάσονας Μέγκουλας: Το πορτρέτο του Σαββόπουλου, δέκα χρόνια πριν

Αυτό το πορτρέτο φιλοτέχνησα δέκα χρόνια πριν, με μια πνοή και με αγάπη. Δεν ξέρω τι να γράψω για τον Διονύση Σαββόπουλο. Είμαι από εκείνα τα παιδιά που δεν ήξερε τι να μας παίξει. Nομίζαμε πως τα ξέρουμε όλα.

Η μητέρα μου ήρθε στην Ελλάδα από το Παρίσι το ’71 οδικώς, μ’ έναν Σκαραβαίο, διασχίζοντας τα Βαλκάνια, που δεν ήταν παίξε-γέλασε, όπως έλεγε κι ο Εγγονόπουλος στην «Επιστροφή των πουλιών». Στα σύνορα τη σταμάτησαν οι χωροφύλακες και της ζήτησαν να ξεκολλήσει το αυτοκόλλητο με το σήμα της ειρήνης που είχε στο πορτμπαγκάζ. Μαζί της έφερε έναν δίσκο, το «Περιβόλι του τρελού». Ίσως ο Σαββόπουλος να ήταν μια αιτία που ρομαντικοποίησε την Ελλάδα στο μυαλό της και πήρε το θάρρος να έρθει να ζήσει εδώ. Τον δίσκο αυτό τον έχω ακόμα στη δισκοθήκη μου, έκδοση γαλλική της Polydor.

Ο Σαββόπουλος έκανε τους νέους της Ευρώπης να τραγουδούν το «Ντιρλαντά». Θυμάμαι και τη γιαγιά μου να μας το τραγουδάει στα πασχαλινά τραπέζια. Στην εφηβεία μου ανακάλυψα τον «Μπάλλο», με το φανταχτερό εξώφυλλο του Αλέξη Ακριθάκη. Αντέγραφα τα σχέδιά του στα σχολικά μου τετράδια. Ακόμη δανείζομαι στοιχεία από αυτή τη ζωγραφική στα έργα μου. Η απουσία σκιών, τα βέλη, τα σύμβολα. Πάνω απ’ όλα όμως ήταν η μουσική.

Θυμάμαι την πρώτη φορά που έβαλα τη βελόνα στο πικάπ να παίξει αυτός ο δίσκος. Τι μαγικοί ήχοι ήταν αυτοί; Σαν να έχεις παντρέψει όργανα από τις περιηγήσεις της Δόμνας Σαμίου, εκστατικά τύμπανα νιγηριανά του Μπαμπατούντε Ολατούντζι, ηλεκτρικούς ήχους του Φρανκ Ζάπα και μια λυρικότητα αιώνια. Ολοκλήρωσε το έργο της γενιάς του ’30, πάντρεψε με σύγχρονο τρόπο τη Δύση με την Ανατολή. Από τους «Αχαρνής» του Αριστοφάνη στον «Θούριο» του Ρήγα Φεραίου ως το ροκ του μέλλοντός μας. Η μουσική του με συντάραξε. Αν και ήμουν ένα παιδί από τις αλλόκοτες φυλές που βλέπεις στο μετρό, μικρός δερματοκέφαλος των γκράφιτι, σαν γλόμπος με τη γλαύκα στο πηλήκιο, έτη φωτός από τον γαλαξία του Διονύση Σαββόπουλου. Όπως περιγράφει τους νέους της συνομοταξίας μου στο τραγούδι «Πρεσθλάβες» του 1994 από τον δίσκο «Μην πετάξεις τίποτα».

Το καλοκαίρι που μας πέρασε, ο νεότερος ανιψιός μου, ενώ κάναμε SUP στα ανοιχτά της θάλασσας, μου ζήτησε να βάλω μουσική στο κινητό. Τον ρώτησα αν ήθελε κάποιο συγκεκριμένο κομμάτι. «Τον Καραγκιόζη», μου απάντησε, «τον Καραγκιόζη»… Κι έτσι κι εγώ ονειρεύομαι πως ο Διονύσης Σαββόπουλος θα είναι μαζί μας για ακόμη μια γενιά και όσο υπάρχει η ελληνική γλώσσα. Κι ας κρατήσουν οι χοροί...