Release Athens 2023: Οι Primal Scream προσπάθησαν, οι Prodigy τα κατάφεραν

Υπάρχει πάντα ένα ρίσκο στα ραντεβού με τους θρύλους, τους μύθους και τις μεγάλες μουσικές αγάπες του μακρινού ή και πιο κοντινού παρελθόντος, ένα κλισέ ρίσκο που έχει να κάνει με το επίσης κλισέ αλλά ανελέητο πέρασμα του χρόνου. Του χρόνου που κρέμεται σαν δαμόκλειος σπάθη πάνω από έναν ροκ καλλιτέχνη πάνω στη σκηνή, του ίδιου χρόνου που γράφει πάντα πάνω σε όλους μας, φανερά ή λιγότερο φανερά. Γιατί αν τα δικά μας γόνατα πονάνε και δεν μας αφήνουν να κατέβουμε όσο πιο χαμηλά θα θέλαμε, στο «Every Body Get Down» κάλεσμα του Maxim των The Prodigy για να πηδήξουμε μετά όσο ψηλά θα θέλαμε στο ritual του «Smack My Bitch Up» τότε πόσα μπορούμε να περιμένουμε συνεχώς από θρύλους όπως ο Bobby Gillespie των Primal Scream που σε κάθε τους εμφάνιση πια καλούνται να δώσουν μια νέα μάχη με τον χρόνο;

Είναι γεγονός ότι η για πολλούς πολυαναμενόμενη επιστροφή των Primal Scream στην Ελλάδα μετά από σχεδόν 15 χρόνια δεν απέδωσε τους πολυαναμενόμενους καρπούς της. O Bobby Gillespie δεν κατάφερε να εκμεταλλευτεί τη σκυτάλη ενός φεστιβαλικού απογεύματος που ξεκίνησε πολύ δυναμικά παρά τις αντίξοες θερμοκρασίες με το dj set του Γιώργου Μιχαλόπουλου και την πολύ καλή εμφάνιση των φορμαρισμένων καλοκαιρινών Lip Forensics.

Αν και οι πρώτες συγχορδίες από το «Movin On Up» με φόντο το iconic εξώφυλλο του «Screamadelica» ζέσταναν το διόλου ευκαταφρόνητο κοινό που είχε συγκεντρωθεί κάτω από το σκηνή για να τριπάρει με τις αγαπημένες acid γκρούβες από το ανεπανάληπτο «Screamadelica» ο Bobby Gillespie εμφανίστηκε αρκετά κουρασμένος αντιμετωπίζοντας εμφανέστατες δυσκολίες στο να βρει τη φωνή να τραγουδήσει το «Loaded» και μερικούς ακόμα από τους μεγάλους ύμνους της γενιάς του Ε.

Το προσπάθησε όσο μπορούσε με την πολύτιμη στήριξη της υπόλοιπης μπάντας που έπαιξε στο ύψος των περιστάσεων -ιδίως η σταθερά του Andrew Innes στην κιθάρα- και του ιδιαίτερα κεφάτου live backing vocals group αλλά δεν κατάφερε να σώσει εντελώς την παρτίδα καταλήγοντας σε μια εμφάνιση που άφησε ανάμικτα συναισθήματα. Άλλοι συγκινήθηκαν κι άλλοι στενοχωρήθηκαν, άλλοι πέρασαν ευχάριστα, άλλοι μπορεί και να βαρέθηκαν. Παρόλα αυτά η συμπάθεια και ο σεβασμός για μια σπουδαία μπάντα που δεν επαναπαύθηκε ποτέ στις δάφνες που κέρδισε με το magic touch του Andrew Weatherall πριν τριάντα χρόνια ήταν εκεί, κάτω και γύρω από τη σκηνή να τυλίγει προστατευτικά τον Bobby Gillespie ενώ συνομιλούσε νοερά με τον τριαντάχρονο εαυτό του που έκοβε βόλτες στο video wall.

Αν η σκηνική αναμέτρηση των Primal Scream με τον χρόνο κατέληξε μοιραία υπέρ του τελευταίου αυτή των Prodigy πήρε τη ρεβάνς με απροσδόκητα θεαματικά αποτελέσματα. Μετά την απαραίτητη ανταλλαγή πληθυσμών στις πρώτες γραμμές της αρένας και την παράταξη των σεσημασμένων γυμνόστηθων πολεμιστών με τα μπουκάλια του νερού στα χέρια, έτοιμων να τα σπάσουν σε κύκλους μάχης με τις πρώτες ριπές του «Firestarter», τα λάβαρα των Prodigy ανέμισαν στη σκηνή και το «Breathe» απλώθηκε σαν κάλεσμα πάνω από την Πλατεία Νερού μαζί με το πρόσταγμα του Maxim «Where Are My Warriors?». Όπως αποδείχτηκε ήταν όλοι εκεί, κάτι παραπάνω από ετοιμοπόλεμοι όπως άλλωστε και οι ίδιοι οι The Prodigy.

Mε ένα άκρως επαγγελματικό αλλά και καταιγιστικό performance οι Prodigy δεν κέρδισαν μόνο το στοίχημα του χρόνου αλλά και της μεγάλης απώλειας του Keith Flint, σε αυτήν την πρώτη φορά που έπαιξαν χωρίς αυτόν ενώπιον του φανατικού ελληνικού κοινού τους. Αξιοποιώντας στον μέγιστο βαθμό τις αβάντες ενός κορυφαίου light show και μιας συναρπαστικής video σκηνοθεσίας ξετύλιξαν ένα απολαυστικό setlist, περασμένο από τη φωτιά και το μέταλλο των νέων τους ενορχηστρώσεων, αποδεικνύοντας ότι ο σκληρός πυρήνας της είναι άθικτος, ότι ο Keith Flint είναι ακόμα εκεί (και όχι μόνο ως περίγραμμα στο video wall) και ας μην είναι, γιατί αυτός ο πυρήνας ήταν που κατάφερε να κάνει ροκ το dance και dance το ροκ σε ένα όραμα που επιβιώνει ακόμα μετά από τριάντα χρόνια, εξίσου άθικτο.

Μεγάλοι πρωταγωνιστές αυτής της επιβίωσης η μεγάλη σταθερά του Liam Howlett και η ακατάλυτη ενέργεια του Maxim που πήραν στις πλάτες τους το live legacy των Prodigy αλλά και όλη τη συναυλιακή βραδιά. «Everybody In The Place», «Voodoo People», «Firestarter» - όπου ο Maxim ακίνητος και αμίλητος κατέθεσε τον δικό του σεβασμό στον Keith Flint και το περίγραμμά του που σχηματίστηκε στις γιγαντιαίες οθόνες, «No Good», «Their Law», «Poison», «Smack My Bich Up», κι ένα λυτρωτικό encore με το «Invaders Must Die», το σχετικά πρόσφατο «We Live Forever» και την κατακλείδα του «Out of Space» για καλό κατευόδιο και καλό καλοκαίρι.

Σε αυτήν την προτελευταία ημέρα του Release Athens 2023 δύο σπουδαίες μπάντες που έγραψαν χρυσές στιγμές στα 90s αναμετρήθηκαν με τις αντοχές τους, με τα αποθέματα ανθεκτικότητάς τους στον χρόνο και στην απώλεια. Οι Primal Scream το προσπάθησαν όσο γινόταν. Οι Prodigy τα κατάφεραν σαρωτικά, ισοπεδώνοντας όποιο εμπόδιο βρέθηκε στο πέρασμά τους. It’s ok, it’s alright. We ’re here, it’s now, we live forever.