Στο «Chroma», το τρίτο του προσωπικό άλμπουμ και το ντεμπούτο του στην δισκογραφική εταιρία Motéma Music New York, ο διεθνής κοντραμπασίστας και συνθέτης Πέτρος Κλαμπάνης εξερευνά τα χρώματα του ανθρώπινου χαρακτήρα, μια παρότρυνση που προκάλεσαν παγκόσμια γεγονότα αλλά και οι προσωπικές του εμπειρίες. Σε αυτό αναμειγνύονται οι ζωηρές αποχρώσεις του τζαζ κουιντέτου του συνθέτη (πιάνο, μπάσο, ντραμς, κιθάρα και κρουστά), και συμπληρώνονται ιδανικά από τα πλούσια -κλασικά ενορχηστρωμένα- έγχορδα. Το αποτέλεσμα είναι μια σχεδόν συμφωνική δουλειά μοντέρνας jazz. Με το «Chroma» ο Πέτρος Κλαμπάνης ξεδιπλώνει μια ζωντανή παλέτα χρωμάτων εμπνευσμένη από τις μέχρι τώρα ποικίλες εμπειρίες του στο μουσικό ταξίδι της ζωής του, που απαρτίζεται από μεσογειακούς και βαλκανικούς παραδοσιακούς ήχους, κλασικούς χρωματισμούς από τις σπουδές του στην Αθήνα, το Άμστερνταμ και τη Νέα Υόρκη. Ο Πέτρος Κλαμπάνης επιστρέφει στον Κήπο του Μεγάρου την Παρασκευή 14 Ιουλίου για να διηγηθεί «12 μουσικές ιστορίες» γεμάτες συναισθήματα και εικόνες από τις μουσικές του περιπλανήσεις στην τζαζ. Με τον ήχο του κλασικού κουαρτέτου εγχόρδων, τον Σταύρο Λάντσια στο πιάνο και καλεσμένους τους Τακίμ, Αρετή Κετιμέ και Κώστα Παυλίδη, που θα ερμηνεύσουν μελωδίες σε δική του ενορχήστρωση. Λίγο πριν μάς μιλά για το Chroma και τις αποχρώσεις της jazz.
Ζάκυνθος, Αθήνα, Άμστερνταμ, Νέα Υόρκη. Πως ενώθηκαν οι γραμμές της πολύχρωμης αυτής διαδρομής;
Με τη μουσική σαφώς. Είναι μια πορεία που άρχισε πριν αρκετά χρόνια, όταν άρχισα να αντιλαμβάνομαι την ομορφιά, το βάθος και τη γενναιοδωρία του κόσμου της μουσικής. Αυτή την διαδρομή συνεχίζω να ακολουθώ και θα συνεχίσω να το κάνω με πάθος, επιμονή και αγάπη.
Πόσο διαφορετικό είναι το Chroma από το Minor Dispute;
Το Chroma είναι ένα πιο αισιόδοξο δημιούργημα από το Minor Dispute. Μιλά για τη δύναμη που έχουμε να δημιουργούμε κάτι θετικό μέσα από μια δύσκολη συγκυρία. Το Minor Dispute ήταν μια σπουδή στην σκοτεινή μας πλευρά και στην ειλικρίνια και την ωριμότητα που χρειάζεται να έχουμε για να την αγαπήσουμε.
Πως συναντιέται η παράδοση με την τζαζ;
Στην δική μου περίπτωση συναντήθηκε στη Νέα Υόρκη πριν από μερικά χρόνια, με τη διασκευή στο «Θαλασσάκι». Η τζαζ είναι μια μουσική που μπορεί να δανείζεται και να δανείζει ήχους, να εμπλουτίζεται και να παραλλάσσεται διαρκώς. Είναι μια πολύ δεκτική μουσική γλώσσα που πάντα αντλούσε 'ενέργεια' από ξένες μουσικές παραδόσεις. Αυτό συνέβη ήδη με την Κουβανέζικη, την Βραζιλιάνικη, την Ευρωπαϊκή τζαζ κλπ. Εμένα με ενδιαφέρει πολύ ο διάλογος της με την ελληνική μουσική παράδοση και είναι ένας κόσμος που διερευνώ και ανακαλύπτω συνεχώς.
Η τζαζ πολλά πράγματα, αλλά το κύριο για μένα, είναι Ελευθερία.
Βερολίνο, Παρίσι, Νέα Υόρκη, MoMA. Toν Αύγουστο ακολουθεί περιοδεία στην Βραζιλία. Πως ήταν η περιοδεία και το κοινό στις προηγούμενες συναυλίες σας; Τι ετοιμάζετε για τις επερχόμενες και πόσο διαφορετικό είναι η παρουσίαση τους; Διαφοροποιούνται κάθε φορά;
Πήγαν πολύ καλά οι πρόσφατες συναυλίες μου. Το κοινό ήταν εξαιρετικό. Συγκεντρωμένο και ζεστό. Υπάρχουν διαφορές στο κοινό ανάλογα με τη χώρα. Χαίρομαι πολύ να βλέπω πως το Ελληνικό κοινό, αυτό της δημιουργικής μουσικής, αναπτύσσεται και γίνεται πιο συνειδητοποιημένο.
Toν Αύγουστο ακολουθεί περιοδεία στην Βραζιλία. Διαφοροποιούνται κάθε φορά οι συναυλίες σας;
Ανυπομονώ να συνεχίσω να ταξιδεύω και να γνωρίζω νέους τόπους και ανθρώπους. Οι συναυλίες του καλοκαιριού και φθινοπώρου είναι με το δικό μου σχήμα και με σχήματα από την Νέα Υόρκη στα οποία συμμετέχω, όπως του σαξοφωνίστα Oded Tzur, της τραγουδίστριας Sofia Ribeiro, του πιανίστα Shai Maestro και άλλων.
Tι ετοιμάζετε για τη συναυλία του Κήπου;
Θα είναι 12 μουσικές ιστορίες, όπως δηλώνει και ο τίτλος της συναυλίας. Μερικές δικές μου, από την προσωπική μου δισκογραφία, και μερικές διασκευές, ακυκλοφόρητες, εμπνευσμένες από την ελληνική μουσική παράδοση. Θα έχω τη μεγάλη χαρά να βρεθώ και να συνομιλήσω με καλλιτέχνες που θαυμάζω και αποτελούν πηγή έμπνευσης για μένα ενώ η χαρά είναι ακόμα μεγαλύτερη γιατί θα έχω την ευκαιρία να μοιραστώ αυτή την εμπειρία με το κοινό.
Ο μαέστρος μιλάει για την πολιτική σάτιρα του Βολταίρου και τη μουσική ιδιοφυΐα του Μπερνστάιν, με αφορμή την πρώτη παρουσίαση του έργου στο ελληνικό κοινό
