Η Λίζη Καλλιγά πέθανε το Σάββατο σε ηλικία 82 ετών - Το αντίο του γιου της εικαστικού
Πέθανε σε ηλικία 82 ετών η εικαστικός Λίζη Καλλιγά. Την είδηση του θανάτου της έκανε γνωστή ο γιος της, Αλέξιος Αλεξίου.
«Με βαθιά συγκίνηση αποχαιρετούμε τη μητέρα μας Λίζη Καλλιγά που έφυγε σήμερα σε ηλικία 82 ετών. Καλλιτέχνης με ιδιαίτερο ειδικό βάρος, άφησε το αποτύπωμά της στο έργο της και στους ανθρώπους της. Μητέρα που στάθηκε όρθια μέσα σε δύσκολες οικογενειακές συνθήκες, με δύναμη και αξιοπρέπεια», έγραψε ο γιος της εικαστικού σε ανάρτησή του στο Facebook.
Ποια ήταν η Λίζη Καλλιγά
Η εικαστικός Λίζη Καλλιγά γεννήθηκε στην Αθήνα το 1943. Σπούδασε ζωγραφική και χαρακτική στην ΑΣΚΤ, με τον Δ. Κοκκινίδη και τον Κ. Γραμματόπουλο (1975-1980). Έκανε την πρώτη της ατομική έκθεση ως χαράκτρια (Μονοτυπίες, 1983, Το Τρίτο Μάτι), αλλά σύντομα στράφηκε προς τη φωτογραφία, η οποία έγινε ένα από τα κύρια εκφραστικά της μέσα, μετά το 1985. Το 2000 φοίτησε για ένα χρόνο στο New York Studio School.
Σύμφωνα με το βιογραφικό της στο Ινστιτούτο Σύγχρονης Ελληνικής Τέχνης, «οι πρώτες θεματικές ενότητες που παρουσίασε (Μεταμορφώσεις, Στίγμα), ήταν κυρίως φωτογραφικές συνθέσεις, που αποκάλυπταν το γυμνό γυναικείο σώμα, πίσω και πέρα από τη συμβατική του εικόνα. Η αναζήτηση της αλήθειας των πραγμάτων πέρα από τη συνηθισμένη τους απεικόνιση είναι ένας από τους βασικούς άξονες όλου της του έργου.
Κατά τη δεκαετία του 1990 σημειώνεται μια σημαντική στροφή στη δουλειά της, που τροποποιεί τη σχέση της με το χρόνο. Ιστορικά ή αρχαιολογικά ερεθίσματα, μετά από εμπεριστατωμένες μελέτες, αναβιώνουν στο παρόν, με τη συμμετοχή του καλλιτέχνη σε δράσεις που καταγράφονται σε βίντεο. Το κορυφαίο έργο αυτής της κατηγορίας, η Ιερά Οδός, παρουσιάστηκε το 1997 στην Κύπρο (Διάσπρο, Λευκωσία) και το 1998 («Αισχύλεια», Ελευσίνα και Σπίτι της Κύπρου, Αθήνα).
Οι ιστορικές και αρχαιολογικές αναφορές, η μακρόχρονη επεξεργασία και η βιωματική σχέση με τα έργα της, χαρακτηρίζουν την καλλιτεχνική της παρουσία. Η καθαρά εικαστική ποιότητα της δουλειάς της παραμένει εμφανής, ανεξάρτητα από το εκάστοτε θέμα ή το μέσο που χρησιμοποιεί, όπως δείχνει η πρόσφατη ενότητα Μετοίκησις, με θέμα τη μεταφορά των αρχαίων γλυπτών στο νέο μουσείο της Ακρόπολης.
Παράλληλα με την εικαστική της πορεία, δίδαξε φωτογραφία στη σχολή ΑΚΤΟ (1992-1996), συμμετείχε στην επιτροπή καλλιτεχνικής φωτογραφίας του Υπουργείου Πολιτισμού (1994-1995) και ήταν ανταποκρίτρια του περιοδικού European Photography.
Είχε παρουσιάσει έργα της σε πολλές ατομικές και ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.Το 2005 εκπροσώπησε την Ελλάδα στην 23η Μπιενάλε της Αλεξάνδρειας και βραβεύτηκε με το Χρυσό Φάρο, κορυφαίο βραβείο της διοργάνωσης, για τη σειρά φωτογραφιών Κολυμβητές. Φωτογραφικά λευκώματα με ενότητες της δουλειάς της έχουν εκδοθεί από τις εκδόσεις Κύβος και Άγρα».
Ο μύθος του Ερυσίχθονος δεν καταδικάζει απλώς την κοπή ενός δέντρου. Καταδικάζει την ιδέα ότι ο άνθρωπος μπορεί να πάρει από τη φύση ότι θέλει χωρίς όριο, χωρίς σεβασμό, χωρίς συνέπειες
Επέστρεψε με το νέο της βιβλίο «Ο συμβολισμός της λεοπάρδαλης», κάνει την τελειωμένη μάνα στον «Σωσμένο» του Βασίλη Μπισμπίκη και ετοιμάζεται για «ταραχή» με τον Λευτέρη Πανταζή στις «Βάκχες»
17°
