Κάρλα: Η δύναμη ενός παιδιού

Στο Μόναχο του 1962 η 12χρονη Κάρλα παίρνει μια τολμηρή και γενναία συγχρόνως απόφαση. Το σκάει από το σπίτι της για να καταγγείλει τον άντρα που την κακοποιεί συστηματικά και δεν είναι άλλος από τον ίδιο τον πατέρα της. Ο ηλικιωμένος δικαστής Λάμι, που βρίσκεται λίγο πριν από τη συνταξιοδότηση, αναλαμβάνει με επιφυλάξεις και σκεπτικισμό την υπόθεση.

Η ψυχραιμία και η αξιοπρέπεια της νεαρής Κάρλα (Ελίζε Κριπς, η κόρη της διάσημης ηθοποιού από το Λουξεμβούργο Βίκι Κριπς) είναι τα στοιχεία του φιλμ που σου εντυπώνονται εντονότερα. Παρότι το θέμα του, που βασίζεται σε μια πραγματική ιστορία, είναι τόσο σκληρό ώστε να μη σου αφήνει πολλά περιθώρια αποστασιοποίησης, η χαμηλόφωνη σκηνοθετική αφήγηση και η μετρημένη ερμηνεία της νεαρής πρωταγωνίστριας καταφέρνουν έναν μικρό άθλο. Το φιλμ, που σημαδεύεται από την ανυποχώρητη στάση της μικρής κοπέλας και την αποφασιστικότητά της να φτάσει ως το τέρμα, δεν γίνεται ούτε για ένα λεπτό μελό. Ακόμη και στις σκηνές της δίκης, όπου η ματιά της Κάρλα συναντιέται με το ψυχρό και ανέκφραστο βλέμμα του θύτη, ή στο δυνατό φινάλε, όπου η κατάθεση του πατέρα βάζει τα πράγματα σε μια άλλη, αδιανόητη για τη σύγχρονη εποχή, βάση, το ουμανιστικό σενάριο δεν παύει αφενός μεν να αποθεώνει τη σπάνια δύναμη αυτού του κοριτσιού και αφετέρου να καυτηριάζει τη συνωμοτική, σχεδόν επίπλαστη εικόνα ευημερίας μιας κοινωνίας κρυμμένης στη σιωπή και την υποκρισία.