Κριτική για την Φωνή της Χιντ Ρατζάμπ. Σκηνοθεσία: Καουτέρ Μπεν Χανιά. Πρωταγωνιστούν: Σάτζα Κιλάνι, Μοτάζ Μαλχίς, Κλάρα Χούρι, Αμέρ Χλεχέλ
Τον Ιανουάριο του 2024 ξεκίνησε η ισραηλινή πολιορκία της Γάζας. Ολόκληρες οικογένειες Παλαιστινίων αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τις εστίες τους, αλλά κάποιες δεν πρόλαβαν να φύγουν γρήγορα από την επικίνδυνη εμπόλεμη ζώνη. Η 6χρονη Χιντ Ρατζάμπ καθηλώθηκε στο αυτοκίνητο με έξι μέλη της οικογένειάς της. Η ιστορία της έγινε γνωστή μέσω των τηλεφωνικών κλήσεων του εγκλωβισμένου κοριτσιού με κάποια μέλη της Παλαιστινιακής Ερυθράς Ημισελήνου.
Δεν θυμάμαι ποια ήταν η τελευταία ταινία που είδα με όλους τους θεατές να παρακολουθούν όχι απλώς αποσβολωμένοι –κανείς δεν μιλούσε, πράγμα σπάνιο για έναν γεμάτο κινηματογράφο– αλλά και ξεσπώντας σε αναφιλητά σχεδόν καθ’ όλη τη διάρκεια του έργου. Ο λόγος που το φιλμ συγκινεί τόσο πολύ και που καταχειροκροτήθηκε (για 23 λεπτά) στο φεστιβάλ της Βενετίας –όπου κέρδισε το Μεγάλο βραβείο της Κριτικής Επιτροπής– είναι η ειλικρίνεια και η αμεσότητά του. Ο τρόπος που η Τυνήσια Καουτέρ Μπεν Χανιά (η ταινία της «Ο άνθρωπος που πούλησε το δέρμα του» είχε προταθεί για το ξενόγλωσσο Όσκαρ πριν από λίγα χρόνια) διαχειρίζεται την ιστορία της μικρής ηρωίδας της αποτελεί ένα μάθημα σκηνοθετικής οικονομίας, που μετατρέπεται σε ένα ανεπανάληπτο κράμα φιξιόν-πραγματικότητας. Η σκηνοθέτρια, χωρίς να γίνεται στιγμή εκβιαστική, χρησιμοποιεί μια αλάνθαστη αναπαράσταση των γεγονότων –η πλοκή εκτυλίσσεται μέσα από τις τηλεφωνικές κλήσεις μεταξύ των εθελοντών της παλαιστινιακής υπηρεσίας βοήθειας και της μικρής Χιντ Ρατζάμπ– που ενισχύει κινηματογραφικά με μια σειρά ευρηματικών στοιχείων, τα οποία σπάνε τη μονότονη θεατρική δομή της αφήγησης.
Η απόσταση από την πολιτική καταγγελία και το μελό στοιχείο, το αμείωτο σασπένς που εντείνεται όσο τα χρονικά όρια στενεύουν, η ψυχραιμία με την οποία αντιμετωπίζεται η επιχείρηση διάσωσης της μικρής από τους προϊσταμένους των τηλεφωνητών και η πραγματική φωνή της Χιντ Ρατζάμπ που «δένει» με τις φωνές των ηθοποιών μετατρέπουν αυτό το ελλειπτικό δράμα δωματίου (η κάμερα δεν βγαίνει ούτε στιγμή από τα γραφεία της Παλαιστινιακής Ερυθράς Ημισελήνου) σε ένα συγκλονιστικό θρίλερ, το οποίο καθηλώνει με τον δυναμισμό του και συγκινεί με την αδυσώπητα σκληρή αλήθεια του. Μια αλήθεια που καταργεί κάθε έννοια λογικής και δικαιοσύνης μπροστά σε ένα επαναλαμβανόμενο έγκλημα που δεν χρειάζεται πολλά σύμβολα για να «αποκαλυφθεί». Μια και μόνο παιδική φωνή που καλεί για βοήθεια, αρκεί.
Η εντυπωσιακή παράσταση του 30χρονου ηθοποιού δίνει το έναυσμα στον σκηνοθέτη Τζος Σάφντι για να παρουσιάσει ένα σκληρό δράμα γύρω από την προσωπική μοναξιά και τη σημασία τού να κυνηγάς το όνειρό σου
Ο δημιουργός ποντάρει στην αίσθηση που προκαλεί η δύναμη της εικόνας, που «αφηγείται» την καταστροφική κλιματική αλλαγή σε συνδυασμό με τον εξωφρενικό τρόπο που το παρελθόν συναντιέται με το μέλλον.
Με ειρωνικές μπηχτές για τα τετριμμένα πλέον ευρωπαϊκά συνθήματα περί ισότητας ή αδελφοσύνης και με οξεία ματιά πάνω στο θέμα της ατομικής ευθύνης, ο ρουμάνος σκηνοθέτης υπογράφει ένα στιβαρό δράμα
6°
