Πέντε Σεπτεμβρίου: Τρομοκρατική επίθεση σε ζωντανή μετάδοση

Κατά τη διάρκεια των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων του Μονάχου το 1972, μέλη της τρομοκρατικής οργάνωσης Μαύρος Σεπτέμβρης πιάνουν ομήρους 11 Iσραηλινούς αθλητές στις εγκαταστάσεις του ολυμπιακού χωριού. Οι δράστες, που έχουν σκοτώσει ήδη 2 αθλητές, ζητούν την απελευθέρωση 200 Παλαιστινίων από τις φυλακές του Ισραήλ, δίνοντας προθεσμία λίγων ωρών. Κι ενώ το εορταστικό κλίμα έχει ανατραπεί –πάντως αρκετοί αθλητές συνεχίζουν να παίρνουν μέρος στα αγωνίσματα, παρότι η τρομοκρατική επίθεση βρίσκεται σε εξέλιξη–, η ομάδα δημοσιογράφων και τεχνικών του αθλητικού τμήματος του αμερικανικού τηλεοπτικού καναλιού ABC έρχεται αντιμέτωπη με τεράστια διλήμματα όταν αποφασίζει να καλύψει ζωντανά τα γεγονότα.

Η ταινία του Ελβετού Τιμ Φέλμπαουμ ήταν υποψήφια για το Όσκαρ Πρωτότυπου Σεναρίου, το οποίο κατέκτησε ο μεγάλος νικητής της προχθεσινής βραδιάς Σον Μπέικερ χάρη στο «Anora». Η δουλειά του σκηνοθέτη και των συνεργατών του στο σενάριο, Μόριτζ Μπάιντερ και Άλεξ Ντέιβις, είναι πραγματικά εντυπωσιακή, καθώς καταφέρνουν να αναπλάσουν υποδειγματικά το κλίμα αγωνίας και αβεβαιότητας στην προσπάθεια των ανθρώπων του ABC να καλύψουν, για πρώτη φορά στην ιστορία της τηλεόρασης, ένα γεγονός μείζονος σημασίας σαν αυτό. Και μάλιστα σε ζωντανή μετάδοση. Οι λεπτομέρειες στην επιχείρηση της τηλεοπτικής κάλυψης όλων των πλευρών του γεγονότος –το οποίο καθήλωσε 900 εκατομμύρια τηλεθεατές στους δέκτες τους– αποδίδονται με μια ακαταμάχητη αφηγηματική μαστοριά, που παραπέμπει σε δημοσιογραφικά θρίλερ παλαιάς κοπής, τύπου «Όλοι οι άνθρωποι του προέδρου» και «Spotlight».

Η προσήλωση, ο επαγγελματισμός και κυρίως το αίσθημα καθήκοντος σε κάτι που ξεπερνά προφανώς όλους τους εμπλεκόμενους στο πρότζεκτ της «5ης Σεπτεμβρίου», και είναι ουσιαστικά το once in a lifime γεγονός της καριέρας τους, αποδίδονται με έναν άφθαστο ρεαλισμό στα προσεγμένα, ρετρό κάδρα του σκηνοθέτη. Κι ενώ κάποιος θα περίμενε ότι η ταινία αφορά κυρίως την αναπαράσταση του τραγικού ιστορικού γεγονότος, με έκπληξη διαπιστώνουμε ότι το σενάριο αναφέρεται στην αγωνιώδη προσπάθεια κάποιων ανθρώπων να σταθούν στο ύψος τους και να παίρνουν κάθε φορά –τρομερή η σκηνή όπου μαθαίνουν ότι οι όμηροι είναι καλά και πασχίζουν να την επιβεβαιώσουν πριν τη βγάλουν στον αέρα– τη σωστή απόφαση. Ο φακός δεν μπαίνει ποτέ στο δωμάτιο όπου φυλάσσονται οι όμηροι, μένει κυρίως στο τηλεοπτικό στούντιο του ABC, έναν μικρόκοσμο με όλα τα υπέρ (αλληλεγγύη, συνεργασία, ομαδικό πνεύμα) αλλά και τα κατά (η δυσμενής θέση της γυναίκας, ο ανταγωνισμός, το κυνήγι της φήμης). Όλα τα παραπάνω όμως, δίνονται υπό το πρίσμα της δημοσιογραφικής έρευνας και της τηλεοπτικής κάλυψης που βασίζεται στην αυστηρή δεοντολογία. Δεοντολογία που ορίζει ως είδηση την αποκάλυψη της αλήθειας και δεν κυνηγά το «λαβράκι» με κάθε κόστος, προκειμένου να «σβήσουμε τον ανταγωνισμό, λες και παίρνουμε μέρος σε διαγωνισμό ταχύτητας».