Διεθνής Ημέρα Λεσβιακής Ορατότητας, 26 Απριλίου: 10+1 αγαπημένες λεσβιακές ταινίες

Για να τιμήσουμε την παγκόσμια ημέρα λεσβιακής ορατότητας, σας παραδίδω σε αντίστοφο countdown τη λίστα με τις αγαπημένες μου ταινίες όλων των εποχών. Χωρίς πολλά-πολλά. And yes, I’ll fight you over them!

26 Απριλίου, Διεθνής Ημέρα Λεσβιακής Ορατότητας: 10+1 λεσβιακές ταινίες

Desert Hearts (1985)

Νο.10 Γιατί, oh my god, τι ακριβώς είναι αυτό, το 1985;! Sexy, old school, super αμερικάνικο romance. Πιάστε ένα κρασάκι κι ευχαριστηθείτε το.

Bound (1996)

Νο.9 Πριν οι Wachowski brothers γίνουν sisters, και πριν το Matrix, είχαν κάνει αυτή τη μαφιόζικη cult ταινία, με τη Gina Gershon να δίνει τα ρέστα της ως σέξι υδραυλικός και τη Jennifer Tilly να την καλεί να της βρει το σκουλαρίκι στην αποχέτευση, λες και βλέπουμε γερμανική πορνοταινία χωρίς το πορνό, αλλά με τρελό χιούμορ. Και τέλειο σενάριο. Πιάστε ουισκάκι αυτή τη φορά.

Οι Ψίθυροι (The Children’s Hour) (1961)

Νο.8 Αχ οι εποχές που οι λεσβιακές ταινίες δεν είχαν happy end γιατί η άτιμη η κενωνία… Είχαν όμως Audrey Hepburn και Shirley MacLaine και χαρτομάντηλα.

The Incredible Adventures of Two Girls in Love (1995)

Νο.7 Nothing really to see here except την Laurel Holloman waaaaaay πριν το L-word, σε σούπερ. indie mode, να διαβάζει τα Φύλλα Χλόης του Walt Whitman και να καταλαβαίνει στο πετσί της τι θέλει να πει ο ποιητής.

Imagine Me and You (2005)

Νο.6 Γιατί Λονδίνο και γιατί you are a wanker number niiiiiiiiiiiine και γιατί η Lena Headey είναι η ωραιότερη ανθοπώλης που θα συναντήσετε ποτέ AND she gets the girl. Γιέι, μπέιμπι.

My Summer of Love (2004)

Νο.5 Ας σοβαρευτούμε. Ο Πάβελ Παβλικόφσκι, πριν τις εργάρες που ξέρετε, σε μια σκληρή αλλά ονειρική σύγκρουση εργατικής και ανώτερης αστικής τάξης, με μια Emily Blunt στον πρώτο και καλύτερο ρόλο της καριέρας της να παίζει ένα σέξι κωλόπαιδο που τρελαίνει τους πάντες. Αγγλική επαρχία, καλοκαίρι, έρωτες, ψέματα, ταξικές διαφορές, θρησκεία, κίνδυνος. Μούρλια.

Disobedience (2017)

Νο.4 Γιατί πάλι Λονδίνο. Ασφυκτικό. Ορθόδοξο εβραϊκό. Μια απαγορευμένη αγάπη κόντρα σε όλα και μια Rachel Weisz να μαζεύει όλο το χαρτί. Love is an act of disobedience. Amen, sister.

Η ζωή της Αντέλ (2013)

Νο.3 Ρε κορίτσια, τι να λέμε τώρα… Όποια δεν ερωτεύτηκε είτε την Adèle Exarchopoulos είτε τη Léa Seydoux όταν είδε αυτήν την ταινία, δεν ξέρει τι της γίνεται. Εντάξει, το σεξ ήταν λίγο awkward, αλλά εντάξει τώρα, εδώ ο Χρυσός Φοίνικας απονεμήθηκε πρώτη φορά μαζί σε σκηνοθέτη και πρωταγωνίστριες, μιλάμε για ταινιάρα-σταθμό. Νομίζω ότι το λεσβιακό σινεμά χωρίζεται σε Π.Α-Μ.Α. (προ-Αντέλ, μετά-Αντέλ)

Το πορτρέτο μιας γυναίκας που φλέγεται (2019)

Νο.2 Εντάξει, την ακούω τη γκρίνια (μα είναι γαλλικό! μα είναι τόσο διανοητικό!). Εντάξει, τι να κάνουμε, εμένα τέτοια μου αρέσουν ώρες-ώρες: slow-burning δράματα με φανταστική φωτογραφία. (Δες My Summer of Love). Επειδή κρασί κι ουίσκι έχουμε πιει, πιάστε ένα αψέντι, μήπως και καταπιούμε το τέλος.

Carol (2015)

Νο.1 Γιατί είναι τέλειο. Απλώς τέλειο. Ζυγισμένο, μαγικό, με απίθανο σάουντρακ, υπέροχα κουστούμια, φωτογραφία, στήσιμο, μοντάζ, σενάριο, ατάκες, όλα. Και μια Cate Blanchett που πραγματικά, την παντρευόμουν εχθές. (Τι εννοείτε, εκείνη τη ρώτησα;)

Tár (2022)

Εκτός συναγωνισμού: Γιατί δεν είναι λεσβιακή ταινία, έχει όμως λεσβία πρωταγωνίστρια. Και όχι όποια κι όποια. Την Cate Blanchett (ναι, ξανά! και για πάντα, Cate!) Και γιατί, πολύ απλά, είναι η αγαπημένη μου ταινία όλων των εποχών.