«Στοιχειωμένα νερά»: Ταξίδι στα λημέρια του τρόμου

Τυπική αμερικανική οικογένεια, με πατέρα έναν πρώην σταρ του μπέιζμπολ που είδε την καριέρα του να «κόβεται» απότομα όταν διαγνώστηκε με σκλήρυνση κατά πλάκας, μετακομίζει στα προάστια της κομητείας Εσεξ για να κάνει ένα νέο ξεκίνημα στη ζωή της. Το σπίτι που «ερωτεύονται» διαθέτει στο πίσω μέρος της αυλής μια τεράστια πισίνα η οποία όμως κρύβει ένα φριχτό παρελθόν.

Στη σημερινή εποχή της κινηματογραφικής υπερπροσφοράς θεάματος που σκοπεύει να «χαζέψει» με κάθε τρόπο το θεατή, λίγες δημιουργίες μένουν πιστές στο είδος που υπηρετούν. Χωρίς να είναι κάτι ξεχωριστό ή ρηξικέλευθο, τα «Στοιχειωμένα νερά» που έχουν πρωταγωνίστρια την Κέρι Κόντον (υποψήφια για όσκαρ με «Τα πνεύματα του Ινισέριν») καταφέρνουν να κάνουν τη διαφορά καθώς αποτελούν μια τυπική ταινία είδους. Ένα καθαρόαιμο θρίλερ δηλαδή, φτιαγμένο με παραδοσιακά υλικά που χρησιμοποιεί τα συνήθη κλισέ όχι για να μας τρομάξει αλλά για να διηγηθεί μια πειστική μεταφυσική ιστορία τρόμου με αρκετό ψαχνό και έντονες ανατριχίλες. Το φιλμ βασίζεται στη μικρού μήκους ταινία του 2014 «Night Swim» των Ροντ Μπλάκχερστ και Μπρους ΜακΓκουάιαρ, που απέκτησε δυνατή φήμη στους κύκλους των φαν του φανταστικού και άρεσε πολύ στον Τζέιμς Γουάν με συνέπεια να αγοράσει τέσσερα χρόνια αργότερα τα δικαιώματα του, με σκοπό να το γυρίσει σύντομα με τη μορφή μιας μεγάλου μήκους ταινίας. Τελικά οι υποχρεώσεις του δημιουργού των επιτυχιών «Το κάλεσμα», «Παγιδευμένη ψυχή» κ.α. δεν του επέτρεψαν να κάνει ο ίδιος τη σκηνοθεσία του φιλμ και ανέθεσε στον Μπρους ΜακΓκουάιαρ να αναλάβει το πρότζεκτ. Ο τελευταίος προβαίνει σε μια συνεπή, καλά οργανωμένη και κυρίως μεθοδική ανάδειξη του υγρού στοιχείου σε σύμβολο του απόλυτου Κακού. Χωρίς να το παρακάνει με τα jump scares, χαρίζοντας απολαυστικές ανατροπές (η θαυμάσια σκηνή του πάρτι στην πισίνα) αλλά και με ένα πυκνογραμμένο ιδεολογικά στόρι να κρατά σε συνεχή αγωνία το θεατή, ο Μπρους ΜακΓκουάιαρ πετυχαίνει διάνα στους περισσότερους στόχους του. Πέρα από την αποδόμηση της «αγίας αμερικανικής οικογένειας» και το δηκτικό ταξικό σχόλιο (η πισίνα ως σύμβολο πλούτου), τα «Στοιχειωμένα νερά» καταφέρνουν να μας ταξιδέψουν με άνεση στα λημέρια του τρόμου.