To χρονικό ενός εφήμερου έρωτα: Οι αβάσταχτες αλλά και κωμικές αλήθειες του έρωτα

Μια ανύπαντρη μητέρα και ένας παντρεμένος άντρας γίνονται εραστές. Παρότι συμφωνούν να συναντιούνται μόνο περιστασιακά για σεξ, η κατάσταση φυσικά ξεφεύγει.

Ο Εμανουέλ Μουρέ πριν από τρία χρόνια μάς είχε δώσει την ανάλογου σκεπτικού και παρόμοιας εκτέλεσης αισθηματικής κομεντί «Αυτά που λέμε και αυτά που κάνουμε». Ενώ όμως εκείνο το φιλμ, στο οποίο έπαιζε και πάλι ο ΒενσάνΜακέν, ήταν μια σπουδή στο σινεμά του Ρομέρ με έμφαση στις εγκεφαλικές και λεκτικές πλευρές μιας λανθάνουσας ερωτικής σχέσης, εδώ ο Μουρέ διορθώνει τα κακώς κείμενα εκείνου του φλύαρου φιλμ. Το «Χρονικό» είναι μια αισθαντική και λιτή μελέτη πάνω στο ζήτημα μιας φαινομενικά μόνο εφήμερης σχέσης. Μιας σχέσης που ενώ βασίζεται απόλυτα στην ειλικρίνεια και το πάθος (ο χαρακτήρας της Σαντρίν Κιμπερλέν διαφωνεί με τον ρόλο του πάθους στη σχέση τους) σταδιακά μετατρέπεται σε μάθημα ζωής και κυρίως ανάλυσης του ευεργετικού –και κωμικού– στοιχείου της εξωσυζυγικής σχέσης. Ταυτόχρονα το έργο αποτελεί μια απολαυστική βουτιά στις διαφορές της γυναικείας και της αντρικής («δυστυχώς είμαι πολύ αργός σε σχέση με σένα» ομολογεί ο ήρωας) ψυχοσύνθεσης.