Κριτική ταινίας: Η Χαμένη Σκηνή

Κίνα, Πολιτιστική Επανάσταση. Ένας κρατούμενος το σκάει από το στρατόπεδο εργασίας με σκοπό να παρακολουθήσει τα Επίκαιρα μιας ταινίας στον κινηματογράφο ενός κοντινού χωριού. Κι ενώ οι χωρικοί περιμένουν ανυπόμονα την προβολή, ένα ορφανό κορίτσι κλέβει μια μπομπίνα του φιλμ.

 O σπουδαίος Ζανγκ Γιμού, τεράστιο όνομα στους σινεφίλ κύκλους στα 90ς (τα «Ζου Ντου: Σιωπηλοί Εραστές» και «Σήκωσε τα κόκκινα φανάρια» τον έφεραν στις οσκαρικές υποψηφιότητες) και στα 00ς («Ήρωας», «Ιπτάμενα στιλέτα» κ.ά.) επιστρέφει στην κινηματογραφική μαγεία των παιδικών του χρόνων, υπογράφοντας το δικό του «Σινεμά ο Παράδεισος». Η «Χαμένη σκηνή» είναι ένα τρυφερό έργο που μιλά για τη λατρεία του Γιμού στο σινεμά και φέρνει τον άνθρωπο σε πρώτο πλάνο, με φόντο ένα ξερό τοπίο (τρομερά τα πλάνα της ερήμου στην βορειοδυτική Κίνα) όπου η μόνη ακτίνα χαράς και ελπίδας για τους εξαθλιωμένους χωρικούς μοιάζει να έρχεται από την καμπίνα του «αλάνθαστου» προβολατζή και μέλους του κόμματος. Το πώς αλλάζει το σκηνικό και μαγεύονται όλοι (αξιωματούχοι αλλά και φτωχοί αγρότες) από τη λάμψη της κινηματογραφικής εικόνας είναι ένα σκηνοθετικό επίτευγμα για τον Γιμού, που ενισχύει το νοσταλγικό δράμα του από μια διπλή ανθρώπινη τραγωδία αλλά κι από ένα δηκτικό χιούμορ που σαρώνει την εξιδανικευμένη εικόνα της Πολιτιστικής Επανάστασης. Το φιλμ έπεσε θύμα λογοκρισίας κατά τη διάρκεια του Φεστιβάλ Βερολίνου 2019, ενώ διακρίθηκε στα ασιατικά κινηματογραφικά βραβεία του επόμενου χρόνου αποσπώντας το βραβείο σκηνοθεσίας.