Κριτική Ταινίας: Υψηλή Ραπτική

Η μεσήλικη Έστερ, σχεδιάστρια μόδας στο εργαστήριο της Dior που οδηγείται σε αναγκαστική συνταξιοδότηση, γνωρίζει ένα κλεφτρόνι (η Τζέιντ ένα πρωί της ληστεύει την τσάντα στο μετρό) που αποφασίζει να εκπαιδεύσει ως βοηθό της.

Η ιστορία του Πυγμαλίωνα σε φεμινιστική βερσιόν έχει τις αναγνωρίσιμες πλευρές που φαντάζεστε: σκληρές αντιπαλότητες αρχικά, αμοιβαίες υποχωρήσεις και συνειδητοποίηση των ανθρώπινων αδυναμιών στη συνέχεια αλλά και αποθέωση των δεξιοτήτων ορισμένων «θαυματουργών χεριών» που δίνουν ομορφιά στη ζωή. Δεκτή και ομαλή η προσαρμογή του κλασικού θέματος στα πιο ανάλαφρα και καθώς πρέπει σκηνικά του χώρου της υψηλής ραπτικής. Όμως η κάμερα της Σιλβί Οχαγιόν –μόλις η δεύτερη ταινία της μετά από το «Papa was not a rolling stone»– δεν γίνεται ποτέ δηκτική ή αιχμηρή όσο θα όφειλε κι απλώς αρκείται στην αποτύπωση ενός μικρόκοσμου ανταγωνιστικού μεν (με χαριτωμενιές και προκαταλήψεις να δίνουν γούστο στην πιεστική καθημερινότητα) αλλά και αφιερωμένου στην αισθητική και την τέχνη της υψηλής ραπτικής. Ο οίκος Dior του φιλμ, παρά τις σκοτεινές γωνιές του, φαντάζει σαν ένας επίγειος παράδεισος στο κέντρο του Παρισιού όπου πραγματοποιεί τις πιο απίθανες ευχές των κοινών θνητών. Ειδικά κάποιων νέων από τα εργατικά προάστια της γαλλικής μεγαλούπολης που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα.