Κριτική ταινίας: Τρεις ευχές για τη Σταχτοπούτα

Μετά τον θάνατο του πατέρα της, η ευγενική Σταχτοπούτα ζει με την τυραννική μητριά της και την κακομαθημένη κόρη της. Σε μία βόλτα της στο δάσος, η Σταχτοπούτα εμποδίζει δύο άντρες να κυνηγήσουν άγρια ζώα, ένας εκ των οποίων είναι ο πρίγκιπας του βασιλείου. Η έλξη μεταξύ τους είναι οφθαλμοφανής αλλά και χωρίς συνέχεια. Όταν ο πρίγκιπας καλείται να βρει την κατάλληλη σύζυγο στον επόμενο βασιλικό χορό, η Σταχτοπούτα απαγορεύεται να πάει.

Μια ποπ σταρ της Νορβηγίας, η Άστριντ Σμέπλας (Astrid S, όπως είναι πιο γνωστή) υποδύεται διακριτικά τη Σταχτοπούτα σε ένα παραμυθάκι που ευτυχώς δεν έχει πολλά μουσικοχορευτικά σκετς, εκτός της σκηνής του βασιλικού χορού, και ακολουθεί πιστά τις βασικές γραμμές της ιστορίας που γράφτηκε για πρώτη φορά το 1635 από τον Τζιαμπατίστα Μπαζίλε. Το επιβλητικό χιονισμένο τοπίο του σκανδιναβικού βορρά έχει την τιμητική του σε ένα φιλμ που δεν πρωτοτυπεί ακριβώς (κάνει κάποιες μικρές τσαχπινιές πολιτικής ορθότητας η σκηνοθέτρια αλλά ως εκεί) και στόχο έχει να δημιουργήσει το ζεστό συναίσθημα μέσα από τη χαρμολύπη της ιστορίας. Το φιλμ απευθύνεται κυρίως σε παιδιά μικρής ηλικίας, με έμφαση στη δράση και το χιούμορ, και για αυτό θα προβάλλεται σε αρκετές αίθουσες μεταγλωττισμένο στα ελληνικά.