Κριτική ταινίας: Κοντορίτο (Condorito)

Ο Κοντορίτο ξεκινάει μία ξεκαρδιστική περιπέτεια για να σώσει τον πλανήτη καθώς και τους αγαπημένους του, από έναν μοχθηρό εξωγήινο. 
Ισπανόφωνη κωμωδία κινουμένων σχεδίων με πρωταγωνιστή ένα δημοφιλές και αδέξιο μικρό πτηνό που έχει ανθρώπινα χαρακτηριστικά και ζει στην περιοχή των Άνδεων. Όλα θα αλλάξουν στη ζωή του όταν ξαφνικά και εξαιτίας μιας αθώας φάρσας του Κοντορίτο, εξωγήινοι απαγάγουν την Ντόνια, μητέρα της αγαπημένης του συντρόφου Γιαγίτα, και τότε θα χρειαστεί να γίνει ήρωας και να τη φέρει πίσω ασφαλή. Η κωμική περιπέτεια σε σκηνοθεσία του Ισραηλινού Άλεξ Ορέλ («Διαστημικά καλάθια: Η νέα γενιά») και του Περουβιανού Εντουάρντο Σουλντ («The Entity»), αποτελεί την πρώτη κινηματογραφική μεταφορά μίας από τις πιο αγαπημένες σειρές κόμιξ της Χιλής και κατά επέκταση της Λατινικής Αμερικής. Η επιτυχία των ιστοριών μετρά πολλά χρόνια, από το 1949 που το κοινό γνώρισε τον Κοντορίτο μέχρι σήμερα και τις νεότερες γενιές που έχουν το πτηνό κάτι σαν animated μασκότ. Η δράση για τη διάσωση της Ντόνια από τον Κοντορίτο και τον μικρό του ανιψιό ξεκινά από νωρίς, όπως επίσης και η γνωριμία με τον πλανήτη των εξηγήινων και κυρίως του αρχηγού τους με τα «σατανικά» του σχέδια. Παρά την απλοϊκή δομή και την αναμενόμενη εξέλιξη της ιστορίας, η πολύχρωμη ταινία κινουμένων σχεδίων περιέχει εντυπωσιακά γραφικά, χιούμορ και αναπάντεχες άμεσες και έμμεσες αναφορές σε κλασικά κινηματογραφικά φιλμ, όπως τα «Indiana Jones» και «Τιτανικός». Κατά βάση όμως, το «Κοντορίτο» είναι μια ευχάριστη ταινία για μικρούς και μεγάλους.