«Η μπαλάντα του Μπάστερ Σκραγκς» είναι ποίηση και αν έχετε Netflix είστε τυχεροί

Λίγοι σινεφίλ και σινεφάζ δεν αγαπούν το σινεμά των αδελφών Κοέν. Συνήθως έχουν από καλά έως εξαιρετικά σενάρια, ισορροπημένες ποσότητες χιούμορ και ειρωνείας, καλούς ηθοποιούς και τις περισσότερες φορές ξεχωριστή αισθητική.

To ’90 ήταν η δεκαετία τους – τουλάχιστον για τα γούστα μου. Σημειώστε Miller's Crossing, Barton Fink, The Hudsucker Proxy, Fargo και Big Leboswski στη σειρά! Ελάχιστοι σκηνοθέτες έχουν καταφέρει κάτι ανάλογο.

Τα τελευταία χρόνια ίσως η πιο δυνατή τους ταινία να ήταν το True Grit – αφήνω και μια πιθανότητα για το Inside LIewyn Davis, καθώς δεν το έχω δει.

Και ξαφνικά όσοι έχουν Netflix έκαναν την (κινηματογραφική) τύχη τους, καθώς πριν από λίγες μέρες ανέβηκε η τελευταία τους ταινία, The Ballad of Buster Scruggs.

Πρόκειται για μια ταινία-θρίαμβο της κινηματογραφικής γλώσσας. Ένα εικαστικό κομψοτέχνημα σε συνδυασμό με αρκετές δόσεις υπαρξιακών θεμάτων. Τα αστέρια που πρωταγωνιστούν είναι τα όργανα μιας συγκλονιστικής ορχήστρας. O χρυσοθήρας Tom Waits σε μια απίστευτα ουσιαστική ερμηνεία –ίσως την καλύτερη της μέχρι τώρα υποκριτικής του καριέρας–, ενώ ο Tim Blake Nelson ουράνιος όσο και η πρώτη από τις πέντε ιστορίες της ταινίας. Η Zoe Kazan υπέροχη στην 4η ιστορία που σου ραγίζει την καρδιά. Στη μαγεία του θεάτρου της άγριας δύσης, ο Liam Neeson μαζί με τον Harry Edward Melling σου σηκώνουν την τρίχα. Πολύ καλός και ο James Franco. Όσο για την 5η και τελευταία ιστορία, δείτε τη και μετά το συζητάμε.

Το μεγάλο βραβείο παίρνει ο διευθυντής φωτογραφίας Bruno Delbonnel. Κάθε καρέ της ταινίας είναι ποίηση. Σας συστήνω ανεπιφύλακτα να δείτε την ταινία και δεύτερη φορά, για να μη σας ξεφύγει ούτε μια λεπτομέρεια που δημιούργησαν τα αδέλφια Κοέν με αυτό τον τρομερό καλλιτέχνη της εικόνας.