Μικρόκοσμος

Μικρές πόλεις που θυμίζουν τα αμερικανικά προάστια της ευμάρειας του ’50. Τολμηροί πιονέροι που τρέφονται λιγότερο, δημιουργούν ελάχιστα σκουπίδια και ανήκουν σε μια γενιά όπου οι αποφάσεις της ωφελούν την ανθρωπότητα. Στο επιστημονικής φαντασίας σενάριο του Αλεξάντερ Πέιν κυριαρχεί η διάθεση του ήρωα να κάνει το σωστό (εκτός της παγκόσμιας ανησυχίας για το μέλλον της ανθρωπότητας η οικονομική κρίση οδηγεί τους ανθρώπους στην ριψοκίνδυνη «αλλαγή») ακόμη κι αν οι αποφάσεις του δεν είναι οι πλέον ενδεδειγμένες. Μάλιστα η αφέλεια δείχνει να τον καθοδηγεί όπως φαίνεται και η αρχική αναποδιά με τη φυγή της γυναίκας τους λίγο πριν από την κρίσιμη μεταμόρφωση. Ο ήρωας δεν πτοείται από αυτή την εξέλιξη και ψάχνει να βρει τα πατήματα του στη νέα πραγματικότητα. Ο Πέιν έχει ιδέες και κέφι για να προσδώσει στην πρώτη ταινία επιστημονικής φαντασίας που κατασκευάζει, τη γλυκόπικρη γεύση του ανθρωποκεντρικού σύμπαντος που γνωρίσαμε σε όλες τις προηγούμενες ταινίες του. Δεν τα καταφέρνει πάντα (πολλά σημεία της σάτιρας του επαναλαμβάνονται από ένα σημείο και μετά) ενώ η αγωνία του για να είναι η σκηνοθετική του επίδοση του αποτελεσματική επισκιάζει το όραμα του γύρω από την αλληγορική διάσταση του σεναρίου. Ένα σενάριο που επιπλέον χάνει την ισχύ του ύστερα κι από την ομολογουμένως εντυπωσιακή αρχή της πανέξυπνης βασικής ιδέας και αναλώνεται σε διδακτικές πινελιές με αποκορύφωμα το αποτυχημένο φινάλε.