Είναι περίεργη καθώς και άξια μελέτης η στροφή που κάνει η Κάθριν Μπίγκελοου από ένα σινεμά που αποθεώνει τις αξίες του αμερικανικού έθνους (η θέση των ΗΠΑ στον παγκόσμιο χάρτη ως δικαστής και τιμωρός του Κακού, το οποίο συνήθως ταυτίζεται με τους εξωτερικούς εχθρούς της) και του μιλιταρισμού (αυταπάρνηση, ηρωισμός, αυτοθυσία είναι τα χαρακτηριστικά του τέλειου στρατιώτη) σε ένα θέμα που θα ταίριαζε γάντι στον Μάικλ Μουρ ή τον Κεν Λόουτς. Η πρώτη γυναίκα που κέρδισε το Όσκαρ σκηνοθεσίας στην ιστορία του θεσμού με το «Hurt locker» προσαρμόζει τις αφηγηματικές και τεχνικές δεξιότητές της σε μια based on a true story ταινία που μιλάει για τις φυλετικές και κοινωνικές ανισότητες σε μια αστυνομοκρατούμενη και βαθιά συντηρητική Αμερική. Μια Αμερική που βρίσκεται έτη φωτός μακριά από την υποσχόμενη Γη της Επαγγελίας που απεικονίζει στα περισσότερα προϊόντα του το Χόλιγουντ. Η Μπίγκελοου παίρνει ξεκάθαρη πολιτική θέση για τα γεγονότα του Ντιτρόιτ. Με ανατριχιαστικά δυναμική κάμερα, συναισθηματική εμπλοκή στα δρώμενα, ψευδοντοκιμαντερίστικη αισθητική και περίσσευμα οργής για την αδικία που διαδραματίζεται στην οθόνη, η σκηνοθέτιδα δεν μασάει τα λόγια της. Το «Ντιτρόιτ» της δεν είναι απλώς ένας ακόμη κρίκος στη μετεμφυλιακή, βαθιά ρατσιστική και θαμμένη στο συντηρητισμό Αμερική του 20ού αιώνα. Είναι η απευθείας σύνδεση του χτες με το σήμερα και μαζί η οριστική αποδόμηση του αμερικανικού ονείρου. Το ξύπνημα από τον εφιάλτη που περιγράφει η Μπίγκελοου δεν έχει τέλος όσο γεγονότα σαν αυτό θεωρούνται πλέον ξεπερασμένα ή άβολες μνήμες μιας αλλοτινής εποχής. Η Αμερικανίδα αντί να γυρίσει μια επιφανειακή δράση, μέσω της συγκλονιστικής φωτογραφίας του Μπάρι Ακρόιντ και των ιστορικών λεπτομερειών, επιχειρεί εύστοχα να διερευνήσει το πολιτικό τοπίο μιας εποχής, χτυπώντας μάλιστα το καμπανάκι για τον κίνδυνο επανάληψής τους. Ακόμη κι αν οι πρωταγωνιστές μπορεί να έχουν αλλάξει (ο καταγγελτικός χαρακτήρας του φιλμ βρίσκει κατευθείαν την καρδιά του προβλήματος που δεν είναι άλλος από την αστυνομική και κατ’ επέκταση τη θεσμική βία), το έδαφος, σύμφωνα με τη σκηνοθέτιδα και το σεναριογράφο Μαρκ Μπόελ, παραμένει πρόσφορο για τη γέννηση νέων επεισοδίων αντίστοιχου χαρακτήρα.
Η εντυπωσιακή παράσταση του 30χρονου ηθοποιού δίνει το έναυσμα στον σκηνοθέτη Τζος Σάφντι για να παρουσιάσει ένα σκληρό δράμα γύρω από την προσωπική μοναξιά και τη σημασία τού να κυνηγάς το όνειρό σου
Ο δημιουργός ποντάρει στην αίσθηση που προκαλεί η δύναμη της εικόνας, που «αφηγείται» την καταστροφική κλιματική αλλαγή σε συνδυασμό με τον εξωφρενικό τρόπο που το παρελθόν συναντιέται με το μέλλον.
Με ειρωνικές μπηχτές για τα τετριμμένα πλέον ευρωπαϊκά συνθήματα περί ισότητας ή αδελφοσύνης και με οξεία ματιά πάνω στο θέμα της ατομικής ευθύνης, ο ρουμάνος σκηνοθέτης υπογράφει ένα στιβαρό δράμα
10°
