Πόλεις από Χαρτί: Η επιστροφή του Κώστα Ορδόλη

Δέκα χρόνια μετά την τελευταία του παρουσίαση, ο Κώστας Ορδόλης επιστρέφει με μια ενότητα έργων που σηματοδοτεί μια σαφή μετατόπιση στη ματιά και τη φωτογραφική του γλώσσα. Στην έκθεση «Πόλεις από Χαρτί», που παρουσιάζεται από τον Εικαστικό Κύκλο ΔΛ σε συνεργασία με τη Νίνα Κασσιανού, η πόλη παύει να είναι σκηνικό και μετατρέπεται σε πεδίο στοχασμού.

Απομακρυσμένος από την ανθρωποκεντρική φωτογραφία που χαρακτήρισε το έργο του στο παρελθόν, ο Ορδόλης επιχειρεί μια πιο εσωτερική καταγραφή του αστικού τοπίου. Οι εικόνες του δεν τεκμηριώνουν, υπαινίσσονται. Δεν αφηγούνται, αφήνουν χώρο στη μνήμη, στη διάθεση, στο βλέμμα του θεατή.

Οι «πόλεις» του μοιάζουν εύθραυστες, σχεδόν άυλες, σαν να είναι φτιαγμένες από χαρτί. Χωρίς σαφή γεωγραφία, χωρίς προφανείς πρωταγωνιστές, συγκροτούν έναν κόσμο ενδιάμεσο, όπου ο χρόνος και ο χώρος διαχέονται και η εμπειρία της πόλης αποτυπώνεται αποσπασματικά.

Με αφορμή αυτή τη νέα δουλειά, ο φωτογράφος μιλά για τη μετατόπιση της ματιάς του, τη σχέση του με την εικόνα σήμερα και την ανάγκη να φωτογραφίζει όχι πια αυτό που συμβαίνει, αλλά αυτό που διαρκεί.

Δέκα χρόνια μετά την τελευταία σας παρουσίαση, τι σας ώθησε να επιστρέψετε τώρα με τις «Πόλεις από Χαρτί»;
Η μακρόχρονη απουσία μου από τον εκθεσιακό χώρο οφείλεται κυρίως σε πρακτικά ζητήματα. Καταρχάς, υπήρχε η ανάγκη συγκρότησης ενός ολοκληρωμένου σώματος δουλειάς, στη συνέχεια η εύρεση του κατάλληλου χώρου για την παρουσίασή του και, τέλος, ο συγχρονισμός του δικού μου διαθέσιμου χρόνου με εκείνον του εκθεσιακού χώρου. Άλλωστε, δεν ανήκω στους δημιουργούς που παρουσιάζουν συχνά τη δουλειά τους στο κοινό, παρότι παραμένω ενεργός φωτογραφικά.

Τι σηματοδοτεί για εσάς αυτή η νέα ενότητα έργων σε σχέση με την προηγούμενη πορεία σας;
Έχω πλέον απομακρυνθεί πλήρως από τον παλαιότερο τρόπο με τον οποίο προσέγγιζα τη φωτογραφία. Η στροφή προς μια νέα φόρμα ξεκίνησε ήδη από το «Αττική, Αγγελικό και Μαύρο Φως», όπου άρχισα να παίρνω μεγαλύτερη απόσταση από το ανθρώπινο στοιχείο και να δίνω έμφαση στον χώρο που το περιβάλλει. Η έκδοση «Μορφές και Σκιές από το Θέατρο» αποτέλεσε ένα ακόμη βήμα προς μια πιο αποστασιοποιημένη προσέγγιση, ένα «θέατρο χωρίς θέατρο», μια φωτογραφική σπουδή πάνω στα στοιχεία που συνθέτουν μια σκηνή, απογυμνωμένη από τα συμφραζόμενά της.

Ποια είναι η πορεία της δουλειάς σας τα τελευταία χρόνια;
Μετά την έκθεσή μου στον Φωταγωγό της Τζούλιας Τσακίρη, όπου παρουσίασα το έργο «Through the Black Mirror», την τελευταία μου ασπρόμαυρη δουλειά, έχω ολοκληρώσει εδώ και τέσσερα χρόνια ένα νέο έργο, το «Wonder Wall», συνοδευόμενο από ιδιόχειρο βιβλίο, το οποίο δεν έχει ακόμη παρουσιαστεί.

Πώς προέκυψε το «Wonder Wall» και τι καταγράφει;
Σταδιακά απομακρύνθηκα από την καταγραφή του γεγονότος ή της στιγμής. Τα τελευταία χρόνια φωτογραφίζω αντικείμενα και εικόνες που προκύπτουν από άλλες εικόνες. Έτσι προέκυψε το «Wonder Wall», μέσα από φωτογραφίσεις αφισών, βιτρινών και έντυπου υλικού. Όταν αυτές οι εικόνες συγκεντρώθηκαν, αποκαλύφθηκε μια ιδιότυπη «εικόνα της εποχής», διαμαρτυρίες, κοινωνικές εντάσεις, μεταναστευτικό και μια γενικότερη τάση ανατροπής.

Πώς επηρέασαν τα ταξίδια σας αυτή τη νέα δουλειά;
Η φωτογραφική μου αντίληψη διαμορφώθηκε και μέσα από τα συνεχή ταξίδια μου με τη Νίνα Κασσιανού και τη συμμετοχή μας σε φωτογραφικά δρώμενα στην Ευρώπη. Από αυτή τη διαδρομή προέκυψε και η έκθεση «Πόλεις από Χαρτί», μια προσωπική ανάγνωση των πόλεων μέσα από τις τυπωμένες εικόνες που τις κατακλύζουν, μια «εικόνα των εικόνων της πόλης», εύθραυστη και διαρκώς μεταβαλλόμενη.

Ποια είναι η βασική σας προσέγγιση στη φωτογραφική αφήγηση σήμερα;
Το έργο μου κινείται γύρω από τη σχέση εικόνας και εμπειρίας. Με ενδιαφέρει η καταγραφή στιγμών που λειτουργούν υπαινικτικά, όχι περιγραφικά. Η αποσπασματικότητα αυτής της δουλειάς συνδέεται με τη φόρμα, δίνω έμφαση στη σύνθεση και στη ροή των εικόνων, όχι στη μεμονωμένη «καλή» φωτογραφία. Αυτό που με ενδιαφέρει είναι πώς μια εικόνα αποκτά νόημα μέσα σε μια ακολουθία.

Τι ρόλο έπαιξε η ψηφιακή φωτογραφία στη διαμόρφωση της δουλειάς σας;
Με την έλευση της ψηφιακής φωτογραφίας, η εικόνα μου πέρασε στο χρώμα. Πλέον δεν υφίσταται για μένα η παλαιότερη διάκριση ανάμεσα σε ασπρόμαυρο και έγχρωμο ως ιεραρχία αξίας. Η φωτογραφία έχει ανοίξει νέους δρόμους και δεν περιορίζεται από εκφραστικά ή θεωρητικά «κουτάκια».

Ποια είναι σήμερα η σχέση σας με το φωτογραφικό βιβλίο;
Μέσα στον κατακλυσμό φωτογραφικών εκδόσεων, ο δημιουργός καλείται να βρει τη θέση του. Πολλοί αναλαμβάνουν και το κόστος της έκδοσης. Αν και είναι φυσικό ένας νέος φωτογράφος να θέλει να δει τη δουλειά του σε βιβλίο, στη δική μου περίπτωση η παραδοσιακή έννοια της μαζικής έκδοσης δεν με εκφράζει ιδιαίτερα πλέον.

Γιατί επιλέξατε να δημιουργείτε μόνος σας τα βιβλία σας;
Πριν από περίπου οκτώ χρόνια αποφάσισα να αναλάβω ο ίδιος όλη τη διαδικασία δημιουργίας των βιβλίων μου. Το βασικό ερώτημα ήταν τι μπορώ να πετύχω αν σχεδιάζω ένα φωτογραφικό βιβλίο ακολουθώντας αποκλειστικά τη δική μου εκφραστική πορεία.

Πώς βλέπετε τη σχέση έκθεσης και φωτογραφικού βιβλίου;
Πρόκειται για δύο διαφορετικά μέσα που απαιτούν διαφορετική προσέγγιση. Σε έναν εκθεσιακό χώρο η εμπειρία είναι άμεση και χωρική, ενώ στο βιβλίο η αφήγηση χτίζεται μέσα από τη διαδοχή των εικόνων και την πιο προσωπική επαφή με τον θεατή.

Ποιο από τα δύο μέσα αντέχει περισσότερο στον χρόνο;
Αυτό εξαρτάται από την ποιότητα του έργου. Το βιβλίο έχει μια ιδιαίτερη αντοχή, γιατί μπορεί να λειτουργήσει ως τεκμήριο μιας έκθεσης. Ωστόσο, μέσα στον μεγάλο όγκο εκδόσεων υπάρχει πάντα ο κίνδυνος να χαθεί.

Ποια είναι τα επόμενα σχέδιά σας;
Στα επόμενα σχέδιά μου περιλαμβάνεται η παρουσίαση του «Wonder Wall» σε μορφή έκθεσης, καθώς και μια μεγαλύτερη έκθεση αφιερωμένη στη δουλειά μου για το θέατρο. Παράλληλα, συνεχίζω την εκδοτική μου δραστηριότητα, με στόχο να ξεπεράσω τα 20 βιβλία από τα 11 που έχω μέχρι σήμερα, τα οποία θα παρουσιαστούν στην τρέχουσα έκθεση στον Εικαστικό Κύκλο. Σημαντικό μέρος της δραστηριότητάς μας αποτελεί το πρόγραμμα φιλοξενίας καλλιτεχνών RETURN2ITHACA, που βρίσκεται πλέον στον 7ο χρόνο του και απαιτεί μεγάλο μέρος του χρόνου τόσο του δικού μου όσο και της Νίνας.

Info

Κώστα Ορδόλη - «Πόλεις από Χαρτί»
Εικαστικός Κύκλος ΔΛ, Ακαδημίας 6, Αθήνα
Εγκαίνια Έκθεσης: Σάββατο 28 Μαρτίου 2026, ώρα 18:00-21:00
Διάρκεια Έκθεσης: 28 Μαρτίου έως 16 Μαΐου 2026
Ώρες Λειτουργίας: Τρίτη, Πέμπτη, Παρασκευή 11:00 – 14:30 & 17:30 - 20:30, Τετάρτη, Σάββατο 11:00 - 16:00. Κυριακή και Δευτέρα κλειστά
Η είσοδος στην έκθεση είναι ελεύθερη για το κοινό.
Η γκαλερί θα παραμείνει κλειστή για τις εορτές του Πάσχα από 8 έως 16 Απριλίου 2026.