Φωτογραφια

Τα «κρυμμένα χαμόγελα» του Βιετνάμ

Πώς χαμογελούν κάποιοι από τους πιο ευτυχισμένους ανθρώπους στον κόσμο;

35003-709273.jpg
Καρολίνα Νιαμονιτάκη
1’ ΔΙΑΒΑΣΜΑ
91134-183691.jpg

Για πολλά χρόνια ο Réhahn, ένας Γάλλος φωτογράφος διέσχιζε το Βιετνάμ, φωτογραφίζοντας ανθρώπους σε αυθόρμητες στιγμές. Συλλέγοντας πολλές φωτογραφίες και καθώς μελετούσε την έννοια της «ευτυχίας», σε μια χώρα όπου οι κάτοικοι της συγκαταλέγονται στους πιο ευτυχισμένους λαούς του κόσμου, παρατήρησε πως οι περισσότεροι «κρύβουν» το στόμα τους όταν χαμογελούν μπροστά στην κάμερα. Πράξη ευγένειας, διακριτικότητας, πάντως πρόκειται για ένα αξιοσημείωτο στίγμα στην κουλτούρα ενός λαού. Όμορφα, αυθεντικά χαμόγελα, εκφραστικά μάτια που λάμπουν, άνθρωποι απλοί που το χαμόγελο τους είναι ένα ίχνος της ζωής που έχουν ζήσει και αποτυπώνει την προσωπική τους ιστορία, σε φωτογραφίες που αντικατοπτρίζουν μια ολόκληρη κουλτούρα - αυτό είναι το πρότζεκτ του Réhahn που ονόμασε «Hidden Smiles».

image

image

image

image

image

image

image

image

image

image

image

image

image

image

image

Το τελικό πρότζεκτ θα εκτεθεί μέσα στο 2015. Περισσότερα για τον Réhahn εδώ.

ΕΓΓΡΑΦΕΙΤΕ ΣΤΟ NEWSLETTER ΜΑΣ

Tα καλύτερα άρθρα της ημέρας έρχονται στο mail σου

ΠΡΟΣΦΑΤΑ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΙ ΠΑΝΤΑ

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Αλέξανδρος Λαμπροβασίλης: «Τα ωραία φιλιά δημιουργούν τόπους»
Αλέξανδρος Λαμπροβασίλης: «Τα ωραία φιλιά δημιουργούν τόπους»

Μια συζήτηση τη ζωή και τη δουλειά του στη Λήμνο, τη σειρά του για το Ελληνικό που εντάχθηκε στη συλλογή του Smithsonian, αλλά και τη συνεχή του έρευνα γύρω από την οικονομία της προσοχής

Τάσος Ανέστης
Τάσος Ανέστης: Ο φωτογράφος της ATHENS VOICE βραβεύτηκε στο Prix de la Photographie Paris

Το πορτρέτο του Θεοδόση Τάσιου βρήκε τον δρόμο του σε μια διοργάνωση παγκόσμιας εμβέλειας, κερδίζοντας το ασημένιο βραβείο στην κατηγορία Portraiture/Personality του PX3 2026

Τάσος Βρεττός
Τάσος Βρεττός: Τα δέντρα χορεύουν στην άκρη της ασφάλτου

Στη νέα του έκθεση «?Trees Dance!», στη Nitra Gallery, ο φωτογράφος βρίσκει ζωή εκεί όπου το βλέμμα μας πατάει γκάζι. Μια προσωπική συνάντηση με τη φύση, που αρχίζει από τη μυρωδιά του καμένου.

Το φωτογραφικό λεύκωμα «Η Ελλάδα που χάνεται» του Γιάννη Δήμου γίνεται ιστορικό αρχείο και εργαλείο οπτικής παιδείας για τις νέες γενιές.
Από την «Ελλάδα που χάνεται» στην Ελλάδα που χάθηκε;

Πενήντα χρόνια μετά την έκδοση του φωτογραφικού λευκώματος του Γιάννη Δήμου, οι εικόνες ενός κόσμου που σταθερά απομακρύνεται αποκτούν νέα σημασία. Τι μπορούν να πουν σήμερα στις γενιές που δεν τον γνώρισαν ποτέ;

Έχετε δει 20 από 200 άρθρα.

// EMPTY