Ανακοινώθηκαν τα βραβεία Wildlife Photographer of the Year, του Μουσείου Φυσικής Ιστορίας του Λονδίνου - Διακρίθηκε ο Έλληνας φωτογράφος Αγοραστός Παπατσάνης.
Ανακοινώθηκαν οι νικητές των ετήσιων βραβείων φωτογραφίαςWildlife Photographer of the Year, που διοργανώνει το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας του Λονδίνου.
Ο διαγωνισμός που εγκαινιάστηκε το 1965 αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους φωτογραφικούς θεσμούς για την ανάδειξη του φυσικού περιβάλλοντος και της άγριας φύσης.
Οι φετινές συμμετοχές ξεπέρασαν τις 40.000, για τις 16 κατηγορίες του διαγωνισμού.
Το μεγάλο βραβείο κέρδισε η Αμερικανίδα Κάριν Άινερ. Η φωτογραφία της καταγράφει την στιγμή που ένα σμήνος κηφήνων προσπαθεί να γονιμοποιήσει μια μέλισσα.
Ιδιαίτερα σημαντική ωστόσο είναι και μια ελληνική διάκριση στον διαγωνισμό, καθώς ο Αγοραστός Παπατσάνης κέρδισε βραβείο στην κατηγορία «Φυτά και Μύκητες». Ο Έλληνας φωτογράφος εντόπισε μορχέλλες στους πρόποδες του Ολύμπου στην Πιερία και έφτιαξε αυτό που η επιτροπή του διαγωνισμού χαρακτήρισε ως «ένα παραμύθι με τον φακό του».
Να πώς σχολιάστηκε από την κριτική επιτροπή του Wildlife Photographer of the Year η εικόνα του Αγοραστού Παπατσάνη:
«Ο Αγοραστός θέλησε να δημιουργήσει ένα μαγικό σκηνικό, αιχμαλωτίζοντας αυτούς τους μύκητες σε ένα παραμυθένιο σκηνικό. Περίμενε να φιλτράρει ο ήλιος μέσα από τα δέντρα και να φωτίσει το νερό στο βάθος, και μετά χρησιμοποίησε έναν ευρυγώνιο φακό και φλας για να τονίσει τις δαιδαλώδεις μορφές των μορχελλών.
»Καρποφορώντας για λίγες μόνο μέρες κάθε άνοιξη και πολύ δύσκολο να καλλιεργηθούν, οι μορχέλλες θεωρούνται γαστρονομικοί θησαυροί σε πολλά μέρη του κόσμου. Ωστόσο, σε ορισμένα δάση, όπως αυτό στην Ελλάδα, ευδοκιμούν φυσικά.
»Σε όλες τις βόρειες εύκρατες περιοχές απαντώνται διάφορα είδη μορχελλών. Χαρακτηρίζονται τυπικά από τα διακριτικά κυψελοειδή καπάκια τους, τα οποία έχουν κοιλώματα μέσα στα οποία παράγονται σπόρια. Ορισμένα είδη μορχέλλας καρποφορούν πληθωρικά μετά από δασικές πυρκαγιές, ενώ άλλα συνδέονται με συγκεκριμένα δέντρα, τόσο αειθαλή όσο και φυλλοβόλα».
Η Roz Kidman Cox, πρόεδρος της κριτικής επιτροπής, συγγραφέας και εκδότης, είπε: «Οι μορχέλλες είναι τα αστέρια αυτής της φωτογραφίας, τα περίεργα κυψελοειδή κεφάλια τους που φέρουν σπόρια αναδύονται από τα παλιά απορρίμματα φύλλων, αλλά η μαγεία προέρχεται από το να πιάσεις τη στιγμή που o ήλιος φωτίζει το σκηνικό της πισίνας και του καταρράκτη και αναδεικνύει το κιτρινοπράσινο της νέας ανοιξιάτικης ανάπτυξης».
Οι μορχέλλες -γνωστές στην καθομιλουμένη ως «κουκουμέλες», «μουρτσέκια» ή «κουζούκια», ανάλογα με την περιοχή της χώρας όπου συναντώνται, συγκαταλέγονται στα μεγάλα δώρα της φύσης στο ελληνικό τραπέζι. Το πλούσιο, γήινο άρωμά τους τις μεταμορφώνει στα καλύτερα από όλα τα άγρια μανιτάρια και τα πιο αγαπητά μετά τις τρούφες. Η ασυνήθιστη εμφάνισή τους τα κάνει ένα από τα πλέον εύκολα αναγνωρίσιμα μανιτάρια που υπάρχουν.
Στην Ελλάδα υπάρχουν 150 εδώδιμα είδη μανιταριών, από τα πιο κοινά μανιτάρια των αγρών μέχρι και (σύμφωνα με ορισμένες πηγές) τις σπάνιες τρούφες που αναπτύσσονται κάτω από το χώμα. Οι μορχέλλες είναι κατά πολύ οι πιο νόστιμες και διαδεδομένες.
Στο βιογραφικό του δημιουργού, πληροφορούμαστε ότι ο Αγοραστός Παπατσάνης είναι επαγγελματίας φωτογράφος με έδρα τη Θεσσαλονίκη. Έχει κερδίσει πολυάριθμα βραβεία σε μεγάλους φωτογραφικούς διαγωνισμούς, συμπεριλαμβανομένων των European Nature Photographer of the Year, Asferico, Big Picture και MontPhoto. Φωτογραφίες του έχουν δημοσιευτεί και στο National Geographic.
Ο Ανδρέας Καμπάς εξηγεί γιατί η Gen Z επιστρέφει στο φιλμ, πώς οι 36 πόζες γίνονται πράξη κοινωνικοποίησης και γιατί τα πραγματικά μυστικά δεν σβήνουν με ένα swipe.
Το πορτρέτο του Θεοδόση Τάσιου βρήκε τον δρόμο του σε μια διοργάνωση παγκόσμιας εμβέλειας, κερδίζοντας το ασημένιο βραβείο στην κατηγορία Portraiture/Personality του PX3 2026
Με εργαλεία του τις σκιές, τα χριστιανικά μοτίβα αλλά και εσκεμμένα θολές φιγούρες, ο Έλληνας καλλιτέχνης περνά τα δικά του μηνύματα για την πίστη, τη μνήμη αλλά και το άγνωστο
Στη νέα του έκθεση «?Trees Dance!», στη Nitra Gallery, ο φωτογράφος βρίσκει ζωή εκεί όπου το βλέμμα μας πατάει γκάζι. Μια προσωπική συνάντηση με τη φύση, που αρχίζει από τη μυρωδιά του καμένου.
Πενήντα χρόνια μετά την έκδοση του φωτογραφικού λευκώματος του Γιάννη Δήμου, οι εικόνες ενός κόσμου που σταθερά απομακρύνεται αποκτούν νέα σημασία. Τι μπορούν να πουν σήμερα στις γενιές που δεν τον γνώρισαν ποτέ;
Μιλήσαμε με τη φωτογράφο και συγγραφέα με αφορμή τη διεθνή διάκριση του έργου της «The Blue Land – Before the Light Falls» στο Time in Jazz Festival της Σαρδηνίας
12°
