Ο Χρήστος Καπνίσης φωτογραφίζει εκείνους που ζουν τη ζωή τους πάνω στη σέλα

«Από πάντα με θυμάμαι σε δύο ρόδες, το συναίσθημα  του αέρα που σε χτυπά στο πρόσωπο και τα γόνατα, η ταχύτητα, η ευελιξία, η ελευθερία, και η αίσθηση του να νιώθεις τόσο ζωντανός, δεν συγκρίνονται με την οποιαδήποτε βόλτα σε τέσσερις τροχούς», με αυτές τις λέξεις περιγράφει την αγάπη του ο 24χρονος φωτογράφος και airbrush artist, Χρήστος Καπνίσης. Έπεσα πάνω στη δουλειά του νεαρού καλλιτέχνη αναζητώντας στο διαδίκτυο κάτι σχετικό με custom μοτοσυκλέτες και, ως παιδί που μεγάλωσε μέσα σε μηχανές κάθε τύπου και κυβισμού (όλοι στην οικογένειά μου είναι αναβάτες εκτός από εμένα), μου τράβηξε την προσοχή. Η ιδιαίτερη ματιά του Χρήστου είτε φωτογραφίζει τοπία, είτε δίκυκλα σε μαγνητίζει ακριβώς επειδή σου μεταδίδει αυθεντικά τη στιγμή κατά την οποία αποτύπωσε την εικόνα. Πώς όμως απέκτησε αυτή την ιδιαίτερη σχέση με τη μοτοσυκλέτα, έτσι ώστε να αποτελεί και το πιο συχνό φωτογραφικό αντικείμενο για εκείνον;

«Πάντα μου άρεσε το στυλ και η κουλτούρα του μοτοσικλετιστή που ταξιδεύει και ζει την κάθε στιγμή. Οδηγώ μοτοσυκλέτες από το 2014 επίσημα και λόγω της ενασχόλησης μου με την φωτογράφιση τους, αλλά και της συνεργασίας μου με την τηλεοπτική εκπομπή Moto&BikeTv και την αντιπροσωπεία της Harley - Davidson στην Αθήνα, μου δόθηκαν αρκετές ευκαιρίες να οδηγήσω και να γνωρίσω μοντέλα όλων σχεδόν των εταιρειών. Ωστόσο η επιλογή του θέματος κάθε φορά εξαρτάται από  το περιβάλλον σου, τις αναζητήσεις, τα βιώματα σου. Στην αρχή ξεκίνησα με τα κλασσικά τοπία, στιγμές από ταξίδια και φίλους.  Όσο περνάει ο καιρός διαμορφώνεσαι, γνωρίζεις τον εαυτό σου, αποκτάς μια άποψη για το τι σου αρέσει και τι θεωρείς σημαντικό. Κάπως έτσι τα τελευταία χρόνια επικεντρώθηκα σε στιγμές που σχετίζονται γύρω από τις μοτοσυκλέτες και τη φύση.

Ο συνδυασμός τους μου δίνει κάτι ιδιαίτερο, γεμίζω σαν άνθρωπος, αισθάνομαι πιο ελεύθερος. Είναι τρόπος ζωής και χάνομαι σε αυτό. Μου αρέσει να παρουσιάζω σπάνιες και παλιές μοτοσυκλέτες που δεν τις συναντάς εύκολα στους ελληνικούς δρόμους, να δείχνω το πώς λειτουργούν, πως είναι να τις οδηγείς, να γνωρίζω άλλους οδηγούς και να ακούω τις ιστορίες τους για το πώς τις απέκτησαν, για τα ταξίδια τους, να περνάμε χρόνο μαζί και να δημιουργούμε στιγμές μακριά από όλα τα περιττά της σύγχρονης ζωής. Συνήθως οι άνθρωποι που θα φωτογραφίσω έχουν γίνει και φίλοι μου, έχουμε περάσει στιγμές παρέα και ξέρω ότι αναζητούν κάτι, ζουν όμορφα ή διατηρούν μια ιστορία στο πέρασμα του χρόνου. Προτιμώ εκείνους που οδηγούν σε όλες τις συνθήκες, που ζουν πάνω στη σέλα τους, όχι επηρεασμένοι από τη μόδα αλλά από ένα εσωτερικό τους κάλεσμα».


Φωτογραφίζεις κυρίως τσόπερ, είναι αυτός ο δικός σου αγαπημένος τύπος μοτοσυκλέτας;
Προσπαθώ να φωτογραφίζω μοτοσυκλέτες που έχουν μια ιστορία ανεξαρτήτως τύπου. Έχω μία ιδιαίτερη προτίμηση στα bobber και τα chopper χωρίς να αποκλείω όσες έχουν παραχθεί πριν το 90 και έχουν χαρακτήρα.  Μου αρέσουν εκείνες που δεν έχουν συστήματα υποβοήθησης ή ηλεκτρονικά κοντέρ και προτιμώ τις custom όπου η προσωπικότητα του αναβάτη αναδεικνύεται από την κάθε μικρή εξατομικευμένη λεπτομέρεια. Σε αυτές τις χρονολογίες συναντάς μηχανές με ψυχή, όπου σαν οδηγός γίνεσαι ένα μαζί τους. Έχουν άλλα υλικά κατασκευής, άλλους ήχους και σαν ιδιοκτήτης πρέπει να έχεις και κάποιες γνώσεις για να τις κρατήσεις στο δρόμο.

 

Εσύ τι μηχανή οδηγείς;
Εγώ οδηγώ μοτοσυκλέτα μικρού κυβισμού προς το παρόν, ανυπομονώ όμως να κάνω δική μου και μία μεγαλύτερη . Η επιλογή μου είναι οι  Harley  -Davidson και ξεχωρίζω όσες δημιουργήθηκαν από την εταιρεία από το 1903 που ξεκίνησε μέχρι το 1984.

Βλέπω αρκετά τοπία στη δουλειά σου. Τι είναι εκείνο που σου αρέσει να φωτογραφίζεις πιο πολύ τελικά;
Προσπαθώ πάντα να αποδώσω τη μαγεία της φύσης όπως την ζω εκεί έξω. Από μικρή ηλικία  ακολουθούσα δραστηριότητες σε βουνό και θάλασσα. Η επαφή αυτή συνεχίστηκε όσο μεγάλωνα και ωρίμασε δυο χρόνια πριν όπου και ξεκίνησα την ορειβασία. Ενδιαφερόμουν να παρουσιάσω τοπία που αντικρύζουν ελάχιστοι άνθρωποι, μονοπάτια σχεδόν απάτητα.  Στόχος μου ήταν να συναντήσω κάτι πιο αληθινό, την ηρεμία και την αρμονία που υπάρχει στα δάση και τα βουνά, να ζήσω το μυστήριο της ομίχλης, να νιώσω το χιόνι και τη βροχή, να εκτιμήσω τον ήλιο ένα παγωμένο πρωινό πάνω από τα σύννεφα και να γίνω ένα με όλα αυτά. Έψαχνα βιώματα που μου στερεί η καθημερινότητα στην Αθήνα και ήθελα να τα αποτυπώσω και να τα μοιραστώ. Λατρεύω τις αναβάσεις στις χιονισμένες κορφές, όπου κάθε βήμα, κάθε επιλογή έχει άμεσο αντίκτυπο στην αμέσως επόμενη στιγμή. Ο κίνδυνος, το ταξίδι της κατάκτησης του ψηλότερου σημείου, οι δυσκολίες και οι ομορφιές της διαδρομής βοηθούν να απλώσει η αντίληψη για εμάς τους ίδιους αλλά και για όλα όσα ζούμε καθημερινά.  Ήθελα και θέλω  να εκφράσω την δική μου οπτική και παράλληλα να ζήσω αυτές τις στιγμές.

Να προσθέσω σε αυτό το σημείο ότι με χαροποιεί ιδιαίτερα όταν άνθρωποι που θα δουν λήψεις μου, θα επηρεαστούν και θα  δοκιμάσουν να ζήσουν κάτι εφάμιλλο.  Από μία φωτογραφία θα ξεκινήσουν τη δική τους περιπέτεια με ένα σύλλογο, ή με κάποιο φίλο τους. Θα χαρώ να τους δω έξω από τη πόλη, να ζουν στη φύση, να κοιμούνται σε ένα sleeping bag κάτω από τα αστέρια, να συνομιλούν με κάποιον άγνωστο δίπλα  στη φωτιά και να μοιράζονται χαμόγελα και στιγμές.

Ο Χρήστος γεννήθηκε το 1993 και μεγάλωσε στο Μεσολόγγι. Οι πρώτες αναζητήσεις με τις τέχνες και τα εικαστικά ξεκίνησαν για εκείνον σε μικρή ηλικία, πρώτα με τη ζωγραφική και στα σχολικά του χρόνια με θέατρο. Παράλληλα, προσπαθώντας να κρατήσει αγαπημένες στιγμές της καθημερινότητάς του αγάπησε την φωτογραφία. Μέχρι στιγμής έχει κάνει μία ατομική έκθεση φωτογραφίας και μία ατομική ζωγραφικής, ενώ έχει συμμετάσχει και σε μία ομαδική έκθεση ζωγραφικής, καθώς ασχολείται και με την τέχνη του αερογράφου.

Φωτογραφία: Χρήστος Καπνίσης - ACE

«Ζωγράφιζα από πολύ μικρός και μου άρεσε να μεταμορφώνω μια λευκή σελίδα σε κάτι, να δίνω ζωή. Στο λύκειο βελτιώθηκαν τα σχέδια μου και ξεκίνησα να δοκιμάζω σε μεγάλες επιφάνειες με σπρέι. Ξεκίνησα επίσης να βάφω τα ποδήλατα της οικογένειας, φίλων και σιγά  - σιγά ψάχνοντας έμαθα για τους αερογράφους. Μου άρεσε να δημιουργώ σχέδια που αρχικά έκανα στο χαρτί, σε ποδήλατα, κράνη μοτοσυκλετών, σε ντεπόζιτα, και όποια επιφάνεια επιθυμούσα. Υπήρχαν οι επιρροές από την κουλτούρα του custom από εκπομπές και σειρές του εξωτερικού που κατασκεύαζαν μοτοσυκλέτες από το μηδέν και δεν άργησε η ζωγραφική να επικεντρωθεί στους δύο τροχούς».

«Ό,τι παρουσιάζω είναι κομμάτια της ζωής μου, μικρά κλικ που κρατήθηκαν για κάποιο λόγο. Ανυπομονώ για τις στιγμές αυτές, ανυπομονώ να τα ζήσω».

Δείτε περισσότερη δουλειά του Χρήστου Καπνίση στην επίσημη σελίδα του στο Facebook και το Instagram