1821 Digital Gallery

Μια (ακόμα) ιστορία σεξουαλικής κακοποίησης

Μια (ακόμα) ιστορία σεξουαλικής κακοποίησης
Και δηλαδή; Έτσι θα πορευθούμε; Με τη βία κατά των γυναικών στα δελτία ειδήσεων ή πίσω από κλειστές πόρτες;
  • A-
  • A+
0
Σχόλιο για την υπόθεση της σεξουαλικής κακοποίησης της 24χρονης κοπέλας στη Θεσσαλονίκη και για τη βία κατά των γυναικών

Και μόνο η φράση «ομαδικός βιασμός» είναι ανατριχιαστική, ειδικά αν είσαι γυναίκα εσύ που τη σκέφτεσαι, τη διαβάζεις, την ακούς. Αυτή τη φράση όταν τη λες πρέπει να έχεις επίγνωση του βάρους της, την αγριότητάς της, έχει μια ιερότητα που αφορά στο θύμα, προϋποθέτει ένα σεβασμό για αυτό που έχει υποστεί. Αυτές τις μέρες την ακούμε συνέχεια να λέγεται και να γράφεται, να το πούμε έτσι, με μια ευκολία, σε life style εκπομπές, στα δελτία ειδήσεων σε ρεπορτάζ με σκοτεινές φιγούρες στο φόντο και δραματική μουσική, και βέβαια σε αποκαλύψεις στο Instagram, σε αναρτήσεις και σχόλια στο Facebook, σε αντιπολιτευτικά trends στο Twitter. Πόσοι τελικά είδαν, όπως συχνά συμβαίνει, στο τρομερό αυτό περιστατικό ένα θέμα που «πουλάει», τηλεθέαση, δημοσιότητα, κλικάκια, μια ευκαιρία να καταγγείλουμε, το σύστημα, την κυβέρνηση, τους πλούσιους, τα συμφέροντα;

Και βέβαια, την τοξική αρρενωπότητα. Είναι ένας τρόπος να το ονομάσουμε, γιατί τι άλλο οδήγησε τους θύτες σε τέτοιες πράξεις; Προφανώς και μια υπόθεση σαν αυτή γίνεται βήμα και αφορμή για να μιλήσουμε για τη βία κατά των γυναικών – αρκεί να μην υπάρχουν έτεροι σκοποί. Δεν αφορά μόνο ένα μέρος των γυναικών, τις κακοποιημένες, τις φεμινίστριες, τις ευάλωτες, αλλά ολόκληρη την κοινωνία. Το έχουμε ξαναγράψει, οι γυναικοκτονίες και οι περιπτώσεις σεξουαλικής κακοποίησης που φτάνουν στα δικαστήρια είναι η κορυφή του παγόβουνου. Από πίσω υπάρχουν αθέατες ιστορίες καθημερινής βίας που ποτέ δεν μαθαίνουμε. Όπως η περίπτωση της γυναίκας στην Αργυρούπολη που τη μάθαμε επειδή έφτασε να δίνει μάχη για τη ζωή της στην Εντατική, όπως η ιστορία της 24χρονης κοπέλας που βρήκε το θάρρος να καταγγείλει τους θύτες της και μέσω μιας δημοσιοποίησης στα σόσιαλ έγινε πρώτο θέμα. Για τίποτα από τα δύο δεν είναι εύκολο να πας στην αστυνομία, να γίνεις βούκινο στις ειδήσεις και να αναπαράγει ο καθένας την ιστορία σου –με ευκολία– ακόμα κι αν έχει καλές προθέσεις, ούτε βέβαια να έρθεις αντιμέτωπη στο δικαστήριο με τον/τους θύτη/ες σου και να σηκώσεις το βάρος τού να πρέπει να αποδείξεις τι σου έχει συμβεί.

Είναι σημαντικό να το λέμε, δεν υπάρχει «ναι αλλά, τι γύρευε στο ξενοδοχείο;» Δεν μπορεί κανείς να σκέφτεται έτσι – δηλαδή τι; Ότι πήγαινε γυρεύοντας; Αυτό δεν είναι συντηρητισμός, είναι –επιεικώς– κακοήθεια. Και ναι: Όπου θέλουμε θα πηγαίνουμε. Θα φοράμε όσο κοντές φούστες θέλουμε. Και όταν λέμε Όχι θα σημαίνει Όχι. Από την άλλη, η πραγματικότητα λέει πως κάτι τόσο αυτονόητο δεν ισχύει στην πράξη, οι γυναίκες υπό προϋποθέσεις, ή επειδή βρέθηκαν τη λάθος στιγμή στο λάθος σημείο, αντιμετωπίζουν δυνάμει κίνδυνο από άνδρες τοξικούς, διαταραγμένους, ή και δολοφόνους, που δεν καταλαβαίνουν από όρια, που μπορεί να προσβάλουν, να σηκώσουν το χέρι, να κακοποιήσουν σεξουαλικά, ή και να σκοτώσουν. Η κοπέλα εκείνο το βράδυ άθελά της έβαλε τον εαυτό της σε κίνδυνο, όπως έβαλε τον εαυτό της σε κίνδυνο η γυναίκα στην Αργυρούπολη παραμένοντας με τον βίαιο σύντροφό της. Όπως συμβαίνει συχνά στη νεότητά μας, ή και μεγαλώνοντας, να βάζουμε τον εαυτό μας σε κίνδυνο, και μετά είναι το δικό μας «Γιατί;» που μας βασανίζει. Οι γυναίκες, μέχρι να αλλάξει η κοινωνία, πρέπει να μάθουμε να προστατευόμαστε, να διπλοτσεκάρουμε όταν περπατάμε τη νύχτα σε έρημο δρόμο, να φεύγουμε από τοξικές σχέσεις.

Και δηλαδή; Έτσι θα πορευθούμε; Με τη βία κατά των γυναικών στα δελτία ειδήσεων ή πίσω από κλειστές πόρτες; Δεν ξέρω. Για να το (ξανα)πούμε λίγο πρόχειρα, το ζήτημα είναι πώς μεγαλώνουν τα παιδιά μέσα στην οικογένεια – αλλά εκεί πώς παρεμβαίνεις; Το μάθημα της σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης εντάσσεται επιτέλους ως υποχρεωτικό μάθημα, κι εκεί κορίτσια και αγόρια θα μαθαίνουν πράγματα που ίσως τα βοηθήσουν να αποφεύγουν τις κακοτοπιές και να σέβονται τους κανόνες. Η δημοσιότητα αυτών των ιστοριών, και η συζήτηση που ανοίγει, βοηθάει επίσης να προστατεύονται άλλες κοπέλες, να έχουν τον νου τους, να προσέχουν ή να χωρίζουν, να μην ανέχονται, να διεκδικούν το να μεγαλώνουν σε μια κοινωνία που δεν θα φοβούνται ότι κινδυνεύουν. Και βέβαια οι θύτες είναι πολύ σημαντικό να φτάνουν στα δικαστήρια και να τιμωρούνται με αυστηρές ποινές που θα λειτουργούν αποτρεπτικά, παρότι η καταγγελία ενός περιστατικού σεξουαλικής κακοποίησης και η επιδίωξη απόδοσης Δικαιοσύνης διαβάζουμε πως είναι από τα πιο πολύπλοκα ζητήματα της νομικής επιστήμης και πράξης.

Όσο για τη συγκεκριμένη κοπέλα στη συγκεκριμένη ιστορία, της οφείλουμε τόσο την υποστήριξή μας, όσο και τον σεβασμό μας και τη διακριτικότητά μας. Το τι ακριβώς συνέβη τώρα αρχίζουμε να το μαθαίνουμε. Όσο εξελίσσεται η υπόθεση δικαστικά, και με την εμπλοκή από χθες της ανώτατης δικαστικής αρχής, της Εισαγγελίας του Αρείου Πάγου, μέρα με τη μέρα έρχονται στο φως στοιχεία, επίσημα. Και ναι, «σε όποιο πάρτι θέλουμε θα πηγαίνουμε», αλλά τι ήταν αυτά τα πάρτι σε σουίτες πεντάστερων ξενοδοχείων; Με αφορμή το συγκεκριμένο περιστατικό, έχει έρθει στο φως και διερευνάται από τη δικαιοσύνη ένα ολόκληρο κύκλωμα εκμετάλλευσης γυναικών και μαστροπείας. Όσο για το αδίκημα του ομαδικού βιασμού με βάση τον νέο Ποινικό Κώδικα, αν αποδειχθεί, επισύρει την ποινή της ισόβιας κάθειρξης.

Back to top

Προσεχως

«Επέστρεφε» Αναφορά στον Κ. Π. Καβάφη - Ατομική Εκθέση ζωγραφικής του Ανδρέα Γεωργιάδη
«Επέστρεφε» Αναφορά στον Κ. Π. Καβάφη - Ατομική Εκθέση ζωγραφικής του Ανδρέα Γεωργιάδη
Αμερικανική Σχολή Κλασικών Σπουδών
20.06.2022
«Επέστρεφε» Αναφορά στον Κ. Π. Καβάφη - Ατομική Εκθέση ζωγραφικής του Ανδρέα Γεωργιάδη
Το Soundtrack της Πόλης
Athens Voice 102.5