Για τη Φώφη, ρε γαμώτο!

Σήμερα το πρωί, περπατώντας στην τυπική καθημερινή διαδρομή μου προς το γραφείο διέσχιζα την πλατεία Κολωνακίου όταν διασταυρώθηκα (προφανώς τυχαία) με τον Κώστα Σημίτη. Ο πρώην πρωθυπουργός και πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ στους ένδοξους καιρούς, αγέραστος και με σβέλτα αντανακλαστικά γύρισε αμέσως στο άκουσμα του χαιρετισμού μου «Καλημέρα Πρόεδρε». Ενώ περπατούσαμε προς αντίθετες κατευθύνσεις, συνέχισα «Αν ήταν να κατέβει για Πρόεδρος κάποιος από τα παλιά, ας ήσασταν εσείς!». Ο άνθρωπος βέβαια, που ούτε με ξέρει, ούτε με έχει ξαναδεί αρκέστηκε στο να με χαιρετήσει ευγενικά. Το πιο σουρεάλ όμως στιγμιότυπο δεν είχε συμβεί ακόμα.

Σε μια αριστοτεχνική σκηνοθετική στιγμή της ζωής, από αυτές που ούτε ο Σκορτσέζε, ο Κόπολα και ο Νόλαν μαζί δεν θα είχαν καταφέρει να συλλάβουν, περπατάει παράλληλα ένας άλλος κύριος, επίσης άγνωστος, γύρω στα 60 απ’ όσο μπόρεσα να καταλάβω πίσω από τη μάσκα και το βαρύ κοστούμι και απευθυνόμενος σ’ εμένα είπε «Το ερώτημα θα έπρεπε να είναι γιατί δεν κατεβαίνετε εσείς δεσποινίς υποψήφια;» και με γοργό βήμα συνέχισε τον δρόμο του.

Ο καθένας προχώρησε προς τη δουλειά του και αυτό θα μπορούσε να είναι απλώς ένα περιστατικό για καλαμπούρι στο γραφείο ή σε μια παρέα. Όμως, από τη στιγμή εκείνη, η ερώτηση του αγνώστου κυρίου δεν έχει σταματήσει να τριγυρίζει στο μυαλό μου. Γιατί καμία γυναίκα από τα δυναμικά στελέχη του ΠΑΣΟΚ ή του ΚΙΝΑΛ δεν βρίσκεται στην κούρσα για την προεδρία του κόμματος; Γιατί πριν και μετά την Ντόρα και τον Οκτώβριο του 2009, δεν βρέθηκε υποψήφια μια γυναίκα για την ηγεσία της ΝΔ; Γιατί δεν έγινε το ίδιο μετά και την απόσυρση της Αλέκας Παπαρήγα και γιατί τελοσπάντων οι γυναίκες κατά πλειοψηφία δεν θέτουμε εαυτούς στη διάθεση των παρατάξεων και των ψηφοφόρων για την ηγεσία;

Πολλοί έσπευσαν να πουν ότι ύστερα από τον πρόωρο και τόσο τραγικό χαμό της Φώφης Γεννηματά, οποιαδήποτε άλλη γυναικεία υποψηφιότητα θα συγκρίνονταν μαζί της και άρα θα ήταν χαμένη υπόθεση. Λάθος. Η παρακαταθήκη της Φώφης Γεννηματά στην ελληνική κοινωνία και πολιτική δεν είναι μόνο η προσφορά της στον τόπο, η ηθική της πορεία και η πάντα αξιοπρεπής της στάση. Η παρακαταθήκη της είναι επίσης το να αποτελέσει παράδειγμα προς μίμηση για όλες μας. Για τα κορίτσια και τις γυναίκες όλων των ηλικιών, από κάθε περιοχή της χώρας, να ασχοληθούμε ενεργά με τα κοινά. Να θέλουμε να έχουμε ενεργό ρόλο στα πράγματα. Να κυνηγήσουμε θέσεις, αξιώματα, ευθύνες και υποχρεώσεις. Να διεκδικήσουμε τον χώρο που μας αναλογεί σε όλα τα επίπεδα. Να μη φοβόμαστε να βγούμε μπροστά, να μη φοβόμαστε να τα βάλουμε με τους «συστημικούς» μήπως μας «φάνε» ή μήπως συγκριθούμε. Ως φόρο τιμής, (για τη Φώφη ρε γαμώτο!), ας αναρωτηθούμε ό,τι και ο άγνωστος σήμερα το πρωί «Αν όχι εγώ, τότε ποιος;». «Αν όχι τώρα, τότε πότε;»